Το πολιτικό δράμα που αναδεικνύει ότι ο φασισμός δεν είναι παρελθόν αλλά ένας διαρκής και διαχρονικός κίνδυνος ο οποίος βρίσκει πάντα νέους τρόπους να επιστρέφει
Μετά από έναν επιτυχημένο τριπλό κύκλο παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη, η Εταιρεία Θεάτρου Ars Moriendi παρουσιάζει στην Αθήνα το πολιτικό δράμα «Σλάντεκ» (Sladek) του Αυστρο-Ούγγρου θεατρικού συγγραφέα Έντεν φον Χόρβατ (Ödön von Horváth), σε μετάφραση Γιώργου-Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη και σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα. Το έργο απεικονίζει την άνοδο του φασισμού στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, όπως την απεργάζεται ο παραστρατιωτικός «Μαύρος Στρατός».
Το έργο ανεβαίνει στο ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7Γ) για οκτώ μόνο παραστάσεις από 29 Δεκεμβρίου έως 20 Ιανουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30. Η παράσταση “Σλάντεκ” ήταν υποψήφια για το Βραβείο Δραματουργίας από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, με τη δραματουργική επεξεργασία να υπογράφεται από την Πηνελόπη Χατζηδημητρίου.
Η επίκαιρη όσο ποτέ υπόθεση
Η ιστορία του «Σλάντεκ» διαδραματίζεται στην περίοδο του Μεσοπολέμου και της Μεγάλης Ύφεσης, όταν ο πληθωρισμός, η ανεργία, η πείνα, η φτώχεια και η έλλειψη στέγης μαστίζουν τη Γερμανία και εξαθλιώνουν τους ανθρώπους, δίνοντας την ευκαιρία σε ακραίες πολιτικές ομάδες, όπως το Ναζιστικό Κόμμα, να κερδίσουν τις καρδιές των ηττημένων και φτωχών.
Στο «Σλάντεκ» βλέπουμε πώς οι κοινωνικές συνθήκες και η ανάγκη για ταυτότητα οδηγούν τους «μικρούς» και απελπισμένους ανθρώπους σε ακραίες πράξεις βίας, ανοίγοντας τον δρόμο σε δικτάτορες και φασίστες που εξοντώνουν όποιον στέκεται εμπόδιο στο διάβα τους: γυναίκες, ομοφυλόφιλους, Εβραίους, κομμουνιστές, δημοκρατικούς. Κανείς δεν μένει αλώβητος από τον ανερχόμενο φασιστικό μηχανισμό.
«Ο ήρωας», όμως, «του Αιώνιου Φασισμού ανυπομονεί να πεθάνει» και «στην ανυπομονησία του αυτή συνήθως στέλνει στον θάνατο άλλους ανθρώπους»
– Ουμπέρτο Έκο. Αυτή είναι η ιστορία του Σλάντεκ και των συντρόφων του.
Το έργο προβλέπει με τρομακτική ακρίβεια τον κύκλο της βίας που επρόκειτο να εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Ο φασισμός της Γερμανίας της δεκαετίας του 1920 και του 1930 έχει παρέλθει, αλλά διατηρεί ανησυχητικά επίκαιρες και σύγχρονες ομοιότητες, που μας καλούν σήμερα να μην εφησυχάζουμε.
Η ρητορική μίσους στο διαδίκτυο, η φτωχοποίηση της γλώσσας, οι γυναικοκτονίες, η ξενοφοβία, η ομοφοβία, ο τηλεοπτικός και ο ιντερνετικός λαϊκισμός συνθέτουν τον Αιώνιο Φασισμό, όπως τον ονομάζει ο Ουμπέρτο Έκο, ο οποίος τρέφεται από τον φυσικό φόβο για το διαφορετικό, από τα συναισθήματα ταπείνωσης των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και από την αρχέτυπη ανάγκη μας να είμαστε ήρωες στην πεζή μας ζωή.
Ταυτότητα Παράστασης
Μετάφραση: Γιώργος-Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης
Σκηνοθεσία: Θάνος Νίκας
Δραματουργία: Πηνελόπη Χατζηδημητρίου
Σκηνικός Χώρος – Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ
Ερμηνεύουν: Βύρων Αναγνωστόπουλος, Πάνος Αναγνωστόπουλος
Δανάη Κλάδη, Αλέξης Κότσυφας, Ευγενία Κουζέλη, Θέμης Σουφτάς
Πρεμιέρα: Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2025
Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30
Από 29 Δεκεμβρίου 2025 έως 20 Ιανουαρίου 2026
Διάρκεια παράστασης: 80’
Εισιτήρια: 15€ Κανονικό, 12€ ΑΜΕΑ, Φοιτητές, Άνεργοι, Πολύτεκνοι, 10€ Ατέλεια (Μόνο στο ταμείο του θεάτρου)
Προπώληση/Κρατήσεις: Ticket services
Συντελεστές
Παραγωγή: Ars Moriendi Theater Group
Γραφιστική Επιμέλεια: Χρύσα Νίκα
Social Media: Λ Μπουρτσάλα, Δ. Δάγκαλης
Επικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Ελευθερία Σακαρέλη
*Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 15 ετών
*Η παράσταση Σλάντεκ πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, του Goethe-Institut Thessaloniki και της Γερμανικής και Αυστριακής Πρεσβείας.
ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7Γ): Κορυτσάς 39, Αθήνα Ι
Instagram: arsmoriendi.theatre
Έγραψαν για την παράσταση
Ήταν εξαιρετικά εύκολη απόφαση για το The Untold να στηρίξει την παράσταση, λαμβάνοντας υπόψιν την θεματολογία και τις πολύ καλές κριτικές που μας μετέφεραν. Ακόμα περισσότερο, κριτικοί θεάτρου από μέσα που παρακολούθησαν την παράσταση στην Θεσσαλονίκη, επίσης μετέφεραν μια εξαιρετική εικόνα.
Κριτική Παύλου Λεμοντζή – thes.gr
«Με τις κινήσεις του σώματος, τις εκφράσεις των ηθοποιών και τους υποβλητικούς ήχους, ο Θάνος Νίκας υφαίνει μία ξεχωριστή ατμόσφαιρα που κυριεύει τον θεατή και στήνει μια παράσταση ακριβείας, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται ο ίδιος ο λόγος. Το κείμενο αντιμετωπίζεται ρεαλιστικά και αποδίδεται από έναν άρτια εκπαιδευμένο θίασο, ύστερα από πολλή δουλειά.
– Δείτε αυτήν την παράσταση. Είναι μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία.»
Κριτική Σάββα Πατσαλίδη – parallaximag.gr
«Το δράμα του μεσοπολέμου μας αφορά,υπογραμμίζει η παράσταση, γι’ αυτό και πολύ σωστά η σκηνοθεσία δίνει χώρο και χρόνο στον λόγο να ακουστεί. Δεν τον φορτώνει με περιττά υποστυλώματα και σκηνοθετικές πατερίτσες. Τον κρατά όσο γίνεται γυμνό, μόνο του, να δώσει την ανελέητη παράσταση της βίας..
– Μια χειροποίητη παράσταση που αξίζει να δείτε. Μας αφορά. Το χθες που είναι σήμερα. Η ιστορία δεν επιστρέφει ως φάρσα αλλά ως τραγωδία..»
Κριτική Ευθύμιου Ιωαννίδη – thessculture.gr
«Η απόδοση των ηθοποιών είναι υποδειγματική. Οι δυναμικές μεταξύ τους αποτυπώνονται με ακρίβεια και αναδεικνύουν την ψυχολογική ένταση του έργου, χωρίς υπερβολές. Τα πρόσωπα που ερμηνεύουν οι ηθοποιοί είναι τολμηρά και τρυφερά ταυτόχρονα. Μια σπουδαία ισορροπία ανάμεσα στην υπερβολή και τη λεπτότητα.
– Είναι μια από τις πιο αυθεντικές θεατρικές εμπειρίες της σεζόν.»
Κριτική Αγγέλα Μάντζιου – cityportal.gr
«Οι ηθοποιοί υποκλίθηκαν με κυρίαρχο στην στάση τους, το βάρος αίσθησης της ενέργειας όσων μοιράστηκαν με τους θεατές τους. Το χειροκρότημα ήταν αντάξιο της δυναμικής αυτής της παράστασης που εξελίχθηκε ως δραματική πολιτική ελεγεία και διακήρυξη διαμαρτυρίας
– Ο κόσμος να γίνει εικόνα. Αυτή θα είναι η τελευταία ζωή των ανθρώπων να τους σκεπάσει μια εικόνα: Γ. Χειμωνάς»
Κριτική Πίτσα Στασινοπούλου – kulturosupa.gr
«Χωρίς άλλα σκηνικά εργαλεία, πέραν της προβολής, και με καθοριστική συμβολή εύστοχων φωτισμών, συμβολικών κοστουμιών και εξαιρετικά επιλεγμένης μουσικής που υπογράμμισε ιδανικά την εκάστοτε ατμόσφαιρα, απέδωσε με δυνατό ρεαλισμό, πληθωρική ένταση, σοφά μελετημένο ρυθμό, υπέροχη θεατρικότητα, το βαθύ υπαρξιακό/ πολιτικό πνεύμα του έργου με εστίαση βεβαίως στον εμβληματικό λόγο και την καθοριστική εκφορά του…
– Το μόνο που θα προσθέταμε είναι η προτροπή να δουν τη συγκεκριμένη εξαιρετική παράσταση σε επίπεδο ουσίας και απόδοσης, όσο περισσότεροι θεατρόφιλοι γίνεται».
