Του Πανάγου Λίλλη
Ο νέος μεταναστευτικός νόμος, που πήρε την πρωτοβουλία η κυβέρνηση να φέρει στη βουλή, είναι απερίφραστα αντιδραστικός. Πρώτο γιατί είναι ένας νόμος που αφορά μόνο τους νόμιμους μετανάστες, δεύτερο γιατί κατοχυρώνει την μαύρη εργασία και τρίτο γιατί στερεί το δικαίωμα της ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών. Η κυβέρνηση μ’ αυτό το νόμο, που ξεχειλίζει από φυλετισμό και αστυνομική λογική, δείχνει το καλύτερο εαυτό της . Ετσι συνεχίζει στη γραμμή της υστερικής απόφασης του ΣτΕ για την κατάργηση του Νόμου Ραγκούση και επιβραβεύει ηθικά τα ρατσιστικά ανδραγαθήματα των φραουλάδων στη χώρα της Νέας Μανωλάδας.
Ο νέος νόμος καλύπτει μόνο 540.000 μετανάστες που είναι νόμιμοι και αποτελούν το μικρότερο κομμάτι απ’ το σύνολο των μεταναστών. Αν η κατάσταση των νόμιμων μεταναστών είναι πολύ δύσκολη, η ζωή των μεταναστών χωρίς χαρτιά είναι άθλια και ανυπόφορη. Η επιμονή όμως της κυβέρνησης σ’ αυτή τη διαιρετική πολιτική έχει τους λόγους της. Στο πρώτο επίπεδο κλείνει το δρόμο σε μια νέα μαζική νομιμοποίηση( η τελευταία που είχε γίνει ήταν το 2005)…Στο βάθος όμως υπάρχει μια στρατηγική επιλογή: το σπάσιμο της ενότητας και της αλληλεγγύης των μεταναστών που εκμηδενίζει κάθε δυνατότητα τους για αγώνες και διεκδικήσεις. Και αυτή η διαίρεση βαθαίνει και γίνεται παραλυτική όταν στον χώρο της νομιμότητας κινούνται γενικά μετανάστες από την ανατολική Ευρώπη ενώ στο σκοτάδι της παρανομίας βρίσκονται οι εργάτες από τις χώρες του τρίτου κόσμου.
Πίσω όμως από το μεταναστευτικό νόμο, που σε τελευταία ανάλυση είναι ένας εργατικός κώδικας, κρύβονται και τα οικονομικά συμφέροντα που εξυπηρετούνται από την μαύρη εργασία των παράνομων μεταναστών. Και μαύρη εργασία σημαίνει όχι μόνο απλήρωτα μεροκάματα αλλά και καμία ασφαλιστική εισφορά και φορολογία για τους εργοδότες. Και όλα αυτά μαζί αποτελούν τον πυρήνα της παραοικονομίας στην Ελλάδα, που αναλογεί στο 28% περίπου του ΑΕΠ (σχεδόν 50δισ ευρώ) έξω από τον έλεγχο του κράτους και στα χέρια της μαφίας των καπιταλιστών. Αυτά είναι και τα θεμέλια της υγιούς επιχειρηματικότητας που ανθίζει στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας.
Αυτό το γενικό πνεύμα του νόμου, περνάει και στις πιο επίμαχες διατάξεις. Η πρώτη και πιο σημαντική απ’ αυτές έχει να κάνει με την καινούργια άδεια που θα λέγεται “επι μακρόν διαμένοντος,” που θα έχει διάρκεια 5 έτη και θα δίνει τη δυνατότητα στους μετανάστες να ταξιδέψουν στις άλλες ευρωπαικές χώρες για αναζήτηση εργασίας. Αυτή η νέα άδεια όμως, ενώ προσφέρει μια ευκαιρία, έστω και αμφιλεγόμενη, κόβει 5 χρόνια από τις παλιές άδειες 10ετούς διάρκειας. Γιατί; Πολύ απλά για να ελέγχεται ο μεταναστευτικός πληθυσμός πιο αυστηρά.
Συνεχίζοντας έχουμε παρακάτω τη διάταξη για τις μετακλήσεις αλλοδαπών για εποχική εργασία από τις γειτονικές χώρες. Αυτή η διάταξη ,από την πρώτη φορά που διατυπώθηκε και στους προηγούμενους νόμους, εμπεριείχε το φανφαρόνικο αξίωμα ότι “η χώρα θα καθορίζει πρώτα τις παραγωγικές ανάγκες της και ύστερα με διακρατικές συμφωνίες θα ρυθμίζει στη συνέχεια των αριθμό των αλλοδαπών εποχικών εργατών κλπ και έτσι δεν θα είναι ξέφραγο αμπέλι”. Προφανώς η διάταξη αυτή δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ, γιατί δεν ωφελούσε τους επιχειρηματίες που διψούσαν για μαύρη εργασία και δεν ήθελαν κανέναν τύπο ρύθμισης των όρων εργασίας. Έτσι το σχετικό άρθρο έχει περισσότερο προπαγανδιστικό χαρακτήρα και τίποτα άλλο.
Ο νέος μεταναστευτικός νόμος όμως στο ζήτημα των παιδιών των μεταναστών φτάνει σε απίστευτο κυνισμό. Τα παιδιά των μεταναστών, που έχουν γεννηθεί ή έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα και δεν έχουν άλλη πατρίδα, θα έπρεπε να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια (δηλαδή να γίνουν έλληνες πολίτες) και τα πολιτικά δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν απ’ αυτό. Παρόλα αυτά όμως, μετατάσσονται στο δίκαιο των αλλοδαπών και τους παραχωρείται η 5ετής άδεια του επι μακρόν διαμένοντος. Αυτό σημαίνει ότι όταν ενηλικιωθούν, θα μπορούν υπό όρους να υποβάλουν αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, αν βέβαια δεν συντρέχουν λόγοι εθνικής ασφάλειας, που πάντα κάτι παραπάνω ξέρει και καταλαβαίνει η καλή μας αστυνομία… Έτσι κλείνουν το δρόμο στην προοπτική της ένταξης τους στην ελληνική κοινωνία και ανοίγουν το δρόμο για την περιθωριοποίηση τους.
Να γιατί πρέπει να απορρίψουμε την προσέγγιση ότι το νομοσχέδιο αποπνέει μια ρεαλιστική στροφή της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό ή ότι περιλαμβάνει και κάποιες θετικές διατάξεις. Ιδιαίτερα πρέπει να αποφύγουμε να παγιδευτούμε ψάχνοντας, σαν κύρια δραστηριότητα, κάποια “κενά” στο νόμο που θα βοηθούσαν πιθανόν, κομμάτια μεταναστών. Η απάντηση στο νέο ρατσιστικο νόμο για τους μετανάστες πρέπει να είναι συνολική και κάθετη: πρώτα απ’όλα, κοινοί αγώνες ελλήνων και μεταναστών εργατών ενάντια στην κυβέρνηση του μνημονίου και του ρατσισμού. Αυτή είναι η βάση της τακτικής μας.
Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών!
Άσυλο στους πρόσφυγες!
Ιθαγένεια σ’όλα τα παιδιά!
Αυτή είναι η βάση της πολιτικής μας.
