Η γιγαντιαία κινητοποίηση που συγκλόνισε την Ινδία την περασμένη εβδομάδα αποτελεί την πιο ηχηρή διάψευση όσων πίστευαν ότι ο θρησκευτικός εθνικισμός του Μόντι θα μπορούσε να θάψει οριστικά την ταξική συνείδηση. Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι και Σιχ ενώθηκαν στα οδοφράγματα γιατί ο εχθρός τους ήταν ο ίδιος: η φτώχεια και οι νόμοι του κεφαλαίου. Όταν 250 εκατομμύρια άνθρωποι σταματούν να εργάζονται, δεν σταματά απλώς η οικονομία μιας χώρας, αλλά κλονίζονται τα θεμέλια της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας που τρέφεται από την υπεραξία των καταπιεσμένων της Ανατολής.
Οι κινητοποιήσεις της περασμένης εβδομάδας χαρακτηρίστηκαν από την απόλυτη ενότητα ανάμεσα στους φτωχούς αγρότες της υπαίθρου και τους βιομηχανικούς εργάτες των πόλεων. Παρά την πρωτοφανή καταστολή με τη χρήση drones που έριχναν δακρυγόνα από τον αέρα και την τοποθέτηση τσιμεντένιων εμποδίων με καρφιά στους αυτοκινητοδρόμους, το ποτάμι των διαδηλωτών παρέμεινε ακάθεκτο. Η κυβέρνηση Μόντι βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε να διαχειριστεί μέσω της επικοινωνιακής προπαγάνδας, καθώς η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, παραλύοντας δημόσιες υπηρεσίες, μεταφορές και εργοστάσια σε ολόκληρη την επικράτεια.
Big Success of Grameen Bharat Bandh, Industrial and Sectoral Strike: SKM
Anger of farmers against the corporate and communal policies of the Narendra Modi Government has boiled over today with their huge participation in the Grameen Bharat Bandh, a call given along with (1/n) pic.twitter.com/p326rvyW1L
— AIKS (@KisanSabha) February 16, 2024
Η κεντρική απαίτηση των αγροτών για τη θεσμοθέτηση της Ελάχιστης Τιμής Υποστήριξης (MSP) αποτελεί ανάχωμα στη ληστρική επιδρομή των μεγάλων πολυεθνικών ομίλων που επιδιώκουν να μετατρέψουν τη γη σε ένα απέραντο πεδίο εταιρικής κερδοφορίας. Την ίδια στιγμή, η εργατική τάξη ορθώνει ανάστημα ενάντια στους τέσσερις νέους εργατικούς κώδικες που επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την εργασιακή ζούγκλα, καταργώντας το 8ωρο και το δικαίωμα στη συλλογική οργάνωση και απαιτεί την επαναφορά του παλιού συνταξιοδοτικού συστήματος ( λέει όχι στην ιδιωτικοποίηση κεφαλαίων και τη μείωση παροχών) και το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων σε τρένα και ενέργεια.
Η υποχώρηση της αστυνομίας σε ορισμένα κρατίδια και η αναγκαστική έναρξη «διαλόγου» από την πλευρά της κυβέρνησης είναι μόνο η αρχή. Το ζητούμενο τώρα είναι η κλιμάκωση του αγώνα μέχρι την πλήρη ανατροπή των αντεργατικών νόμων. Η ινδική εργατική τάξη έδειξε ότι δεν είναι απλώς ένα στατιστικό μέγεθος για τους επενδυτές, αλλά η μόνη δύναμη που μπορεί να φέρει την πραγματική κοινωνική αλλαγή.
