Με την αβεβαιότητα μιας κοινωνίας προς στρατιωτικοποίηση
Της Άνγκελα Κλάιν 1/9/2016
Οι επιθέσεις στο Βίρτσμπουργκ, το Άνσμπαχ και το Μόναχο τρομοκράτησαν τον πληθυσμό. Για πρώτη φορά οι συνέπειες του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στη Γερμανία γίνονται άμεσα αισθητές. Αμέσως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά για να αποσπάσει τη συναίνεση του κόσμου στον πόλεμο. Οι άνθρωποι πρέπει να απορρίψουν τα φιλειρηνικά αισθήματα- το σχέδιο είναι να μετατραπεί η Γερμανία και πάλι σε στρατιωτική δύναμη.
Οι ξένες κυβερνήσεις βοηθάνε σημαντικά σε αυτή την κατεύθυνση… Πριν ακόμα γίνουν γνωστές οι λεπτομέρειες σε σχέση με το ιστορικό της επίθεσης στο Μόναχο, ξεπρόβαλε ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ολάντ από τον Πύργο του Άιφελ σε μαύρο-κόκκινο-χρυσό φόντο και δεν μπορούσε να κρύψει την ικανοποίησή του, για το γεγονός ότι τώρα κι η Γερμανία βρισκόταν στη λίστα θυμάτων της τρομοκρατίας. Και ο Πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε στους συμπατριώτες του, ότι την ασφάλειά τους τη χρωστάνε μόνο στο εξής: στην αστυνομία. Και αυτό για μια αστυνομία που κάθε μέρα αυθαιρετεί δολοφονώντας μαύρους!
Αυτά είναι ανοησίες. Καμια αστυνομία και κανένας στρατός στον κόσμο δεν μπορεί να προστατεύσει τον κόσμο από επιθέσεις που έρχονται «από το πουθενά». Ακόμη και αν όλη η κοινωνία στρατιωτικοποιηθεί πλήρως, δεν πρόκειται να πετύχει. Κάθε αστυνομικός έχει διδαχτεί ως μαθητευόμενος ότι η αστυνομία δεν μπορεί να λύσει προβλήματα που γεννάνε οι προβληματικές πολιτικές, ακριβώς όπως και τα σχολεία δεν μπορούν να λύσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με τις ελλείψεις όσον αφορά τις υποδομές, τις δομές ψυχαγωγίας και μια αποτυχημένη εργασιακή πολιτική.
Από την άλλη δεν υπάρχουν πολιτικές πρωτοβουλίες που να προωθούν την ενσωμάτωση των λεγόμενων μεταναστών τρίτης γενιάς και να απαντάνε στην ολοένα μεγαλύτερη αποξένωσή τους. Φυλακίσεις και απελάσεις προωθούνται ακόμα περισσότερο ως η πρώτη επιλογή. Οι κραυγές της κυβέρνησης δεν θα μειώσουν τους φόβους, θα τους πολλαπλασιάσουν. Η αναντιστοιχία μεταξύ του φόβου της τρομοκρατίας και των κραυγών για περισσότερη βία είναι τόσο ακραία ώστε να αναρωτιέται κανείς, ακόμη και χωρίς να το θέλει: Ποιος έχει συμφέρον από τον εξαναγκασμό του γερμανικού λαού να ζει κάτω από το μαστίγιο της δημόσιας συζήτησης περί ασφάλειας; Για το ποια λουλούδια βρίσκονται τελικά πίσω από όλα αυτά, ο καθένας μπορεί να δει τι γίνεται καθημερινά για παράδειγμα στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και, τελευταίο αλλά όχι έσχατο , στο Ισραήλ.
Στην ερώτηση βρίσκω μόνο μία απάντηση: στο αυτοτροφοδοτούμενο χάος που γεννά η αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα, η διάλυση της κοινωνικής συνοχής, η απαξίωση της πολιτικής, η διέξοδος δεν μπορεί να δοθεί από το συνασπισμένο μπλοκ δυνάμεων που απλώνεται από το CSU (ΣτΜ Χριστιανοδημοκράτες) μέχρι τους Πράσινους. Η πολιτική αυτών των δυνάμεων αξίζει περισσότερο το χαρακτηρισμό «μηχανισμός συσκότισης της πραγματικότητας». Είναι πολύ βολικό το να υπάρχει ο φόβος για κάτι πολύ χειρότερο που ο κόσμος δε γνωρίζει- έτσι ώστε οι κυβερνήσεις να προβάλλουν ως αυτές που θα τον «προστατεύσουν». Αυτή η πολιτική διατηρεί τους κυβερνήτες στην εξουσία. Και αυτό είναι που σε τελική ανάλυση μετράει. Η δημόσια συζήτηση περί ασφάλειας ηχεί κάπως σαν «να σταματήσουμε τον κλέφτη». Και στρώνει το κόκκινο χαλί στην Ακροδεξιά.
Μετάφραση: Λιοσάτος Αλέξης
Πηγή: «Σοσιαλιστική Εφημερίδα» στη Γερμανία
http://www.sozonline.de/2016/09/der-diskurs-der-angst/
