Στις 8 Ιανουαρίου του 1811 εξελίχθηκε η μεγαλύτερη απόπειρα ένοπλης αντίστασης κατά της δουλείας, ως προς τον αριθμό των σκλάβων που συμμετείχαν, αλλά και τον αριθμό εκείνων που θανατώθηκαν. Καμία εξέγερση απ’ όσες είχαν εκδηλωθεί στη Λουιζιάνα δεν είχε επιτυχημένη έκβαση. Για 200 ολόκληρα χρόνια, το περιστατικό παρέμεινε ξεχασμένο. Πρόκειται για ένα τμήμα της πολιτικής αμνησίας των ΗΠΑ. Στις αρχές του 19ου αιώνα, πλούσιοι καλλιεργητές ζάχαρης κυριαρχούσαν στα εδάφη της Λουιζιάνα, η οποία είχε πρόσφατα τεθεί υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι καλλιεργητές αντλούσαν τη δύναμή τους όχι μόνο από τις επενδύσεις στη γη, αλλά και από τη βία που ασκούσαν πάνω στην ανθρώπινη «περιουσία» τους σκλάβους. Οι φυτείες θα μπορούσαν κάλλιστα να περιγραφούν ως στρατόπεδα θανάτου. Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι το 90% των νοικοκυριών είχε στην κατοχή του σκλάβους, οι οποίοι αντιπροσώπευαν και τα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού μέχρι το 1810.
Η εξέγερση ξεκίνησε στις φυτείες του διοικητή της πολιτοφυλακής, Μάνουελ Αντρέ. Ένα απ’ τα πλέον κεντρικά της πρόσωπα ήταν ο έμπιστος σκλάβος του Αντρέ, Τσαρλς Ντελόν. Ο συνολικός αριθμός των σκλάβων που είχαν το θάρρος να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους κυμαινόταν από 200 μέχρι 500 άτομα και προερχόταν από διάφορες φυτείες της περιοχής. Αφού κατέλαβαν τη φυτεία και σκότωσαν το γιο του τυράννου τους Αντρέ, εφοδιασμένοι με όπλα, μαχαίρια και τσεκούρια και κινήθηκαν προς την επόμενη φυτεία με τελικό προορισμό τη Νέα Ορλεάνη. Οι σκλάβοι που σκοτώθηκαν ανέρχονταν γύρω στους 100. Η εξέγερση διήρκησε μόλις 48 ώρες, αφού τελικά την κατέστειλαν δυνάμεις υπό τις διαταγές του Αντρέ. Ο Ντελόν θανατώθηκε βίαια, για παραδειγματισμό. Αφού τον ακρωτηριάσαν και τον πυροβόλησαν, έριξαν το σώμα του στην πυρά. Ακόμα, πολλοί σκλάβοι αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους τοποθετήθηκαν σε πασσάλους που κάλυπταν έκταση 40 μιλίων προς τη Νέα Ορλεάνη.
Ο κύριος λόγος που η συγκεκριμένη εξέγερση δεν έχε γίνει ευρέως γνωστή είναι η αλλοίωση της ιστορίας από τους ιδιοκτήτες σκλάβων και τους πολιτικούς της τότε και σημερινής εποχής. Το γεγονός υποβίβστηκε σε μια «ασήμαντη κίνηση, ανάξια αναφοράς». Οι σκλάβοι χαρακτηρίστηκαν απο την εγχώρια κυριαρχία και τα μμε ως κοινοί εγκληματίες που σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν αναταραχή στην περιοχή…
από Jim Fragma
