′′ Προς τους πολιτικούς του κόσμου – ένα γράμμα που περιμένει απάντηση ′′
Το όνομά μου είναι Parwana Amiri. Ζω αυτή τη στιγμή στο στρατόπεδο της Ριτσώνας με άλλα 3000 άτομα, εκατοντάδες από τα οποία είναι νεαρά κορίτσια, όπως εγώ. Σας γράφω, όχι επειδή σας εμπιστεύομαι ή σας πιστεύω, αλλά επειδή πρέπει να δώσω φωνή σε πολλούς ανθρώπους γύρω μου που εξακολουθούν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε εσάς. Διακρίνω αυτή την ελπίδα στα πρόσωπά τους όταν γελούν, αγγίζω αυτή την ελπίδα στις φλέβες τους όταν κρατιέμαι στα χέρια τους, μαρτυρώ αυτή την ελπίδα στη λάμψη των ματιών τους καθώς συναντούν τα δικά μου. Μπορώ να νιώσω αυτή την ελπίδα ενώ από την αρχή μπορώ να αισθανθώ και τον σιωπηλό ωκεανό του θυμού που προσπαθούν να κρατήσουν υπό έλεγχο.
…..
Σας γράφω από ένα σπίτι μέσα στο στρατόπεδο, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρό μου τον τοίχο που μας περιβάλλει. Τα παιδιά παίζουν έξω από το παράθυρό μου και είμαι βέβαιος ότι ούτε εσείς ούτε οποιοσδήποτε άλλος θα δεχόταν τέτοιες συνθήκες για τα δικά του παιδιά.
…..
Ζητούμε τα δικαιώματά μας για μια αξιοπρεπή διαβίωση, σε αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, σε αξιοπρεπή στέγαση, σε υγειονομική περίθαλψη και σε εκπαίδευση. Όσο στερούμε αυτά τα δικαιώματα, θα συνεχίσουμε να αμφισβητούμε την θεμελιώδη δομή της κοινωνίας σας.
Προκαλούμε τον κόσμο να κατανοήσει τους πολύπλοκους τρόπους που η φυλή, η τάξη, το έθνος και η ικανότητα είναι συνυφασμένοι και πώς, μόνο με την αντιμετώπιση αυτής της πολυπλοκότητας μπορούμε να βρούμε τα μέσα για να προχωρήσουμε πέρα από τις διχαστικές κατηγορίες, να κατανοήσουμε τις διασυνδέσεις των ιδεών και των διαδικ παρουσιάζονται ως χωριστά και άσχετα και, μαζί, αγωνίζονται για το κοινό μας καλό.
121
