“Ε, κομράντ”, με σκούντησε, “ποια ήταν η συντρόφισσα που κηδεύουμε;”“Η Μπέλα Τσάο”, του ψιθύρισα. “Καπετάνισσα του Δημοκρατικού Στρατού ή συννεφένια Ελένη Πλιάκα”.
“Είχα γνωρίσει κάποτε τη Ρόζα Ιμβριώτη”, μου είπε. “Σε ένα συνέδριο στο Παρίσι, λίγο πριν από τον πόλεμο”.
Και απέμειναν οι δυο τους σιωπηλοί ενώ πίσω τους ο ήλιος βουτούσε πέρα από τον ποταμό Χάντσον και τους έβαφε κόκκινους…
Ή τουλάχιστον έτσι ήθελαν να νομίζουν…
Το να είσαι παιδί στον Εμφύλιο και να ζεις στις άθλιες παιδουπόλεις της Φρειδερίκης αποτελεί μια μαύρη εμπειρία για την οποία η επίσημη Ιστορία αναφέρει ελάχιστα και οι προφορικές μαρτυρίες πολύ περισσότερα. Το μυθιστόρημα Bella Ciao του Θανάση Σκρούμπελου (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ), μπορεί μεν να στηρίζεται σε πλήθος από αυθεντικά ντοκουμέντα, όμως δεν είναι απλά και μόνο η ιστορία των κακοποιημένων “της φρίκης” παιδιών που επέζησαν, δεν είναι απλά και μόνο μια ακόμα μαρτυρία για τον Εμφύλιο. Είναι κάτι περισσότερο: ένας πίνακας της εμφυλιοπολεμικής εποχής εμπνευσμένος και δοσμένος αποκλειστικά από τη σκοτεινή μεριά των πραγμάτων.
Μια συναρπαστική ιστορία όπου το αίμα ζητάει απεγνωσμένα το αίμα. Το άγριο αίμα του Εμφυλίου, το οποίο είτε αγοράζεται μισοτιμής από τον αντίπαλο (με την μορφή της παράνομης υιοθεσίας) είτε παίρνει την εκδίκησή του με την πιο άγρια σκληρότητα που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Εκτιμώντας ότι η αναζήτηση των αληθειών της εμφυλιοπολεμικής περιόδου – μια αναζήτηση που καταχωρήθηκε στις “εξόριστες” την μεταπολιτευτική περίοδο της “πάρε δώσε” ταχείας συμφιλίωσης – είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη σε όσους θέλουν να αναγνωρίσουν “υλικά και τεχνοτροπία” του πίνακα και της σημερινής εποχής, έχουμε συμπεριλάβει το Bella Ciao του Σκρούμπελου στις πρώτες 100 αναγνωστικές προτάσεις της δανειστικής βιβλιοθήκης του Εγκώμιου Πολιτιστικού Κέντρου.
*Συστήνεται σε ανθεκτικούς αναγνώστες που κάνουν τον κόπο να προσπαθήσουν να νιώσουν την όποια αλήθεια πριν την ενστερνιστούν ή αμφισβητήσουν…
πηγή:egomiocy.blogspot
316
