«Ήταν εκεί ένα κορίτσι από το Ιράκ, έπρεπε να χρησιμοποιεί ινσουλίνη κάθε μέρα. Μια μέρα ο αστυνομικός που είχε υπηρεσία δεν της έδωσε το φάρμακο.
Του το ζητούσε εκλιπαρώντας, φωνάζαμε κι εμείς στον αξιωματικό και απαιτούσαμε το φάρμακό της, αλλά ο αστυνομικός αρνήθηκε και είπε ότι πρέπει να περιμένει για την επόμενη βάρδια. Δεν τον ένοιαζε καθόλου. Το κορίτσι από το Ιράκ λιποθυμήθηκε. Δεν ενδιέφερε τον αστυνομικό αν το κορίτσι θα ζήσει ή θα πεθάνει.
Η βάρδια άλλαξε στις 10:00 το πρωί, αλλά ήταν πολύ αργά. Στις 13:00, αποφάσισαν να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Η ινσουλίνη ήταν στο δωμάτιο, αλλά δεν ήθελαν να της τη δώσουν. Ήθελαν να πεθάνει. Προσβολές δίχως τέλος. Τιμωρίες δίχως τέλος. Βασανιστήρια δίχως τέλος. Για το τίποτα! Απλά και μόνο επειδή δεν ήμασταν Έλληνες! Επειδή δεν ήμασταν, όπως το λένε, «νόμιμοι»! Δεν ήταν άνθρωποι αυτοί. Ξέχασα κι εγώ ότι είμαι άνθρωπος! Έκανα τρεις απόπειρες αυτοκτονίας! Μπορείτε να το πιστέψετε; 3 απόπειρες! Η οικογένειά μου δεν ήξερε πού ήμουν. Ήθελα απλώς να φύγω αναζητώντας ειρήνη. Έφυγα από τη φυλακή του Ιράν, αλλά με έκλεισαν εκεί μέσα για 5 μήνες για το τίποτα! Δεν με άφηναν να τηλεφωνήσω, δεν υπήρχε διερμηνέας ούτε καν δικηγόρος για να μου πει τι πρέπει να κάνω!»
Πηγή: Siavash Shahabi
58
