Κανένας δίκαιος αγώνας δεν πάει χαμένος

Κανένας δίκαιος αγώνας δεν πάει χαμένος

Χριστίνα Παπασταθοπούλου

Δύο σοβαρά γεγονότα σημειώθηκαν τον προηγούμενο μήνα στο λιμάνι του Πειραιά. Ενα τραγικό, αφού είχε να κάνει με την απώλεια ενός νέου ανθρώπου την ώρα που δούλευε, και μια σημαντική νίκη την οποία κέρδισαν επάξια μέσα από έναν έντιμο και αξιοπρεπή αγώνα οι εργαζόμενοι.


Ο θάνατος του 46χρονου λιμενεργάτη Δημήτρη Δαγκλή από γερανογέφυρα στον Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ) στην προβλήτα ΙΙ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους εργαζόμενους και με μπροστάρη το σωματείο τους ΕΝΕΔΕΠ ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας τα αυτονόητα. Αιτήματα που έπρεπε να είχαν γίνει αποδεκτά χρόνια πριν. Απήργησαν 7 μέρες έχοντας απέναντί τους μια ισχυρότατη εργοδοσία (ΣΕΠ-Cosco) και δυνατούς επιχειρηματικούς φορείς, που όσο έβλεπαν τα πλοία να μαζεύονται στη ράδα του Πειραιά, τόσο πίεζαν για αναστολή της απεργίας. Αντεξαν όμως και το πάλεψαν, παρά τις προσφυγές στη Δικαιοσύνη και τους εκφοβισμούς. Κόντρα στους αντιαπεργιακούς νόμους της κυβέρνησης και στη «σιωπή» των περισσότερων ΜΜΕ, έχοντας συμπαραστάτες ένα πανελλήνιο κύμα αλληλεγγύης αλλά και τον αδικοχαμένο συνάδελφό τους Δημήτρη που με τον τρόπο του ήταν παρών και τους κοιτούσε όλες αυτές τις ημέρες μέσα από μια μεγάλη φωτογραφία του που είχαν αναρτήσει στον ΣΕΜΠΟ.

Τελικά τα κατάφεραν. Η εργοδοσία έκανε πίσω και αποδέχτηκε όλα τα αιτήματά τους εκτός από την υπογραφή ΣΣΕ. Τι μας έδειξε λοιπόν αυτό; Οτι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, όταν δίνεται με ψυχή, με πίστη και με πάθος, όταν είναι δίκαιος και συλλογικός. Τα τελευταία χρόνια είδαμε εργασιακά δικαιώματα και εργασιακές σχέσεις να χάνονται γρήγορα και εύκολα, το εργασιακό Δίκαιο να καταπατείται, ωστόσο το παράδειγμα των λιμενεργατών του Πειραιά και όχι μόνο (διανομείς e-food) ας μας οδηγήσει ξανά στη σκέψη πόσο μεγάλο λάθος είναι η απάθεια, η ηττοπάθεια και η απαισιοδοξία. Γιατί εν τέλει χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν δίνονται.


Πηγή: efsyn.gr

17

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση