Υπεύθυνοι επιθυμούν να παραμείνουν τα παιδιά των προσφύγων μακριά από τα ελληνόπουλα. Οι ακροδεξιοί συμφωνούν. Υπάρχουν όμως συντονισμένες προσπάθειες που το αγνοούν αυτό και βοηθούν τα προσφυγόπουλα, αναφέρει η Κάτια Λίτενβαλνερ.
Μετάφραση Κατερίνα Ράιλυ
Περίπου το ένα τρίτο των 60,000 προσφύγων και μεταναστών που είναι αποκλεισμένοι στην Ελλάδα, είναι παιδιά. Λόγω του αποκλεισμού που έχουν δεχτεί από τις βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες, η ελληνική κυβέρνηση τα έχει δεχτεί στα σχολεία από το Σεπτέμβρη, παρέχοντας τους, απογευματινά μαθήματα.
Το πρόγραμμα όμως αυτό, δεν λειτούργησε ποτέ σωστά. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, υπήρξαν κρούσματα από γονείς και ακροδεξιούς έξω από τα σχολεία. Στο νησί της Λέσβου, υπήρξαν και περιπτώσεις όπου γονείς κλείδωσαν τις πύλες των σχολείων για να μην μπουν τα προσφυγόπουλα μέσα.
Το πιλοτικό πρόγραμμα, το οποίο στοίχισε περίπου 23 εκατομμύρια δολάρια, είχε ως στόχο την παροχή εκπαίδευσης σε χιλιάδες παιδιά μέσω των δημοσίων σχολείων, κάθε μέρα τα απογεύματα – μετά το πέρας της κανονικής λειτουργίας του σχολείου.
Δυστυχώς όμως, υπήρξαν πολλά προβλήματα στο πρόγραμμα αυτό, όπως τονίζουν εκπαιδευτικοί σε δημόσια σχολεία. Η έλλειψη βιβλίων και μεταφραστών, ήταν μερικά από τα προβλήματα αυτά.
Ο Νεμάντ, πατέρας μιας οικογένειας προσφύγων που μένουν στο City Plaza, ελπίζει το βιβλίο του για τη ζωή και ιστορία της οικογένειας του, να εκδοθεί μια (φωτογραφία: Κωστής Νταντάμης)
‘Θέλουμε τα παιδιά μας να πάνε στο σχολείο!’
Εκατοντάδες μαθητές βρίσκονται στους προσφυγικούς καταυλισμούς, αλλά μόνο δεκάδες συμμετέχουν στα μαθήματα του προγράμματος. Έχουν φύγει πολλοί μαθητές από τα σχολεία λόγω φόβου και απειλών, καθώς δεν είναι αποδεκτοί εκεί.
Ο Νεμάντ, ένας πατέρας ο οποίος συνοδεύει τα παιδιά του στο σχολείο, είναι και αυτός μαθητής με την σύζυγό του και μαθαίνουν αγγλικά. «Ελπίζω μια μέρα να καταφέρω να εκδώσω το βιβλίο μου, που αναφέρεται στη ζωή και ιστορία της οικογένειας μου,» αναφέρει ο Νεμάντ καθώς τακτοποιεί περήφανα τα βιβλία του στο θρανίο.
Η Κατερίνα, μια ελληνοαμερικανίδα, διδάσκει αγγλικά σε σχολείο που έχει ως στόχο την ένταξη των προσφύγων στη τοπική κοινότητα. (φωτογραφία: Κωστής Νταντάμης)
‘Οι πρόσφυγες δεν πρέπει να απομονωθούν στους καταυλισμούς’
Είναι Σάββατο πρωί. Ενώ οι πόρτες των περισσοτέρων δημοσίων σχολείων είναι κλειστές, ένα σχολείο για πρόσφυγες στη βιομηχανική ζώνη του Κολωνού μόλις άνοιξε τις δικές του πόρτες. Περίπου 150 μαθητές παρακολουθούν μαθήματα διάφορων γλωσσών, και οι περισσότεροι είναι πρόσφυγες από καταυλισμούς.
Η Κατερίνα, μια ελληνοαμερικανίδα, διδάσκει αγγλικά. ‘Κάποιοι από τους μαθητές πηγαίνουν και σε δημόσιο σχολείο, αλλά έρχονται και εδώ. Τους καλωσορίζουμε, καθώς πιστεύουμε ότι η γνώση δεν έχει όρια. Είναι χαρά και τιμή μας να τους διδάξουμε.’
Στη τάξη της Κατερίνας, υπάρχουν μαθητές όλων των ηλικιών. Μικροί και μεγάλοι μαθαίνουν μαζί. ‘Ήρθε το καλοκαίρι και αυτό φαίνεται στα τμήματα μας. Πολλοί μαθητές απουσιάζουν σήμερα.’
‘Εκπαιδευτικοί, γραμματειακή υποστήριξη, όλοι εθελοντές, αφιερώνουν αμέτρητες ώρες από τον ελεύθερο χρόνο τους και διδάσκουν ή βοηθούν εδώ τα Σαββατοκύριακα. Το σχολείο επίσης, στηρίζει μαθητές λυκείου – ειδικά αυτούς που δεν μιλάνε με ευχέρεια τη γλώσσα – και ενήλικες που δεν έχουν ενταχθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα στην Αθήνα,’ αναφέρει η Κατερίνα.
‘Θέλαμε οι πρόσφυγες να βγουν από τους καταυλισμούς και να μην απομονωθούν από τις τοπικές κοινότητες,’ αναφέρει η Έφη – καθηγήτρια αγγλικών. Το σχολείο, πέρα από τα μαθήματα, διοργανώνει πολλές δραστηριότητες όπως προβολή ταινιών, διοργάνωση πάρτι για πρόσφυγες και μετανάστες, συγκεκριμένα αυτούς σε καταυλισμούς.
‘Στο σχολείο μας, οι πρόσφυγες μπορούν να ενταχθούν στη τοπική κοινωνία,’ αναφέρει η Έφη.
‘Εγώ, ως εκπαιδευτικός είμαι εναντίον του απογευματινού προγράμματος για μαθητές πρόσφυγες όπως αυτό διεξάγεται. Πιστεύω ότι για τα παιδιά είναι μια ακόμη τραυματική εμπειρία.’
Γέλιο ακούγεται από ένα από τα τμήματα του σχολείου. Οι δάσκαλοι εδώ δεν πιέζουν τους μαθητές και διατηρούν ένα ευχάριστο κλίμα στις τάξεις, όπου μπορούν οι μαθητές να διαφεύγουν από την πικρή καθημερινότητα της ζωής στους καταυλισμούς.
‘Οι πρόσφυγες είναι τώρα μέρος της κοινωνίας μας,’ λέει η Έφη. ‘Πρέπει να ενταχθούν στις κοινότητες μας.’
Η Κάτια Λίτενβαλνερ είναι δημοσιογράφος και ερευνήτρια στην Αθήνα. Ακολουθήστε την στο: Twitter: @Lihtenvalner
(Φωτογραφίες: Κωστής Νταντάμης) Ακολουθήστε τον στο: Twitter: @ntantamisk
Πηγή: https://www.alaraby.co.uk
