Ζούμε στην εποχή των άκρων, δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης. Ακραία αστυνομική καταστολή, ακραία διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, ακραία φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Κάθε έννοια δημοκρατίας και νομιμότητας έχει παρακαμφθεί, προκειμένου να καθίσταται ευκολότερη η εξυπηρέτηση οικονομικών και κομματικών συμφερόντων. Το κράτος πρόνοιας και δικαίου που κατοχυρωνόταν συνταγματικά και προφύλασσε τα χαμηλότερα και ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα από τον δαρβινισμό της εξουσίας, αποτελεί παρελθόν. Μαζί με αυτό και τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι που αυτοκτόνησαν την τελευταία τριετία, καθώς και οι ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων, των οποίων όπως έκρινε η ύπατη αρμοστεία του Βερολίνου, έπρεπε να αλλάξουν ριζικά.
Γιατί ήταν πάνω από τις δυνατότητες τους ένα σπίτι, ένα εξοχικό, διακοπές τον Αύγουστο και ένα αυτοκίνητο. Τώρα το εξοχικό ερημώνει καθώς δεν υπάρχει χρόνος, χρήμα και διάθεση για διακοπές, το αυτοκίνητο αν δεν έχει πουληθεί για την αγορά ενός με μικρότερο κυβισμό, κοσμεί το γκαράζ, πιθανότατα χωρίς πινακίδες, για να γλιτώσουμε και από τα τέλη κυκλοφορίας, ενώ το σπίτι κρίθηκε κι αυτό είδος πολυτελείας και έπρεπε να θεσπιστεί ειδικός φόρος, κοινώς χαράτσι. Το εισόδημά σου, η ζωή σου, τα όνειρα που στέγασες, λίγη σημασία έχουν για τις τράπεζες, τα κανάλια που σου κρατάνε συντροφιά όλη μέρα και την εθνοσωτήριο κυβέρνηση. Γι’ αυτούς σημασία έχει να γίνεις γερμανός ή κινέζος, να συντηρείς πολυεθνικές τύπου Cosco δουλεύοντας όλη μέρα έναντι πινακίου φακής. Χαμογέλα! Θα έχεις ανάπτυξη, ανταγωνισμό, επενδύσεις και απασχόληση στη θέση της ανεργίας. Δημόσια υγεία, δημόσια παιδεία, Δημοκρατία και δικαιοσύνη είναι είδη πολυτελείας για το σύγχρονο κράτος που οραματίζεται ο Σαμαράς και η παρέα του. Όμως τι σημασία έχει…
Μέσα στις στάχτες της καταστροφής των πολιτικών που εφαρμόζονται πιστά τα τελευταία χρόνια από την Νέα Δημοκρατία και το Πα.Σο.Κ., μαζί με τους δορυφόρους τους, φαίνεται να γαλουχείται μια νέα γενιά ψηφοφόρων. Στοιχείο της ο φανατισμός, η πιστή υποταγή στις κεντρικές κομματικές γραμμές, η έλλειψη κριτικής σκέψης, ανοχής και διαλόγου. Η πολυσυλλεκτικότητα είναι ένδειξη αδυναμίας, η πολυφωνία για αυτούς συνιστά «Βαβέλ» και ο διάλογος, πολυτέλεια. Τον ρόλο κατήχησης τον έχουν αναλάβει τα πάντα πρόθυμα κανάλια της διαπλοκής. Εδώ βλέπουμε τη σταθερότητα που διακατέχει αυτές τις άμορφες- αμόρφωτες μάζες. Πα.Σο.Κ.οκάναλο το Μέγκα, προ Παπαδήμου για τους νεοδημοκράτες… μετά τη στροφή Σαμαρά, σιγή ασυρμάτου.
Ο αείμνηστος Χατζηδάκις είχε μιλήσει, από το Τρίτο πρόγραμμα χρόνια πριν, γι’ αυτό το φαινόμενο. Είχε πει μάλιστα πως «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά». Τα πρώτα σπέρματα εξοικείωσης στη σημερινή κοινωνία είχαν μπει χρόνια πριν το ξέσπασμα της κρίσης.
Όταν οι σημερινοί πρωταγωνιστές των ημερών, τότε ως απλοί κομπάρσοι δρούσαν στο παρασκήνιο. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Άλλος με τσεκούρι στον δρόμο, άλλος από το μικροκάναλό του. Ο πρώτος λειτουργούσε ως προπομπός των πρακτικών που θα υιοθετούσε αργότερα η Χρυσή Αυγή, ο δεύτερος καλούσε για γενική συστράτευση τις υγιείς δυνάμεις, οριοθετώντας έτσι τα πλαίσια στα οποία θα μπορούσαν να συνεργαστούν και να αναδειχθούν δυνάμεις που από την πτώση της χούντας μέχρι τότε παρέμεναν για δεκαετίες στην αφάνεια. Και τι φώναζε ο Καρατζαφέρης από το κανάλι του;
«Είναι η Πολιτική Άνοιξη, στο μεγαλύτερο κομμάτι της αν όχι σε όλο, είναι η ευρισκόμενη από δεξιά της Νέας Δημοκρατίας,η Χρυσή Αυγή, η οποία έχει πρωταγωνιστές του αγώνα και μπορεί η Χρυσή Αυγή με όσους έχει πολλούς η λίγους να κάνει τόσο θόρυβο και να συμμετέχει όσο δεν μπορεί σήμερα δυστυχώς να κάνει η Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Η οποία δεν έχει καμία σύγκριση βεβαίως με την Ο.Ν.ΝΕ.Δ. της δεκαετίας του ’80, την Ο.Ν.ΝΕ.Δ. του Μιχαλολιάκου… η Ε.Π.ΕΝ., οι Βασιλικοί αυτοί δεν χρειάζονται; Και λέω λοιπόν, αυτοί για λόγους τους οποίους έχουν επιλέξει, δεν έρχονται με τη Νέα Δημοκρατία… δεν έρχομαι να κάνω υπουργό τον Βαρβιτσιώτη, δεν έρχομαι να κάνω υπουργό τον Καρατζαφέρη, δεν έρχομαι να κάνω υπουργό τον Μάνο. Τι κερδίζω που θα ‘ρθείτε στα πράγματα εσείς; Δεν με θεωρείτε συνέταιρο, δεν με θεωρείτε εταίρο, δεν με θεωρείτε αδελφό δεν με θεωρείτε συγγενή…”
Έφτασε λοιπόν η εποχή που έγιναν και συνέταιροι και εταίροι και συγγενείς. Ους το μνημόνιο συνέζευξεν…
Ο ολοκληρωτισμός της ακροδεξιάς, ο ελιτισμός της παλατιανής αριστοκρατίας και ο θατσερικός νεοφιλελευθερισμός συνθέτουν την νέα μεγάλη δεξιά του Αντώνη Σαμαρά. Γιατί άλλωστε ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε την προσπάθεια υπερκομματική στο συνέδριο του κόμματός του; Γνωρίζει πολύ καλά πως το Πα.Σο.Κ. το οποίο εκπροσωπείτο στο συνέδριο και στην περίπτωση που κρατήσει τα ποσοστά του, δεν θα μπορεί να μετέχει σε ένα νέο σχήμα με τη Δεξιά. Ο μόνος συγγενής-αξιόπιστος εταίρος για τη Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, του Βορίδη, του Άδωνη και των Λασκαρίδη, Μουρούτη και Κρανιδιώτη είναι αναμφίβολα η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου. Δεν είναι οι φωνές που κατά καιρούς ακούγονται (Πολύδωρας, Μπαλτάκος κ.α). Είναι η έμπρακτη στήριξη σε καίριες αποφάσεις της Κυβέρνησης, που το κόμμα-μπάτσος Χρυσή Αυγή παρέχει. Φτάνει να δούμε το Μέτωπο (Ν.Δ-Χ.Α.- ΛΑ.Ο.Σ.) κατά της Ε.Ρ.Τ. για να καταλάβουμε πως μόνο οργουελικό δεν είναι το σενάριο συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-Χρυσής Αυγής. Θα πρόκειται για τη Νέα Αυγή, που θα εγκαινιάζει μια Χρυσή Δημοκρατία, μέσα στο αίμα, τον φόβο και την τρομοκρατία.
Μάριος Κοντογιάννης
ΠΗΓΗ: 3pointmagazine.gr
