με τα αποκαϊδια της οικογένειας του προς το καράβι…
Σήμερα στην Αθήνα, ο Wasim Abo Nahi θα θάψει ότι έχει απομείνει από την γυναίκα του Lamees και τα δύο μωρά τους την Layan και τον Uday που σκοτώθηκαν στη Σάμο τον Ιούλιο του 2013.
Ο Wasim περίμενε 10 μήνες μέχρι το Ελληνικό κράτος να βρει τα απομεινάρια της οικογένειας του, 10 ολόκληρους βασανιστικούς μήνες. Μια οικογένεια έσβησε γιατί δεν είχε τα σωστά χαρτιά.
Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στην Συρία μπορούν να πάρουν διαβατήριο αλλά δεν έχει πραγματική αξία. Οι σελίδες του διαβατηρίου γράφουν ότι ο Wasim μπορεί να ταξιδέψει όπου θέλει ανά τον κόσμο και ότι όποτε χρειαστεί βοήθεια θα πρέπει να του δοθεί. Είναι όλα ψέματα. Είναι ένα διαβατήριο για την κόλαση.
Lamees, Layan και Uday θρηνούμε για σας και δεν ξεχνάμε τη σημερινή μέρα. Οι τρεις τους κατατάσσονται στους εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν σκοτωθεί από ένα σύστημα χωρίς ανθρωπιά. Οι περισσότεροι από αυτούς θάβονται χωρίς καν ονόματα στους τάφους τους. Για αυτό το σύστημα δεν αξίζετε τίποτα αλλά εμείς δεν θα σας ξεχάσουμε.
Καθώς κλαίμε με τον Wasim σήμερα ας αφεθούμε να ακούσουμε τη σοφία των Ζαπατίστας: “Τι να πούμε σε αυτούς (την Lammes, την Layan και τον Uday) που σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου θάβονται στη λήθη; Ότι μόνο ο πόνος και η οργή μας μετράνε; Ότι μόνο η οργή μας έχει νόημα; Ότι καθώς μουρμουρίζουμε την ιστορία μας, δεν ακούμε την κραυγή τους; Η αδικία έχει τόσα πολλά ονόματα και προκαλεί τόσες πολλές κραυγές. Αλλά ο πόνος και η οργή μας δεν μας αφήνει να τις ακούσουμε. Και τα μοιρολόγια μας δεν είναι μόνο για να θρηνήσουμε την άδικη απώλεια των δικών μας. Μας επιτρέπουν να ακούσουμε τον πόνο των άλλων, να κάνουμε την οργή των άλλων δικιά μας και να συνεχίσουμε μετατρέποντας την σε κραυγή μάχης και αυτήν την κραυγή σε μάχη για την ελευθερία.
Και να μην ξεχάσουμε ότι καθώς κάποιος μουρμουρίζει, κάποιος άλλος κραυγάζει. Και μόνο όσοι είναι σε επαγρύπνηση μπορούν να το ακούσουν αυτό. Ενώ μιλάμε και ακούμε τώρα, κάποιος άλλος ουρλιάζει από πόνο, από οργή. Και έτσι χρειάζεται να μάθουμε να κατευθύνουμε το βλέμμα μας. Αυτό που ακούμε πρέπει να βρίσκει ένα εύφορο μονοπάτι. Γιατί ενώ κάποιος ξεκουράζεται, κάποιος άλλος συνεχίζει να σκαρφαλώνει.
Για να δούμε αυτήν την προσπάθεια, αρκεί να χαμηλώσουμε το βλέμμα μας και να υψώσουμε την καρδιά μας. Μπορούμε; Είμαστε ικανοί;”
30 Μαίου 2014
Μετάφραση: Μανωλέσου Δανάη
Πηγη:http://samoschronicles.wordpress.com/2014/05/30/mourn-never-forget-never-give-in/
