Από το μεσημέρι 11 Απρίλη, η πρυτανική αρχή του Πολυτεχνείου, αντικαθιστώντας επάξια την αστυνομία και τους δικαστές και κατ’ εντολή του υπουργού δημόσιας τάξης Δένδια, διέκοψε την παροχή internet για τα δύο αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αντιπληροφόρησης και έκφρασης. Πρόκειται για μια καταστολή και λογοκρισία που μόνο απολυταρχικά καθεστώτα έχουν μέχρι σήμερα καταφύγει (Συρία, Ιράν και Βόρεια Κορέα).

Όλοι όσοι διαχειριζόμαστε, δημοσιεύουμε ή χρησιμοποιούμε τα παραπάνω μέσα αλλά και όσοι αισθανόμαστε αλληλέγγυοι στο δικαίωμα στην αδιαμεσολάβητη έκφραση ήρθε η ώρα να οργανωθούμε και να δράσουμε προκειμένου να υπερασπιστούμε τα αυτονόητα.

Η συνέλευση αλληλεγγύης του Σαββάτου, καλεί την εβδομάδα 15 έως 21 Απρίλη σε πανελλαδικές και διεθνείς δράσεις αλληλεγγύης για τα δύο εγχειρήματα αντιπληροφόρησης. Διεκδικούμε το δικαίωμα να εκπέμπουμε ελεύθερα μέσα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Στην πόλη της Αθήνας, για την Δευτέρα 15 Απρίλη καλείται συγκέντρωση-παρέμβαση στην κεντρική πλατεία της πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου στις 9.00.

Διαδώστε το μήνυμα, μεταφράστε, πράξτε.

Η παραπάνω φωτογραφία είναι του Κυριάκου Μπάνου από την Εργατική Αλληλεγγύη. Προέρχεται από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Κόρινθο, λίγο μετά τη βίαιη καταστολή της απεργίας πείνας και της εξέγερσης των έγκλειστων. Εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται κλεισμένοι μέσα στα κολαστήρια του Δένδια και της κυβέρνησης, χωρίς να κατηγορούνται για κάτι, χωρίς να έχουν κάνει κάτι κακό πέραν του να αναζητούν μια ζωή, μια δουλειά, ένα αύριο. Εγκλωβισμένοι, δεν μπορούν να βγουν, δεν μπορούν να πάνε πίσω, δεν μπορούν να πάνε κάπου αλλού. Μέσα στις χειρότερες συνθήκες που μπορεί κανείς να φανταστεί, στοιβαγμένοι κατά δεκάδες σε μικρά κελιά, χωρίς επαρκές φαγητό, νερό… Μερικοί προσπαθούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Αν αυτό βέβαια μπορεί να θεωρηθεί ζωή. Αν αυτό δεν είναι το κατώτερο σημείο που μπορεί να καταδικάσεις κάποιον, να τον κάνεις να χάνει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του.

Όμως ο πόθος για την ελευθερία και για τη ζωή δε σβήνει ποτέ. Σε ένα λευκό πανί γράφουν τη λέξη βοήθεια για να τη δούμε όλοι εμείς. Όσοι αισθανόμαστε άνθρωποι ακόμα. Όσοι δεν μπορούμε να ανεχτούμε στη χώρα μας Άουσβιτς ή Γκουαντανάμο. Ας τους δείξουμε ότι τους βλέπουμε και τους ακούμε. Ας τους δείξουμε ότι η εικόνα με το μήνυμα βοήθειας που στέλνουν δεν θα ξεχαστεί κι αυτή μέσα στη χειμαζόμενη καθημερινότητα μας σαν τόσες άλλες   στιγμές βαρβαρότητας που αρχίζουμε να συνηθίζουμε.

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου καθιερώθηκε το 2011, με πρωτοβουλία του Consortium for Street Children (CSC), μίας διεθνούς Μ.Κ.Ο. με έδρα το Λονδίνο και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Απριλίου.

Στόχος της Ημέρας είναι να φέρει στο προσκήνιο τα προβλήματα των παιδιών του δρόμου, που περιφέρονται μόνα και έρημα χωρίς γονική υποστήριξη στις μεγαλουπόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου και όχι μόνο, αλλά και να υπενθυμίσει στους κρατούντες ότι η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί νομική δέσμευση για τις χώρες που την έχουν υπογράψει.

από:Διεκδικώ

Θα μπορούσαμε να αρχίσουμε τη νομική γκρίνια, αποδεικνύοντας πόσο “αντισυνταγματική” είναι η νομική συμπεριφορά των τριών εξουσιών της θλιβερής χώρας που λέγεται Γελλάδα. Να πιάσουμε το άρθρο 14 του Συντάγματος (Ελευθερία του τύπου) και ν’ αποδείξουμε ότι ακόμα και με αστικο”δημοκρατικά’ κριτήρια, η χθεσινή κίνηση Κυβέρνησης και Δικαστικής Εξουσίας, είναι πέρα για πέρα “παράνομη και αντισυνταγματική”.

Γελοίοι δικηγορίσκοι όπως ο Βορίδης ή και ο αριστερός…. Μανιτάκης, νομικοί-μέλη της Κυβέρνησης-υπάλληλοι των ελίτ, θα ψέλλιζαν νομικά αντεπιχειρήματα τα οποία θα καταρρίπταμε (με ιδιαίτερη ευκολία) μέσα στα πλαίσια της δικής τους επιχειρηματολογίας, μέσα στα πλαίσια του δικού τους “νομικού πολιτισμού” (όπως τους αρέσει να τον ονομάζουν)….

Αλλά έχει νόημα πια να “παίζει κανείς στο γήπεδο του αντιπάλου”;
Ούτως ή άλλως, η “Δικαιοσύνη” τους θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα (αν δεν ήταν για πολλές φάπες).

Κρατάμε ότι οι Κυβερνώντες παραβιάζουν τους δικούς τους νόμους και επιμένουμε ότι δεν ποντάρουμε στους νόμους τους αυτούς, ότι δεν πιστεύουμε στην “Ελληνική Δικαιοσύνη” (όπως λένε διάφοροι αρλουμπολόγοι σε τηλεοπτικά κανάλια).