Πορτογαλία: Όταν ο δρόμος «φρενάρει» τη νεοφιλελεύθερη επέλαση

Πορτογαλία: Όταν ο δρόμος «φρενάρει» τη νεοφιλελεύθερη επέλαση

Η χθεσινή ημέρα στο κοινοβούλιο της Πορτογαλίας δεν ήταν μια τυπική διαδικασία. Ήταν η στιγμή που η αλαζονεία μιας κυβέρνησης μειοψηφίας προσέκρουσε πάνω στο τείχος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η καταψήφιση των «νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων» της κυβέρνησης του Luís Montenegro δεν είναι απλώς μια πολιτική αποτυχία – είναι μια καθαρή νίκη της κοινωνικής πίεσης που έχει συσσωρευτεί τους τελευταίους μήνες στους χώρους εργασίας και στους δρόμους των πορτογαλικών πόλεων.

Η κυβέρνηση της Δημοκρατικής Συμμαχίας (AD) πίστευε ότι θα μπορούσε να περάσει το νομοθετικό της έργο με όρους επιβολής, αγνοώντας το κύμα των απεργιών που συγκλονίζει τη χώρα. Όμως, το χθεσινό αποτέλεσμα απέδειξε ότι, όταν η αντιπολίτευση αναγκάζεται να ευθυγραμμιστεί με το λαϊκό αίσθημα, το κυβερνητικό οικοδόμημα αρχίζει να τρίζει.

Η απόρριψη των αλλαγών στο εργασιακό καθεστώς και στη διαχείριση των δημόσιων υπηρεσιών δείχνει ότι η κοινωνία δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί «ως τετελεσμένο» την αποψίλωση του κοινωνικού κράτους.

Για τα κινήματα της αριστεράς και τα εργατικά συνδικάτα, το χθεσινό γεγονός αποτελεί μια επιβεβαίωση ότι οι απεργίες δεν είναι απλώς εκτονωτικές κινήσειςκι ότι οι ιδιωτικοποιήσεις και οι «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις δεν αποτελούν μονόδρομο. Η κυβέρνηση Montenegro είναι πλέον αποδυναμωμένη. Η αριστερά έχει τώρα την ευκαιρία –και την υποχρέωση– να μετατρέψει αυτή την κοινοβουλευτική νίκη σε μια ευρύτερη αμφισβήτηση της ίδιας της ασκούμενης πολιτικής.

Γνωρίζουμε καλά ότι οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις δεν σταματούν με μια ψηφοφορία. Ωστόσο, η χθεσινή ημέρα στην Πορτογαλία έστειλε ένα μήνυμα σε όλη την Ευρώπη: Όσο υπάρχει οργανωμένη αντίσταση στους εργασιακούς χώρους, κανένας αντιλαϊκός νόμος δεν είναι δεδομένος.

Το ερώτημα που παραμένει είναι αν αυτή η πολιτική κρίση θα οδηγήσει σε μια νέα δυναμική ανατροπής ή αν η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να επιβιώσει μέσα από νέους ελιγμούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, μετά από χθες, η Πορτογαλία δεν είναι πλέον η ίδια.

15