ΗΠΑ: Ένα χρόνο αργότερα και διπλά τσαντισμένες

Το τε­ρά­στιο μέ­γε­θος των δια­δη­λώ­σε­ων –η συ­νο­λι­κή συμ­με­το­χή ήταν μι­κρό­τε­ρη από αυτή του πε­ρα­σμέ­νου έτους των πε­ρί­που 3,5 εκα­τομ­μυ­ρί­ων δια­δη­λω­τών, επρό­κει­το για τη με­γα­λύ­τε­ρη μο­νο­ή­με­ρη δια­μαρ­τυ­ρία στην ιστο­ρία των ΗΠΑ, αλλά όχι πολύ μι­κρό­τε­ρη- αιφ­νι­δί­α­σε ορ­γα­νω­τές και ακτι­βι­στές με πο­λυ­ε­τή πείρα. Κα­τέ­βη­καν μέχρι και 300.000 άν­θρω­ποι στο Σι­κά­γο, 200.000 στη Νέα Υόρκη σύμ­φω­να με την επί­ση­μη κα­τα­μέ­τρη­ση, αλλά η συμ­με­το­χή ήταν κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα δι­πλά­σια, μισό εκα­τομ­μύ­ριο στο Λος Άν­τζε­λες, 65.000 στο Σαν Φραν­σί­σκο και 50.000 κατά μήκος του κόλ­που στο Όκλαντ.

Μι­κρό­τε­ρες πό­λεις και χωριά, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και πα­ρα­δο­σια­κών προ­πύρ­γιων των Ρε­που­μπλι­κά­νων, συμ­με­τεί­χαν δυ­να­μι­κά: πε­ρί­που 8.000 στην Ομάχα της Νε­μπρά­σκα, για πα­ρά­δειγ­μα..

Στην πόλη της Νέας Υόρ­κης, κα­τέ­βη­καν τόσοι πολ­λοί άν­θρω­ποι που χρειά­στη­καν ώρες για να ξε­κι­νή­σει να κι­νεί­ται το πίσω μέρος της πο­ρεί­ας. Οι πα­ρά­πλευ­ροι δρό­μοι που τρο­φο­δο­τού­σαν την κύρια αρ­τη­ρία ήταν γε­μά­τοι με κόσμο που πε­ρί­με­νε ώρες για να ει­σέλ­θει στο κορμό της δια­δή­λω­σης.

Όπως και πέ­ρυ­σι, στις δια­δη­λώ­σεις συμ­με­τεί­χαν κυ­ρί­ως άτομα, οι­κο­γέ­νειες και πα­ρέ­ες φίλων που αυ­τό-ορ­γα­νώ­θη­καν με προ­σω­πι­κή τους πρω­το­βου­λία για να δια­δη­λώ­σουν, και όχι μέσα από συ­ντε­ταγ­μέ­να, ορ­γα­νω­μέ­να μπλοκ. Όπως και πέ­ρυ­σι, αυ­το­σχέ­δια πλα­κάτ εξέ­φρα­σαν τα πολλά μη­νύ­μα­τα που γυ­ναί­κες και άν­δρες ήθε­λαν να στεί­λουν μετά από ένα χρόνο που υπο­μέ­νουν την δια­κυ­βέρ­νη­ση Trump.

Αυτό ήταν κάτι που οι επι­κε­φα­λής διορ­γα­νω­τές των Δια­δη­λώ­σε­ων των Γυ­ναι­κών σε εθνι­κό επί­πε­δο είχαν ελ­πί­σει ότι θα πε­ριο­ρι­ζό­ταν.

Αρ­χι­κά, οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις του 2018 υπο­τί­θε­ται ότι θα επι­κε­ντρώ­νο­νταν σε ένα συ­νέ­δριο του Λας Βέ­γκας, με θέμα «Δύ­να­μη στις Κάλ­πες», αντι­κα­το­πτρί­ζο­ντας την έμ­φα­ση που δί­νο­νταν στην προ­ώ­θη­ση μιας δια­δι­κα­σί­ας συ­γκέ­ντρω­σης ψήφων για τους υπο­ψή­φιους των Δη­μο­κρα­τι­κών το 2018. Αυτό στό­χευε στο να «αξιο­ποι­ή­σει τη συλ­λο­γι­κή μας ενέρ­γεια για την υπο­στή­ρι­ξη των πο­λι­τι­κών και των υπο­ψη­φί­ων που αντι­κα­το­πτρί­ζουν τις αξίες μας «, ανέ­φε­ρε ο ιστό­το­πος.

Αλλά η πλά­στιγ­γα έγει­ρε προς την αντί­θε­τη πλευ­ρά, καθώς ασκή­θη­κε πίεση απ’ τον κόσμο που ήταν απο­φα­σι­σμέ­νος να εκ­δη­λώ­σει την αηδία του για τον Trump στις πό­λεις όπου ζει. Όπως και πέ­ρυ­σι, όταν οι πα­ρα­δο­σια­κές φι­λε­λεύ­θε­ρες ορ­γα­νώ­σεις υπο­λεί­πο­νταν σε δράση, νε­ό­τε­ρες ή ανε­ξάρ­τη­τες ακτι­βί­στριες ανέ­λα­βαν δράση για να εξα­σφα­λί­σουν ότι θα γι­νό­ταν Δια­δή­λω­ση Γυ­ναι­κών 2018.

Φυ­σι­κά, το «Δύ­να­μη στις Κάλ­πες» ήταν κε­ντρι­κό μή­νυ­μα όπου έγι­ναν δια­δη­λώ­σεις. Δεν ήταν πι­θα­νό να γίνει κάτι δια­φο­ρε­τι­κό, με δε­δο­μέ­να αφε­νός το μίσος για τον Trump και αφε­τέ­ρου την ελ­πί­δα για την εμ­φά­νι­ση μιας συ­νε­πούς εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης από την πλευ­ρά των Δη­μο­κρα­τι­κών, παρά το μακρύ κα­τά­λο­γο με τις προ­δο­σί­ες που έχει δια­πρά­ξει αυτό το κόμμα.

Όμως, για κάθε πι­κέ­τα που έλεγε «Αρ­πάξ­τε τον απ’ τις κάλ­πες» (“Grab him by the polls”), υπήρ­χαν δύο ή τρεις ή πέντε ή δέκα φορές πε­ρισ­σό­τε­ρες σχε­τι­κά με επεί­γο­ντα πο­λι­τι­κά ζη­τή­μα­τα – τα δι­καιώ­μα­τα των με­τα­να­στών και την υπε­ρά­σπι­ση των DREAMers, την αντί­στα­ση στην ισλα­μο­φο­βία, το ζή­τη­μα της σε­ξουα­λι­κής βίας, το άνοιγ­μα του θέ­μα­τος του ρα­τσι­σμού και πολλά άλλα- γύρω από τα οποία θα μπο­ρού­σε να δια­μορ­φω­θεί ένα δια­φο­ρε­τι­κό είδος αντί­στα­σης.

Σε ορι­σμέ­νες πό­λεις, οι διορ­γα­νω­τές προ­σπά­θη­σαν να απο­κλεί­σουν κά­ποιες συμ­με­το­χές από τις φε­τι­νές δια­δη­λώ­σεις. Στο Λος Άν­τζε­λες, μια Πα­λαι­στι­νια­κή ομάδα απέ­συ­ρε την υπο­στή­ρι­ξή της προς την το­πι­κή πο­ρεία σε δια­μαρ­τυ­ρία για το ότι η ηθο­ποιός Scarlett Johansson, που είναι γνω­στή για την αντί­θε­σή της προς την εκ­στρα­τεία μποϊ­κο­τάζ, απο­κλει­σμού και κυ­ρώ­σε­ων κατά του ισ­ραη­λι­νού απαρτ­χάιντ, βρι­σκό­ταν στον κα­τά­λο­γο των ομι­λη­τών.

Στη Φι­λα­δέλ­φεια, οι διορ­γα­νω­τές, κα­τό­πιν δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων με την αστυ­νο­μία, ανα­κοί­νω­σαν «αυ­ξη­μέ­να μέτρα ασφά­λειας», στα οποία συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν έλεγ­χοι σε τσά­ντες και ανι­χνευ­τές με­τάλ­λων. Σε αντί­θε­ση με τα πα­ρα­πά­νω, οι διορ­γα­νω­τές σε άλλες πό­λεις στά­θη­καν ρητά ενά­ντια σε μέτρα ασφα­λεί­ας που θα πε­ριό­ρι­ζαν τη συμ­με­το­χή, ιδιαί­τε­ρα των μη-λευ­κών αν­θρώ­πων.

Αλλά αυτές οι δια­φω­νί­ες, αν και ση­μα­ντι­κές, ήρθαν σε αντί­θε­ση με τις δια­θέ­σεις του κό­σμου στη μια πόλη μετά την άλλη, σύμ­φω­να με όλες τις ανα­φο­ρές. Το πνεύ­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης κυ­ριάρ­χη­σε, με τα πλήθη να φω­νά­ζουν συν­θή­μα­τα ενα­ντί­ον του Τράμπ, υπέρ των δι­καιω­μά­των των με­τα­να­στών, κατά της ρα­τσι­στι­κής βίας και υπέρ της δη­μο­κρα­τί­ας και της ελευ­θε­ρί­ας.

Παρά τις προ­σπά­θειες των διορ­γα­νω­τών να πε­ριο­ρί­σουν το μή­νυ­μα ώστε να αφορά μόνο τις προ­σε­χείς εκλο­γές, μια εντυ­πω­σια­κή κα­τα­γρα­φή των γε­γο­νό­των από ένα κε­ντρι­κό ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κό πρα­κτο­ρείο της Φι­λα­δέλ­φειας, είναι εν­δει­κτι­κή των συ­ναι­σθη­μά­των των αν­θρώ­πων που συμ­με­τεί­χαν:

«Το Σάβ­βα­το μια άγνω­στη γυ­ναί­κα απο­κά­λε­σε τη Stacy Shilling «ηρω­ί­δα» της. Δε­κά­δες άλλοι ζη­τού­σαν να βγά­λουν μια φω­το­γρα­φία της. Αυτό έγινε επει­δή η Shilling φο­ρού­σε ένα κα­πέ­λο με την επι­γρα­φή «Δια­δή­λω­ση των Γυ­ναι­κών Φι­λα­δέλ­φειας» και είχε κρε­μά­σει μια τα­μπέ­λα γύρω από το λαιμό της που έγρα­φε: «Κα­νείς δεν ρωτά τι φο­ρού­σε ο βια­στής μου».

«Ξα­να­βρή­κα τη φωνή μου,» είπε η Shilling. «Και θέλω να βοη­θή­σω και άλλες γυ­ναί­κες να βρουν και τη δική τους φωνή».»

Στην Ουά­σινγ­κτον, το πλή­θος ήταν μι­κρό­τε­ρο από το πε­ρυ­σι­νό τε­ρά­στιο πλή­θος των 500.000 δια­δη­λω­τών -αλλά πολύ με­γα­λύ­τε­ρο από το πλή­θος που μα­ζεύ­τη­κε για να πα­νη­γυ­ρί­σει την ορ­κω­μο­σία του Trump το 2017.

Αλλά, φυ­σι­κά, αυτό δεν στα­μά­τη­σε τον Trump από το να χλευά­σει τις δια­δη­λώ­σεις στο Twitter, γρά­φο­ντας ότι ήταν «Ωραί­ος ο και­ρός σε όλη τη σπου­δαία χώρα μας, μια τέ­λεια μέρα για όλες τις γυ­ναί­κες να δια­δη­λώ­σουν. Βγεί­τε στους δρό­μους τώρα, για να γιορ­τά­σε­τε τα ιστο­ρι­κά ορό­ση­μα και τη χωρίς προη­γού­με­νο οι­κο­νο­μι­κή επι­τυ­χία και τη δη­μιουρ­γία πλού­του που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε τους τε­λευ­ταί­ους 12 μήνες».

Αν ο Trump δεν υπο­χρε­ω­θεί να κα­τα­πιεί τα λόγια του, θα έπρε­πε κά­ποιος να τον υπο­χρε­ώ­σει. «Ο κό­σμος ήταν έξαλ­λος πέ­ρυ­σι και είναι έξαλ­λος και φέτος», δή­λω­σε στο Associated Press η Tamika Mallory, συ­μπρό­ε­δρος της επι­τρο­πής Δια­δη­λώ­σε­ων των Γυ­ναι­κών.

Στην καρ­διά αυτού του θυμού βρί­σκε­ται η εκ­στρα­τεία #MeToo κατά της σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης και της βίας, η οποία ξε­κί­νη­σε πριν από αρ­κε­τούς μήνες. Ανα­φο­ρές σ` αυτήν έβλε­πες πα­ντού στις πο­ρεί­ες. Ένα πανώ στη δια­δή­λω­ση της Νέας Υόρ­κης προει­δο­ποιού­σε «το #MeToo έρ­χε­ται να σας πιά­σει».

Στο Σαν Φραν­σί­σκο, όπου κα­τέ­βη­καν 65.000 άν­θρω­ποι, η 16χρο­νη δια­δη­λώ­τρια Joan, έκανε μια συ­γκλο­νι­στι­κή ομι­λία για το λόγο για τον οποίο θέ­λη­σε να δια­δη­λώ­σει: «Με βί­α­σαν, έπεσα θύμα κα­τη­γο­ριών καθ` όλη τη διάρ­κεια του Γυ­μνα­σί­ου – Λυ­κεί­ου και αυτό με κα­τέ­στρε­ψε. Αλλά θα συ­νε­χί­σου­με να πιέ­ζου­με και να αγω­νι­ζό­μα­στε. Και απλά έχω κου­ρα­στεί από αυτή την κα­τά­στα­ση».

«Ήμα­σταν εδώ πέ­ρυ­σι και εί­μα­στε πάλι εδώ φέτος και τα πράγ­μα­τα δεν έχουν βελ­τιω­θεί», δή­λω­σε μια άλλη δια­δη­λώ­τρια ονό­μα­τι Μαρία, η οποία μί­λη­σε για την ανά­γκη διαρ­κούς ορ­γά­νω­σης προ­κει­μέ­νου να υπάρ­ξει μό­νι­μη αλ­λα­γή. «Το κλει­δί είναι η κα­θη­με­ρι­νή μας πα­ρου­σία. Δεν αρκεί το να πάει κα­νείς σε κάνα δυο δια­δη­λώ­σεις – πρέ­πει να εί­μα­στε πα­ρό­ντες και για τον εαυτό μας και για τους άλ­λους και να συ­νε­χί­σου­με να δί­νου­με αυτή τη μάχη οπου­δή­πο­τε και αν μας οδη­γή­σει».

Για άλ­λες-ους, υπήρ­ξε μια αί­σθη­ση συλ­λο­γι­κής ανα­κού­φι­σης για το ότι οι γυ­ναί­κες αρ­χί­ζουν επι­τέ­λους να μι­λά­νε για τις εμπει­ρί­ες τους. Όπως συ­νό­ψι­σε η δια­δη­λώ­τρια στο Σαν Φραν­τσί­σκο Λουζ Πέρεζ:

Όταν ξε­πή­δη­σε η εκ­στρα­τεία #MeToo, φο­βό­μουν ότι οι γυ­ναί­κες δεν θα λαμ­βά­νο­νταν σο­βα­ρά υπόψη και φο­βό­μουν για την απο­γο­ή­τευ­ση που θα προ­κα­λού­σε κάτι τέ­τοιο. Γι’ αυτό είναι ση­μα­ντι­κό να συ­νε­χί­σου­με να ερ­γα­ζό­μα­στε σκλη­ρά και να συ­νε­χί­σου­με να μι­λά­με γι` αυτό με τους συ­να­δέλ­φους, τους φί­λους, την οι­κο­γέ­νεια, τους άν­δρες, νέους και ηλι­κιω­μέ­νους και να τους πούμε: «Η ζωή είναι δια­φο­ρε­τι­κή μέσα από τα μάτια μιας γυ­ναί­κας».

Στο Σιάτλ, όπου πε­ρισ­σό­τε­ροι από 80.000 άν­θρω­ποι κα­τέ­βη­καν στους δρό­μους, τα μέλη της ομά­δας «Εξα­φα­νι­σμέ­νες και Δο­λο­φο­νη­μέ­νες Ιθα­γε­νείς Γυ­ναί­κες» τέ­θη­καν επι­κε­φα­λής της πο­ρεί­ας και ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα μπλοκ ήταν της Ανα­πα­ρα­γω­γι­κής Δι­καιο­σύ­νης, που ορ­γα­νώ­θη­κε από την ομάδα Προ­στα­σί­ας Κλι­νι­κών του Σιάτλ, τη Νο­μι­κή Φωνή και το Σύν­δε­σμο Δι­καιο­σύ­νης Φύλου, με­τα­ξύ άλλων.

Ίσως η πιο συ­γκι­νη­τι­κή ει­κό­να προ­ήλ­θε από μια πο­ρεία στην Κα­να­δι­κή πόλη του Whitehorse στο Yukon. Κρα­τώ­ντας ψηλά ένα κόκ­κι­νο φό­ρε­μα για να τι­μή­σει τη μνήμη των ιθα­γε­νών γυ­ναι­κών που εξα­φα­νί­στη­καν, δο­λο­φο­νή­θη­καν ή έπε­σαν θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής επί­θε­σης, μια ομάδα δια­δή­λω­σε μέσα στα χιό­νια σε θερ­μο­κρα­σί­ες υπό του μη­δε­νός.

Το κύμα της εκ­στρα­τεί­ας #METOO το οποίο συ­νέ­χι­σε να δίνει φωνή τους τε­λευ­ταί­ους μήνες στο βαθύ θυμό για τις σε­ξουα­λι­κές επι­θέ­σεις, ανοί­γει μια με­γα­λύ­τε­ρη συ­ζή­τη­ση για την ανά­γκη κοι­νω­νι­κής αλ­λα­γής.

Αυτή η αί­σθη­ση της συλ­λο­γι­κής αδι­κί­ας υπερ­βαί­νει κατά πολύ το ζή­τη­μα του σε­ξι­σμού: φτά­νει στην ανά­γκη της υπε­ρά­σπι­σης των ανα­πα­ρα­γω­γι­κών δι­καιω­μά­των και του αγώνα για δι­καιο­σύ­νη στο χώρο ερ­γα­σί­ας και για ίση αμοι­βή. Στον αγώνα για υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των των με­τα­να­στών. Την υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των των ΛΟΑΤ. Για να οι­κο­δο­μη­θεί ο αντι­ρα­τσι­στι­κός αγώ­νας και ο αγώ­νας για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της αστυ­νο­μι­κής βαρ­βα­ρό­τη­τας -εν ολί­γοις, να στα­θού­με αλ­λη­λέγ­γυοι ενα­ντί­ον της κα­τα­πί­ε­σης σε όλες τις μορ­φές της.

Πολ­λοί άν­θρω­ποι στις δια­δη­λώ­σεις σκό­πι­μα υπο­γράμ­μι­σαν την ανά­γκη να οι­κο­δο­μη­θεί η αντί­λη­ψη ότι τραύ­μα σε έναν είναι τραύ­μα για όλους.

«Πο­λέ­μα την άγνοια, όχι τους με­τα­νά­στες», έγρα­φε ένα πλα­κάτ που κου­βα­λού­σε η τρανς ακτι­βί­στρια Janet Mock στη δια­δή­λω­ση του Λος Άν­τζε­λες. Μια άλλη φω­το­γρα­φία από την ίδια πο­ρεία έδει­χνε νε­α­ρές γυ­ναί­κες να κου­βα­λά­νε πλα­κάτ υπέρ ενός «δια­το­μι­κού» (Intersectional, όρος που πε­ρι­γρά­φει την άρ­νη­ση πλή­ρους δια­χω­ρι­σμού με­τα­ξύ των δια­φό­ρων μορ­φών κα­τα­πί­ε­σης) φε­μι­νι­σμού και αλ­λη­λεγ­γύ­ης: «Πραγ­μα­το­ποιού­με πο­ρεία για ΟΛΕΣ τις γυ­ναί­κες: Μαύ­ρες, με­τα­νά­στριες, μου­σουλ­μά­νες, ανά­πη­ρες, φτω­χές, ΛΟΑΤ. Ο αλη­θι­νός φε­μι­νι­σμός είναι intersectional».

Στη Νέα Υόρκη, ένα μπλοκ για την «Απε­λευ­θέ­ρω­ση της Ahed Tamimi» ανέ­δει­ξε την πε­ρί­πτω­ση της Πα­λαι­στί­νιας έφη­βης που φυ­λα­κί­στη­κε επει­δή υπε­ρα­σπί­στη­κε την οι­κο­γέ­νειά της ενά­ντια στη βιαιό­τη­τα του ισ­ραη­λι­νού απαρτ­χάιντ -και υπο­γράμ­μι­σε ότι ο αγώ­νας για τα δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών πρέ­πει να απλω­θεί σε κάθε γωνιά του κό­σμου.

Αυτά είναι ορατά πα­ρα­δείγ­μα­τα του βα­θέ­μα­τος της πο­λι­τι­κής συ­νεί­δη­σης για ένα στρώ­μα αν­θρώ­πων που δρα­στη­ριο­ποιού­νται μέσω της εκ­στρα­τεί­ας #MeToo και του ση­με­ρι­νού αντι-Trump αι­σθή­μα­τος, και οι οποί­οι αι­σθά­νο­νται υπο­χρε­ω­μέ­νοι να κι­νη­το­ποι­η­θούν επει­δή το δια­κύ­βευ­μα είναι με­γά­λο -όχι μόνο για τις γυ­ναί­κες αλλά για όλους όσους πέ­φτουν θύ­μα­τα πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης και εκ­με­τάλ­λευ­σης.

Στη Βο­στώ­νη, όπου 5.000 δια­δη­λω­τές-τριες συ­γκε­ντρώ­θη­καν στο Cambridge Common, μα­θή­τριες-τες Γυ­μνα­σί­ου-Λυ­κεί­ου, οι­κο­γέ­νειες κ.ά. κου­βα­λού­σαν πλα­κάτ που έλε­γαν «Αν δεν είναι intersectional, δεν είναι φε­μι­νι­σμός», «Εί­μα­στε όλοι DREAMers» και «Να μπει τέλος στη μα­ζι­κή φυ­λά­κι­ση και τις ατι­μώ­ρη­τες δο­λο­φο­νί­ες των μη-λευ­κών».

Μια από τις ομι­λί­ες που ηλέ­κτρι­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρο εκεί­νη τη μέρα δό­θη­κε από μια γυ­ναί­κα από την Εκ­στρα­τεία των Φτω­χών, η οποία υπο­στή­ρι­ξε το όραμα του Μάρ­τιν Λού­θερ Κινγκ για τη σύν­δε­ση του ρα­τσι­σμού, του μι­λι­τα­ρι­σμού και του υλι­σμού με τον αγώνα για τη σε­ξουα­λι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση.

Σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις, νέα παι­διά πήραν το προ­βά­δι­σμα, όπως στο Μον­πε­λιέ του  Βερ­μόντ, όπου 3.000 άν­θρω­ποι κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν σε μια «Δια­δή­λω­ση για το Μέλ­λον Μας» που διορ­γά­νω­σαν μα­θή­τριες-τες μέσης εκ­παί­δευ­σης.

Άλλες δια­δη­λώ­τριες-τες ανή­καν σε μια προη­γού­με­νη γενιά που είχε αγω­νι­στεί στο πα­ρελ­θόν, αλλά τώρα αι­σθά­νο­νται την υπο­χρέ­ω­ση να ξα­να­βγούν στους δρό­μους. «Είμαι ηλι­κιω­μέ­νη», δή­λω­σε η 63χρο­νη Debbie Droke στο σταθ­μό NPR στην Ουά­σινγ­κτον. «Το έκανα αυτό στη δε­κα­ε­τία του ’70. Βά­δι­ζα μαζί με τη Γκλό­ρια Στάι­νεμ. Και ποτέ δεν φα­ντά­στη­κα ούτε σε ένα εκα­τομ­μύ­ριο χρό­νια ότι θα έπρε­πε να το ξα­να­κά­νω για να υπε­ρα­σπι­σθώ τα δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών».

Σε κάθε δια­δή­λω­ση, βέ­βαια, υπήρ­χαν συν­θή­μα­τα σχε­τι­κά με την κα­θαί­ρε­ση του Τραμπ και των Ρε­που­μπλι­κά­νων –τα οποία απο­τυ­πώ­νο­νταν όχι μόνο από το θέμα «Δύ­να­μη στις Κάλ­πες» που είχαν πολ­λές δια­δη­λώ­σεις και το συ­νέ­δριο στο Λας Βέ­γκας, αλλά και σε αρ­κε­τά πλα­κάτ.

Σε συ­νο­δεία των πα­ρα­πά­νω ήταν η ώθηση υπέρ του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος. Στο Σι­κά­γο, ο Δη­μο­κρα­τι­κός δή­μαρ­χος Rahm Emanuel -ο οποί­ος έχει ηγη­θεί της επί­θε­σης στα σχο­λεία του Σι­κά­γου και στο υπό γυ­ναι­κεία ηγε­σία Σω­μα­τείο Εκ­παι­δευ­τι­κών του Σι­κά­γο, και έχει υπό τις εντο­λές του μια αστυ­νο­μι­κή δύ­να­μη που συ­νη­θί­ζει να βιαιο­πρα­γεί κατά μη-λευ­κών νε­ο­λαί­ων- δια­κή­ρυ­ξε ότι ήταν «υπε­ρή­φα­νος που συμ­με­τέ­χει» στην πο­ρεία.

Πολ­λές-οι δια­δη­λώ­τριες-ες έδει­χναν εν­θου­σια­σμό και για τις δια­δη­λώ­σεις στους δρό­μους και για τη συμ­με­το­χή στις εκλο­γές -παρά το πα­ρελ­θόν αθε­τη­μέ­νων υπο­σχέ­σε­ων και  προ­δο­σιών του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος.

Για τους σο­σια­λι­στές και άλ­λους ρι­ζο­σπά­στες που συμ­με­τεί­χαν στις δια­δη­λώ­σεις, αυτό το ζή­τη­μα μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει μια διαρ­κή συ­ζή­τη­ση με συ­να­δέλ­φους, φί­λους και συγ­γε­νείς. Το ίδιο ισχύ­ει και για τις ενέρ­γειες των διορ­γα­νω­τών -για πα­ρά­δειγ­μα στο Λος Άν­τζε­λες και τη Φι­λα­δέλ­φεια- που οδή­γη­σαν στον απο­κλει­σμό κά­ποιων φωνών από το μή­νυ­μα των δια­δη­λώ­σε­ων. Οτι­δή­πο­τε πε­ριο­ρί­ζει τους αγώ­νες μας και δη­μιουρ­γεί εμπό­δια στην αλ­λη­λεγ­γύη θα πρέ­πει να μας βρει αντί­θε­τους.

Αλλά είναι ση­μα­ντι­κό για την Αρι­στε­ρά να προ­σπα­θή­σει να αντι­με­τω­πί­σει ερω­τή­μα­τα και να δια­μορ­φώ­νει δρά­σεις σαν κι αυτές στους δρό­μους. Σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις, μπο­ρού­με να κά­νου­με τη δια­φο­ρά, βοη­θώ­ντας στο να υπο­στη­ρι­χτούν πο­λι­τι­κές που στέ­κο­νται ενά­ντιες στους δια­χω­ρι­σμούς και τη μι­σαλ­λο­δο­ξία.

Ήταν ση­μα­ντι­κό, για πα­ρά­δειγ­μα, ότι η Αρι­στε­ρά στη Νέα Υόρκη βο­ή­θη­σε στο να ηγη­θεί μία φι­λο­πα­λαι­στι­νια­κή ορ­γά­νω­ση στη Δια­δή­λω­ση των Γυ­ναι­κών.

Στη Βο­στώ­νη, η πα­ρου­σία σο­σια­λι­στών και αρι­στε­ρών ακτι­βι­στών απο­δεί­χθη­κε κρί­σι­μη όταν 20 μέλη της ακρο­δε­ξιάς ομά­δας «Αντί­στα­ση στο Μαρ­ξι­σμό» επι­χεί­ρη­σαν να δια­δη­λώ­σουν περ­νώ­ντας μέσα από το Cambridge Common με συν­θή­μα­τα μί­σους που επι­κα­λού­νταν τη «σω­τη­ρία» των γυ­ναι­κών από την «πα­ρά­νο­μη με­τα­νά­στευ­ση» και το νόμο της Σαρία.

Αρ­χι­κά, υπήρ­ξε σύγ­χυ­ση ανά­με­σα στον κόσμο σχε­τι­κά με το αν θα έπρε­πε ή όχι να αγνο­ή­σουν αυτήν την ομάδα και τα συν­θή­μα­τα μί­σους. Όμως, οι αρι­στε­ροί αγω­νι­στές συ­γκέ­ντρω­σαν αμέ­σως κόσμο και μετά από έντο­νη και ηχηρή αντι­πα­ρά­θε­ση, οι φα­να­τι­κοί μι­σαλ­λό­δο­ξοι έβα­λαν την ουρά στα σκέ­λια και έφυ­γαν, απο­δει­κνύ­ο­ντας τη σπου­δαιό­τη­τα του να μην πα­ρα­χω­ρεί­ται πο­λι­τι­κός χώρος στη δεξιά.

Η Αρι­στε­ρά δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια να πα­ραι­τη­θεί από την ευ­θύ­νη της συμ­με­το­χής όταν ο κό­σμος θέλει να ανα­λά­βει δράση για να αντι­τα­χθεί στον Τράμπ και στην απαί­σια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του στά­τους κβρο που επι­κρα­τεί στην Αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή. Υπάρ­χουν ση­μα­ντι­κές συ­ζη­τή­σεις, που ξε­κι­νούν με το τι άλλο μπο­ρεί να γίνει πέρα από τις ημέ­ρες δια­δή­λω­σης, όσο με­γά­λες κι αν είναι αυτές, όπως του Σαβ­βά­του. Και το συμ­βα­τι­κό μή­νυ­μα που πολ­λοί διορ­γα­νω­τές προ­σπά­θη­σαν να επι­βά­λουν στις Δια­δη­λώ­σεις των Γυ­ναι­κών δεν εκ­φρά­ζει όλους-ες εκεί­νους-ες που κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν για να συμ­με­τά­σχουν.

Πριν από ένα χρόνο, η αρι­στε­ρή συγ­γρα­φέ­ας Keeanga-Yamahtta Taylor αμ­φι­σβή­τη­σε μια αντί­δρα­ση από με­ρί­δα της Αρι­στε­ράς στις τε­ρά­στιες δια­δη­λώ­σεις του πε­ρα­σμέ­νου έτους:

«Οι φι­λε­λεύ­θε­ροι γί­νο­νται ρι­ζο­σπά­στες μέσα από τις δικές τους απο­γοη­τευ­τι­κές εμπει­ρί­ες από το σύ­στη­μα, αλλά και μέσω της εμπλο­κής τους με αν­θρώ­πους που είχαν γίνει ρι­ζο­σπά­στες πριν από αυ­τούς. Έτσι, όταν οι ρι­ζο­σπά­στες που έχουν ήδη κα­τα­λή­ξει σε κά­ποια ση­μα­ντι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα σχε­τι­κά με την ανε­πάρ­κεια των υπαρ­κτών συ­στη­μά­των, κο­ροϊ­δεύ­ουν, ει­ρω­νεύ­ο­νται ή απα­ξιώ­νουν όσους δεν έχουν κα­τορ­θώ­σει να φτά­σουν στο ίδιο επί­πε­δο συ­νεί­δη­σης, δεν βοη­θούν κα­νέ­ναν».

Σκε­φτεί­τε τι θα συ­νέ­βαι­νε εάν μόνο ένα μέρος από τη δύ­να­μη και την ενέρ­γεια που εί­δα­με να επι­δει­κνύ­ε­ται το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το επι­στρα­τεύ­ο­νταν στον αγώνα για το στα­μά­τη­μα των απε­λά­σε­ων και των επι­δρο­μών όποτε το Αλ­λο­δα­πών ει­σβά­λει στις γει­το­νιές μας. Την υπε­ρά­σπι­ση των κλι­νι­κών αμ­βλώ­σε­ων όποτε η Δεξιά επι­χει­ρεί να τις κλεί­σει. Την οι­κο­δό­μη­ση μα­ζι­κής αντί­στα­σης όταν οι Ρε­που­μπλι­κά­νοι περ­νά­νε νό­μους όπως αυτόν για τις γι­γα­ντιαί­ες φο­ρο­α­παλ­λα­γές στους πλού­σιους.

Ένα χρόνο μετά την ορ­κω­μο­σία Trump, η αντί­θε­ση στο μίσος και στις αντι­δρα­στι­κές ιδέες είναι ισχυ­ρή, τρο­φο­δο­τού­με­νη από το φαι­νό­με­νο #MeToo που βρί­σκει νέες μορ­φές έκ­φρα­σης, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και το να κα­τε­βαί­νει ο κό­σμος στους δρό­μους.

Τώρα το κα­θή­κον μας είναι να βοη­θή­σου­με στην οι­κο­δό­μη­ση των δε­σμών με­τα­ξύ των δια­φο­ρε­τι­κών προ­βλη­μά­των και αγώ­νων που εί­δα­με το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το -και να ορ­γα­νώ­σου­με την αντί­στα­ση τους προ­σε­χείς μήνες.

Οι Caty Caldwell, Nisha Cirino, Paul Fleckenstein, Kristen Martin, Natalia Tylim, Melanie West και Jenna Woloshyn συ­νέ­βα­λαν σε αυτό το άρθρο.

Πηγή: https://rproject.gr