Με 408 ψήφους υπέρ, 184 κατά και 60 αποχές, το Κοινοβούλιο ενέκρινε δύο αντιμεταναστευτικά μέτρα που αναμένεται να βάλουν ακόμα περισσότερα εμπόδια στους ανθρώπους που ζητούν άσυλο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ένα αφορά την ενίσχυση της λίστας «ασφαλών τρίτων χωρών» με κράτη όπως το Μπαγκλαντές, η Αίγυπτος, το Μαρόκο, η Κολομβία, η Τυνησία κ.λπ επιταχύνοντας τις διαδικασίες απόρριψης ασύλου. Το δεύτερο μέτρο, ανοίγει ουσιαστικά τον δρόμο για απελάσεις προσφύγων σε λεγόμενες «ασφαλείς τρίτες χώρες», ακόμα κι αν ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ποτέ βρεθεί εκεί.
Όπως αναφέρεται στην επίσημη σελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο νέος κατάλογος «ασφαλών χωρών προέλευσης» θα επιτρέψει την ταχεία εξέταση των αιτήσεων ασύλου που υποβάλλονται από υπηκόους των χωρών που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, δηλαδή του Μπαγκλαντές, της Κολομβίας, της Αιγύπτου, του Κοσσυφοπεδίου, της Ινδίας, του Μαρόκου και της Τυνησίας. Ώς «ασφαλείς» θα κρίνονται επίσης, οι χώρες που είναι υποψήφιες για ένταξη στην ΕΕ, όπως η Γεωργία και η Τουρκία.
Σύμφωνα με τους νέους κανόνες, θα εναπόκειται στον κάθε αιτούντα να αποδείξει ότι η διάταξη αυτή δεν πρέπει να εφαρμόζεται στην περίπτωσή του λόγω βάσιμου φόβου δίωξης ή κινδύνου σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του, αναφέρει ακόμα η επίσημη σελίδα.
Ωστόσο, αν ένας αιτών άσυλο έρχεται από χώρα της λίστας αυτής, το αίτημά του θεωρείται εκ των προτέρων χαμηλής πιθανότητας να γίνει δεκτό και οι αρχές μπορούν να το απορρίπτουν πολύ πιο γρήγορα. Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος κατάγεται από εκεί, η αίτησή του για άσυλο θεωρείται σχεδόν αυτόματα αβάσιμη και απορρίπτεται με συνοπτικές διαδικασίες.
Η αντιστροφή του βάρους της απόδειξης μετατρέπει τη διαδικασία ασύλου σε μια κυνική παγίδα, όπου ο πρόσφυγας —συχνά εξαντλημένος από το ταξίδι και στερημένος από κάθε επίσημο έγγραφο δίωξης— λογίζεται ως «παράτυπος» μέχρι να καταφέρει να διαψεύσει το κρατικό θέσφατο περί «ασφαλούς χώρας». Μέσα σε αυτό το καθεστώς «δίκης-εξπρές», η σκόπιμη απουσία νομικής υποστήριξης και επαρκούς μετάφρασης δεν είναι τυχαία παράλειψη, αλλά ένα εργαλείο συστηματικής εξόντωσης της υπεράσπισης: ο αιτών καλείται, μέσα σε ελάχιστα 24ωρα και χωρίς γνώση της δαιδαλώδους νομικής ορολογίας, να αποδείξει την κόλαση που βίωσε απέναντι σε μια γραφειοκρατία που έχει ήδη προαποφασίσει την απόρριψή του, μετατρέποντας το θεμελιώδες δικαίωμα στην προστασία σε μια απρόσιτη πολυτέλεια.
Πλέον η ΕΕ μπορεί να απελαύνει έναν άνθρωπο σε μια «τρίτη ασφαλή χώρα», ακόμα κι αν δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του εκεί, αρκεί η χώρα αυτή να έχει συμφωνήσει να τον δεχτεί (με το αζημίωτο φυσικά).
Για το καπιταλιστικό κράτος, αυτή η αντιστροφή είναι ένας μηχανισμός ταχείας εκκαθάρισης. Δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια ή η προστασία της ζωής. Τους ενδιαφέρει να μειώσουν τους αριθμούς («στατιστική διαχείριση») και να ικανοποιήσουν το ακροδεξιό ακροατήριο, μετατρέποντας το δικαίωμα στο άσυλο από πανανθρώπινη κατάκτηση σε ένα ανυπέρβλητο γραφειοκρατικό εμπόδιο.
Με πληροφορίες από το thepressproject.gr
