της Ελένης ΑναστασιάδουΣήμερα θυμόμαστε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.
Ένα παιδί 15 χρονών που δολοφονήθηκε από την αστυνομία.
Μια κρατική δολοφονία που αποκάλυψε, με τον πιο ωμό τρόπο, τι σημαίνει εξουσία χωρίς έλεγχο, τι σημαίνει κράτος που φοβάται τη νεολαία και απαντά με σφαίρες.
Δεκαετίες μετά, η ίδια βία συνεχίζεται.
Το ίδιο χέρι που σκότωσε τον Αλέξανδρο στοχεύει σήμερα Ρομά,
χτυπά διαδηλωτές,
στρέφει δακρυγόνα σε μαθητές,
και στα σύνορα γίνεται φράχτης, γίνεται πλοίο, γίνεται ψέμα που σκεπάζει πνιγμένους.
Γιατί η κρατική βία δεν είναι ένα γεγονός — είναι πολιτική.
Είναι η πολιτική που χωρίζει ζωές σε «άξιες» και «ανάξιες»,
που αφήνει παιδιά να πνίγονται στο Αιγαίο,
που σπρώχνει πρόσφυγες πίσω στη θάλασσα,
που στοιβάζει μετανάστες σε στρατόπεδα,
που μιλά για «ασφάλεια» αλλά εννοεί καταστολή, αποκλεισμό, φόβο.
Ο Αλέξανδρος δεν είναι μόνο το παιδί που χάθηκε στα Εξάρχεια.
Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που βλέπει τα παιδιά της — Έλληνες, Ρομά, πρόσφυγες, μετανάστες — ως απειλή όταν ζητούν ελευθερία.
Είναι η υπενθύμιση ότι η αδικία έχει πρόσωπα πολλά και σώματα που συχνά μένουν άταφα στην πολιτική μας συνείδηση.
Η μνήμη του Αλέξανδρου είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει χωρίς να φοβάται την εξουσία.
Και είναι καθήκον όλων μας να μην αφήσουμε αυτή τη μνήμη να γίνει γιορτή, τελετή, ήσυχο μνημόσυνο.
Γιατί όσο πρόσφυγες πνίγονται,
όσο μετανάστες διώκονται,
όσο νέοι στοχοποιούνται,
η 6η Δεκεμβρίου δεν είναι παρελθόν — είναι παρόν.
Για τον Αλέξανδρο.
Για όσους χάνονται χωρίς δικαιοσύνη.
Για μια κοινωνία που θα στέκεται απέναντι στην καταστολή, όχι δίπλα της.
Η μνήμη είναι αγώνας. Και ο αγώνας συνεχίζεται.
Πηγή: redtopia.gr
37
