Η υπόθεση Στρατούλη δεν έχει να κάνει με προσωπικές διαφορές, ούτε καν κινηματικές. Έχει να κάνει με πολιτική σκέψη. Γιατί ο πρώτος θάνατος ενός απεργού πείνας συσχετισμένου με τον αναρχικό χώρο, μέσα σε μία, φαινομενικά «αστική δημοκρατία» χωρίς να κουνηθεί βλέφαρο, είναι ο απόλυτος παροπλισμός του τελευταίου και ισχυρότερου μέσου πολιτικής διαμαρτυρίας με αντικείμενο το ίδιο το σώμα του αγωνιστή.
Αν αφεθεί να πεθάνει ο Στρατούλης, έρχονται ακόμα πιο δύσκολες και σκοτεινές μέρες και μη στηρίζοντας την υπόθεση αυτή σαμποτάρουμε όλοι όλους μας, μέσα στο σάπιο τους σύστημα. Μιλάω χωρίς ίχνος διάθεσης κριτικής, κάνοντας έκκληση στην πολιτική κρίση των συντρόφων.
Πέρα από τον ανθρωπιστικό παράγοντα, ότι ένας άνθρωπος λιώνει μέρα με τη μέρα μέσα στην αδιαφορία των κατασταλτικών μηχανισμών (που όποιος θέλει τον δέχεται, αυτό δε επιβάλλεται), ας μην χαρίσουμε στο σύστημα αυτή τη νίκη που όσο τη βλέπει να πλησιάζει, του τρέχουν τα σάλια.
από Katerina Fullmoon
