Όταν ήμουν 17 χρονών αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Ελλάδα για να δουλέψω. Ήταν η εποχή της συγκομιδής του σταφυλιού. Βρήκα σχετικά εύκολα δουλειά διότι υπήρχε μεγάλη ανάγκη για εργατικά χέρια, όμως το μεροκάματο ήταν αστείο (έφτανε για 2 καφέδες και 4 πακέτα τσιγάρα). Όπως κάθε νέος μου ανέθεσαν την πιο βαριά δουλειά, το κουβάλημα των τελάρων και την μεταφορά τους από το χωράφι.
Ξυπνούσα στις 5. Ήθελα 2 ώρες να φτάσω στο χωριό που μαζεύονταν οι εργάτες, έπειτα δουλεύαμε 8 μισή ώρες και άλλες 2 ώρες η επιστροφή. Η μισή μέρα για 25 ευρώ. Όλοι οι εργάτες εκνευριζόμασταν με το γεγονός για το πώς γίνεται στην Ελλάδα μια τόσο βαρεία δουλειά να έχει ένα τόσο χαμηλό μεροκάματο. Την απάντηση μας την έδωσε ένα ηλικιωμένος κύριος (γύρω στα 60 που οι κακουχίες τον έκαναν να φαίνεται μεγαλύτερος).
«Υπάρχει τεράστια φτώχεια στην Αλβανία, και έρχονται χιλιάδες αλβανοί που είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν με ακόμα χαμηλότερα μεροκάματα. Για παράδειγμα έχω ξανακάνει αυτή την δουλειά πριν κάποια χρόνια, με διπλάσιο όμως μεροκάματο. Επιπλέον μου συμπεριφέρονταν ανθρώπινα όχι όπως τώρα, χειρότερα και από ζώο».
Τον σεβόμουν γιατί δούλευε σκληρά σε μια ηλικία που δεν ξέρω εάν θα μπορέσω καλά καλά να φτάσω. Αυτός θα έπρεπε κανονικά να βγει στην σύνταξη, να απολαμβάνει τα οικογενειακά τραπέζια και να περνάει τον ελεύθερο του χρόνο με τα εγγόνια του. Αντίθετα, τα εγγόνια του δεν θα έχουν τι να φάνε εάν δεν δουλέψει ο παππούς.
Εκείνη την περίοδο δεν είχα καμία γνώση πάνω στα σωματεία και τη συσπείρωση των εργατών έτσι ώστε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, όμως σκεφτόμουν συνέχεια μια πιθανή ένωση των Αλβανών εργατών σε εκείνα τα χωριά και να αρνηθούν να εργαστούν μέχρι το διπλασιασμό του μεροκάματου. Εμείς κάναμε την συγκομιδή καθώς και το φύτεμα. Οι εργοδότες έβγαζαν χιλιάδες ευρώ δίνοντας στους εργάτες ψίχουλα, που τους έφταναν μόνο για να επιβιώσουν και να ξαναέρθουν την άλλη μέρα πάλι για δουλεία, διότι η εργοδοσία είχε ανάγκη αυτούς τους σκλάβους.
Εάν οργανωνόμασταν, τη νίκη την είχαμε σίγουρη, διότι ήμαστε πολλοί. Έστω και μια μέρα να μη δουλεύαμε θα προκαλούσαμε μια τεράστια ζημιά χιλιάδων ευρώ διότι θα χάλαγε το εμπόρευμα και θα υπήρχαν προβλήματα με τα συμβόλαια τον εταιριών που εμπορεύονταν το προϊόν.
Βασική αιτία για την έλλειψη οργάνωσης ήταν η απουσία χρόνου έτσι ώστε να μαζευτούμε και να συσπειρωθούμε για την επίλυση του προβλήματος. Όλοι πιστεύαμε ότι η δουλειά στην Ελλάδα είναι εποχιακή, αλλά εγώ ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω το πρόσωπο του ηλικιωμένου.
Τότε φάνηκα δειλός, αποφασίζοντας να φύγω από την Ελλάδα αλλά αυτή η εμπειρία επηρέασε την συνείδηση μου και την επιθυμία μου να δουλέψω σκληρά για να βοηθήσω έστω και λίγο στη δημιουργία ισχυρών εργατικών συσπειρώσεων. Η οργάνωση σε σωματεία στην Αλβανία θα βοηθούσε στο να δημιουργηθούν ελπίδες σε χιλιάδες Αλβανούς εργάτες που φεύγουν από την χώρα όπως όπως για την αναζήτηση επιπλέον εσόδων.
Γι’ αυτό καλώ τους συναδέλφους μου, σερβιτόρους και σερβιτόρες να δημιουργήσουμε μαζί ένα σωματείο. Καλώ τους ανθρακωρύχους να ενωθούν όσο δεν είναι αργά. Καλώ τους καθηγητές και τους δασκάλους να παρατήσουν τα παλιά σωματεία που έχουν σκουριάσει. Καλώ τους εργαζομένους στα τηλεφωνικά κέντρα να συμμετέχουν στο σωματείο <<Solidariteti> >. Καλώ τους γιατρούς να μην φύγουν από την χώρα αλλά να οργανωθούν για να αυξηθεί ο μισθός τους. Καλώ όλους τους εργαζομένους να οργανωθούν όσο πιο γρήγορα σε σωματεία διότι είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας και στην άμεση δημοκρατία, που σώζουν τον εργαζόμενο από την δουλεία!
Εμιλιάνντο Κίτα, ακτιβιστής της Κίνησης για τα Πανεπιστήμια.
*ευχαριστούμε την Έρη για τη μετάφραση από τα αλβανικά
Πηγή: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2399692016735435&id=651561178215203
