Του Στέλιου Φαζάκη
Τους τελευταίους µήνες, βιώνουµε την έντονη κλιµάκωση της βίαιης κυβερνητικής καταστολής και αυταρχισµού. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, βυθισµένη σε µια σειρά σκανδάλων και πολιτικών αδιεξόδων, επιχειρεί να επιβάλει µια κοινωνική “σιωπή”, µέσα από την αστυνοµοκρατία και τη στοχοποίηση κοινωνικών κινηµάτων, φοιτητικών διαδικασιών και δράσεων αλληλεγγύης.
Από τις ειρηνικές διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη µέχρι τις κινητοποιήσεις για την εκπαίδευση, το µήνυµα είναι σαφές: κάθε φωνή αµφισβήτησης πρέπει να φιµωθεί, κάθε συλλογική διεκδίκηση να κατασταλεί. Όλα τα πρόσφατα περιστατικά αστυνοµικής βίας δείχνουν ότι δεν πρόκειται για µεµονωµένα γεγονότα, αλλά υπάρχει συγκεκριµένο σχέδιο και εντολή “άνωθεν”, για να µετατραπεί η δηµόσια ζωή σε χώρο φόβου και πειθαρχίας.
Επίθεση στη φοιτητική νεολαία και στα κινήµατα αλληλεγγύης
Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, οι σύλλογοί τους και οι ελευθερίες τους βρέθηκαν από την αρχή της διακυβέρνησης της Ν.∆. στο στόχαστρο: Κατάργηση του πανεπιστηµιακού ασύλου, ίδρυση πανεπιστηµιακής αστυνοµίας. Οι διαδηλώσεις τους πνίγονται στα χηµικά, οι συνελεύσεις τους διαλύονται βίαια. Το φοιτητικό κίνηµα πάντα ήταν και πάντα θα είναι η πιο ελπιδοφόρα παρακαταθήκη για ριζικές αλλαγές και κοινωνικές ανατροπές, ενάντια στην αδικία και την εκµετάλλευση. Η διαρκής επίθεση στο πιο ζωντανό και επαναστατηµένο κοµµάτι της νεολαίας αποσκοπεί στο να τροµοκρατήσει ολόκληρη την κοινωνία ότι κάθε µορφή αντίστασης θα πληρώνεται µε βία, συλλήψεις και διώξεις.
Την ίδια στιγµή, η κυβέρνηση προχωράει ακόµα πιο εντατικά σε επίδειξη πυγµής ενάντια στο κίνηµα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, για να στείλει µήνυµα αποφασιστικότητας για την απόλυτη ταύτισή της µε τον εγκληµατία Νετανιάχου. Η προσπάθεια ποινικοποίησης της αλληλεγγύης στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη συνεχίζεται, παρά την “εκεχειρία” στη Γάζα. Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν πολύ καλά ότι η µεγάλη λαϊκή κατακραυγή για τα εγκλήµατα του Ισραήλ µπορούν να φέρουν ευρύτερες αναταράξεις και ανατροπές.
Μερικά πρόσφατα γεγονότα που φανερώνουν τις κυβερνητικές αποφάσεις για εντατικοποίηση της κρατικής βίας. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη παίρνει όλο και περισσότερο χουντικά χαρακτηριστικά:
Στις 7 Οκτωβρίου, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν απρόκλητα και µε αγριότητα σε ειρηνική πορεία αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης στο κέντρο της Αθήνας. Η αστυνοµία προχώρησε σε µαζικές προσαγωγές και συλλήψεις· είκοσι άτοµα οδηγήθηκαν στα κρατητήρια, δεκαοκτώ εκ των οποίων κρατήθηκαν τέσσερις ηµέρες, αντιµετωπίζοντας ψευδείς κατηγορίες.
Επίσης µε σκληρή βία και προσαγωγές αντιµετωπίστηκαν επανειληµµένα αγωνιστές και αγωνίστριες στην Πάτρα και στην Καλαµάτα, σε συγκεντρώσεις διαµαρτυρίας για τις κρουαζιέρες αναψυχής Ισραηλινών “τουριστών”-στρατιωτών.
Μόλις λίγες µέρες αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου, τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο, µετά από “πρόσκληση” του πρύτανη, διαλύοντας µε βίαιο τρόπο συνέλευση φοιτητών στην Αρχιτεκτονική. ∆εκαπέντε άτοµα συνελήφθησαν και προσήχθησαν µέσα σε κλίµα αστυνοµικής αυθαιρεσίας. Η προσπάθεια τροµοκράτησης των φοιτητών συνεχίζεται µε προσωπικές κλήσεις σε “απολογία” από τις σχολές, αλλά και µε καταδίκη φοιτητή για “φθορές”.
Στις 23 Οκτωβρίου, τα ΥΜΕΤ επιτέθηκαν σε συγκέντρωση γονιών, εκπαιδευτικών και µικρών παιδιών, έξω από τη ∆ιεύθυνση Πρωτοβάθµιας Εκπαίδευσης. Οι συγκεντρωµένοι διαµαρτύρονταν ειρηνικά ενάντια στις συγχωνεύσεις σχολείων, αλλά βρέθηκαν αντιµέτωποι µε χειροβοµβίδες κρότου-λάµψης, χηµικά και απωθήσεις. Μαθητές του δηµοτικού χρειάστηκε να πάνε στο νοσοκοµείο µε αναπνευστικά προβλήµατα.
Στις 31 Οκτωβρίου, άλλη µια συγκέντρωση αναρχικών χτυπήθηκε µε λύσσα από τα ΜΑΤ. Το όργιο βίας συνεχίστηκε στους δρόµους των Εξαρχείων, όπου επιτέθηκαν σε περαστικούς και µαγαζιά, µε πολλούς τραυµατίες, τους οποίους προσπαθούσαν να «ταυτοποιήσουν» ακόµα και στα νοσοκοµεία που πήγαν αιµόφυρτοι.
Στις 5 Νοεµβρίου, συνελήφθη µαθητής έξω από κατάληψη και κρατήθηκε όλη τη νύχτα στο αστυνοµικό τµήµα Εξαρχείων. Ο σύλλογος γονέων του σχολείου καταγγέλλει: «η αστυνοµική αυθαιρεσία έφτασε στο σηµείο να γίνει ανάκριση σε 13χρονο παιδί χωρίς την παρουσία της µητέρας του, δικηγόρου ή ψυχολόγου. Το παιδί δέχθηκε απειλές για να «δώσει» τους συνεργούς του, το υποχρέωσαν να υπογράψει ένα χαρτί που δεν διάβασε, άνοιξαν το τηλέφωνό του µε βία και παρακολούθησαν τα µηνύµατα και τις κλήσεις του, προκειµένου να κατασκευάσουν κατηγορία για «φθορά ξένης περιουσίας».
«…Κάστρο φυλάει ερηµικό…»
Ένδειξη της αυταρχικής διολίσθησης αποτελεί η πρόσφατη τροπολογία για τον χώρο του Μνηµείου του Άγνωστου Στρατιώτη. Η κυβέρνηση θέσπισε ειδικό καθεστώς «προστασίας» του χώρου από το Υπουργείο Εθνικής Άµυνας, µετατρέποντας τον πρακτικά σε «απαγορευµένη ζώνη» για διαδηλώσεις και πολιτικές εκδηλώσεις. Πίσω από το πρόσχηµα του σεβασµού των «εθνικών συµβόλων» κρύβεται η σαφής πολιτική στόχευση της συρρίκνωσης του δηµόσιου χώρου και η απαγόρευση της πολιτικής έκφρασης. Όποιος διαµαρτύρεται προσβάλλει το έθνος. Ο Μητσοτάκης και η η κυβέρνησή του πιστεύουν ότι µε τέτοιου είδους διατάγµατα µπορούν να σταµατήσουν κάθε διαµαρτυρία και διεκδίκηση.
Κυβέρνηση σε κρίση, αυταρχισµός σε άνοδο
Η όξυνση της καταστολής ερµηνεύεται µέσα στο πλαίσιο µιας κυβέρνησης που χάνει επιταχυνόµενα τον έλεγχο. Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, οι κοινωνικές αντιδράσεις για την ακρίβεια, την ιδιωτικοποίηση της παιδείας και της υγείας, δηµιουργούν ρήγµατα στο πολιτικό αφήγηµα της «σταθερότητας». Για να αντισταθµίσει αυτή την κρίση νοµιµοποίησης, η κυβέρνηση επιλέγει την επίδειξη πυγµής. Πέρα από την προσπάθεια να συντρίψουν το κίνηµα, µέσα από τη ρητορική «νόµου και τάξης» επιχειρείται η συσπείρωση του δεξιού και ακροδεξιού ακροατηρίου, που χάνει προς µικρότερα κόµµατα ή προς εσωτερικούς αντιπάλους, όπως ο Σαµαράς ο οποίος ασκεί κριτική «από τα δεξιά». Η αύξηση της καταστολής αποτελεί για τον Μητσοτάκη εργαλείο πολιτικής επιβίωσης.
Η κοινωνία απέναντι στην τροµοκρατία του φόβου
Παρά την ένταση και την αστυνοµική αυθαιρεσία, οι κοινωνικές αντιδράσεις δεν σβήνουν. Κάθε περιστατικό βίας, κάθε σύλληψη και κάθε αυθαίρετη κατηγορία γεννούν νέα κύµατα αλληλεγγύης και κινητοποιήσεις. Η επιµονή των κινηµάτων, οι συνεχείς πορείες και οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης δείχνουν ότι η κοινωνία αντιστέκεται. Στις σχολές, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, ο αγώνας δίνεται καθηµερινά, σε κάθε φοιτητική συνέλευση, σε κάθε απεργία, σε κάθε πορεία αλληλεγγύης. Είναι ο αγώνας να παραµείνουν οι δηµόσιοι χώροι ανοιχτοί, τα πανεπιστήµια ελεύθερα.
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του µέσα από τις δεξιές, ακροδεξιές πολιτικές τους, εκφράζουν απολύτως συνειδητά τα συµφέροντα της αστικής τάξης. Απάντηση από την εργατική τάξη αποτελεί η αντεπίθεση µε οργανωµένο αγώνα, αλληλεγγύη και αδιαπραγµάτευτη επιµονή στην ανατροπή του συστήµατος εκµετάλλευσης.
