Πέμπτη, 25 Ιούνιος, 2026
ΓΥΝΑΙΚΑ

Στις 18 Ιουνίου 1940, μετά την κατοχή της Γαλλίας από τον γερμανικό στρατό, τη συνθηκολόγησή της και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Βισύ του στρατάρχη Πεταίν, ο στρατηγός Ντε Γκωλ, από τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC του Λονδίνου όπου είχε καταφύγει, απηύθυνε στους Γάλλους ένα σύντομο αλλά και πολυσήμαντο διάγγελμα:

οι ελεύθεροι Γάλλοι, εκείνοι των αποικιών κι όσοι κατέφυγαν στην Αγγλία, δεν αναγνώριζαν τη συνθηκολόγηση και συνέχιζαν τον πόλεμο κατά των Γερμανών στο όνομα της Γαλλίας. Εν κατακλείδι ο στρατηγός Ντε Γκωλ καλούσε τους Γάλλους σε αντίσταση (resistance) στον κατακτητή και το εγχώριο όργανό του, την πεταινική κυβέρνηση Βισύ.
Ο όρος «αντίσταση» συμπύκνωνε την πρακτική βούληση να συνεχισθεί ο αγώνας κατά του ναζισμού μέσα στις συνθήκες πλέον της Κατοχής. Αυτή η διακηρυγμένη βούληση αντάμωνε ιδεολογικά με τις νωπές, σχετικά, παραδόσεις του αντιφασισμού του Μεσοπολέμου, αλλά και με το παλαιότερο, από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, επαναστατικό εθνικολαϊκό πνεύμα: «Οι πολίτες έχουν υποχρέωση να εξεγείρονται εναντίον της τυραννίας», θέσπιζε ένα άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789. Ποια άλλη τυραννία θα μπορούσε να είναι πιο απόλυτη κι απάνθρωπη από τη ναζιστική;

Συνέχεια

Η δημοσιογράφος-συγγραφέας Έλλη Παππά γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Αδελφή της συγγραφέα Διδώς Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της. Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (1951). Καταδικάστηκαν σε θάνατο και ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά εκείνη τελικά αποφυλακίστηκε το 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Το 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα «Μακεδονία», στο περιοδικό «Γυναίκα», στην εφημερίδα «Εξπρές» και στην εφημερίδα «Έθνος». Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Υπήρξε επίτιμο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Η Έλλη Παππά απεβίωσε τα ξημερώματα της Τρίτης 27 Οκτωβρίου 2009.

Συνέχεια

Δύο κορίτσια άφησαν τους συμμετέχοντες άφωνους. Οι πράξεις μετράνε περισσότερο από τις λέξεις

Ένα ομοφοβικό συλλαλητήριο κατά των γκέι γονιών που έγινε στη Μασσαλία την Τετάρτη διακόπηκε όταν δύο γυναίκες έδειξαν τη συμπαράσταση στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια με παιδιά με ένα φιλί, το οποίο αποτυπώθηκε από έναν φωτογράφο και αμέσως εμφανίστηκε παντού στο ίντερνετ, γράφει το France24.

Η πορεία είχε τίτλο «ένας μπαμπάς, μια μαμά» με μήνυμα ότι τα παιδιά χρειάζονται δύο γονείς διαφορετικού φύλου. Όμως γρήγορα διαλύθηκε όταν δύο γυναίκες φιλήθηκαν μπροστά στους συγκεντρωμένους οι οποίοι έμειναν άφωνοι και έστρεψαν με ντροπή αλλού το βλέμμα τους.Το ένα από τα δύο κορίτσια, η Julia Pistolesi περιέγραψε τη στιγμή ως «γεμάτη συναίσθημα» και πρόσθεσε ότι «οι ομοφοβικοί της Μασσαλίας μπορούν να πάνε να γ..!»Τα δύο κορίτσια, η 17χρονη Julia και η 19χρονη Auriane, δεν είναι γκέι αλλά δήλωσαν στο περιοδικό ότι «ήταν μια κίνηση αλληλεγγύης, απλά και ξεκάθαρα.»

Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 04/02/1913 – 24/10/2005) μια έγχρωμη μοδίστρα, έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, στις 1 Δεκεμβρίου 1955  στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ , να ξεκινήσει μια διαδρομή που θα οδηγούσε στην ανάδειξή του σε κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Για τους λόγους αυτούς, η Ρόζα Παρκς σήμερα αναφέρεται σαν «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

Συνέχεια

«Ολα αυτά τα 50 χρόνια, η Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ δεν έγραψε απλώς. Επραξε. Το έργο της είναι πράξη ζωής», γράφει η Ρούλα Kακλαμανάκη στο βιβλίο με τις «Γραφές αθωότητας» της Μιλλιέξ.

Συγγραφέας, δημοσιογράφος, κριτικός, από τις σημαντικότερες ελληνίδες πεζογράφους. Η Τατιάνα Γκρίτση – Μιλλιέξ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου του 1920. Τελείωσε το Γυμνάσιο με μαθήματα κατ’ οίκον, ενώ ασχολήθηκε για λίγο και με το χορό. Το 1942 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά σύντομα εγκατέλειψε τις σπουδές και στράφηκε στην εκμάθηση της γαλλικής γλώσσας.

Την πρώτη της επίσημη εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1945 με δημοσιεύσεις διηγημάτων της στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Το 1939 παντρεύτηκε το γάλλο λόγιο και φιλέλληνα Ροζέ Μιλλιέξ, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στο ΕΑΜ και ως εθελόντρια στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.

Από το 1945 έως το 1975 οι Μιλιέξ έζησαν στη Γαλλία, την Κύπρο και την Ιταλία, με μεγάλα διαστήματα παραμονής στην Ελλάδα. Στην Ιταλία η Τατιάνα Μιλιέξ έδρασε κατά της δικτατορίας Παπαδόπουλου, που στο μεταξύ της είχε αφαιρέσει την ελληνική υπηκοότητα. Μετά τη μεταπολίτευση επιστρέφει στην Ελλάδα και εργάζεται στην ΕΡΤ ως υπεύθυνη εκπομπών.

Ως δημοσιογράφος και κριτικός συνεργάστηκε με εφημερίδες της Ελλάδος («Ανεξάρτητος Τύπος», «Ανένδοτος», «Αυγή» και «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία») και της Κύπρου («Τα Νέα», «Δημοκρατική»), καθώς και με πολλά περιοδικά.

Χαρακτηριστικά του πεζογραφικού της έργου είναι η ποιητική διάσταση του λόγου, η παρουσία των στοιχείων της φαντασίας, της βιωματικής και διακειμενικής μνήμης και του εσωτερικού χρόνου. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, το Βραβείο των Δώδεκα, το Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος και το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου του 2005.

Εργογραφία

  • Αλλάζουμε; (Διηγήματα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Το αλώνι της Εκάτης (Διηγήματα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Αναδρομές (Διηγήματα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Από την άλλη όχθη του χρόνου (εκδ. Καστανιώτη)
  • Ημερολόγιο (εκδ. Καστανιώτη, εκδ. Κέδρος)
  • Και ιδού ίππος χλωρός (μυθιστόρημα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Οδοιπορικό στην Ινδία (ταξιδιωτικό, εκδ. Καστανιώτη)
  • Ονειρικά (Διηγήματα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Σπαράγματα (Νουβέλες εκδ. Καστανιώτη)
  • Στη σκάλα του ουρανού (Διηγήματα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Στο δρόμο των αγγέλων (Μυθιστόρημα, εκδ. Καστανιώτη)
  • Η Τρίπολη του Πόντου (Ιστορική Μονογραφία, εκδ. Καστανιώτη)
  • Φεγγάρι στην Ακρόπολη (Εφηβική Λογοτεχνία, εκδ. Καστανιώτη)
  • Χρονικό ενός εφιάλτη: 1967-1974 (εκδ. Καστανιώτη)
  • Το παραμύθι του Κάσιαλου (βιογραφικό, εκδ. Καστανιώτη)
  • Αναγνωρίσεις (εκδ. Ελληνικά Γράμματα)
  • Κοπιώντες και πεφορτισμένοι (Διηγήματα, Κέδρος)
πηγή: Σαν σήμερα

Η Ιρένα Σέντλερ υπήρξε μια απ’ τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, ηρωίδα της ναζιστικής κατοχής στην Πολωνία και παιδί χριστιανικής οικογένειας.

Παρ’ ότι πολύ ασυνήθιστο για τα τότε δεδομένα, η οικογένεια της Σάντλερ, της επέτρεπε να συναναστρέφεται παιδιά Εβραίων, ενώ ο πατέρας της ήταν ο μόνος γιατρός που αναλάμβανε Εβραίες ασθενείς.

Μετά το θάνατό του και με τη βοήθεια της Εβραϊκής κοινότητας, η Σάντλερ σπούδασε πολωνική φιλολογία αλλά έχοντας κληρονομήσει την ευαισθησία του πατέρα της, την περίοδο της ναζιστικής εισβολής, εργάσθηκε ως νοσηλεύτρια στην υπηρεσία πρόνοιας της Βαρσοβίας.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής οι συνθήκες για τις Εβραίες, είχαν επιδεινωθεί δραματικά καθώς περισσότερες από 400.000 άνθρωποι ζούσαν πλέον αποκλεισμένες, στο γκέτο, περιοχή τεσσάρων τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Η Σέντλερ παρείχε βοήθεια σε όσες είχαν ανάγκη, ενώ το 1942 –μετά τη μεταφορά των Εβραίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα, έγινε επικεφαλής του τμήματος παιδιών της Ζεγκότα, οργάνωση βοήθειας των Εβραίων, χρηματοδοτούμενη απ’ την εν εξορία κυβέρνηση της Πολωνίας, στο Λονδίνο.

Συνέχεια

Μοντέλο, ηθοποιός, συγγραφέας, σύζυγος και πλέον «Μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας», τίτλος που της απονεμήθηκε πρόσφατα από τη Βασίλισσα Ελισάβετ για την προσφορά της στην αγγλική διεμφυλική κοινότητα, η April Ashley είναι η πρώτη βρετανίδα τρανσέξουαλ με διακεκριμένο τίτλο (αν και οι τίτλοι δεν μας λένε τίποτα -για κατάργηση παλεύουμε, όχι για διαιώνιση- το γεγονός ότι απονεμήθηκε σε μία τρανσέξουαλ έχει τη σημασία του).

Γεννήθηκε ως George στις 29 Απριλίου του 1935, στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και είναι το έκτο παιδί της οικογένειας Jamieson. Στα 14 της  αποφάσισε να ενταχθεί στο Εμπορικό Ναυτικό, προκειμένου να ανδρωθεί, μιας και στο σχολείο συχνά γινόταν ο περίγελος λόγω της θηλυπρέπειας της . Έχοντας μη φυσιολογικά αναπτυγμένα γεννητικά όργανα και σε συνδυασμό με την κρίση ταυτότητας, κατόρθωσε στα 15 να εκδιωχθεί από το Εμπορικό Ναυτικό, το οποίο την ανάγκασε να γίνει τρόφιμος σε Ψυχιατρικό Ίδρυμα, υποβάλλοντάς την σε “θεραπείες” με ηλεκτροσόκ. Στο βιβλίο της, “The First Lady”, η Ashley περιγράφει το βιασμό της, όντας ακόμα άνδρας, από τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζονταν το δωμάτιο στο Ίδρυμα, καθώς και τον βαρύ τραυματισμό της από την συγκεκριμένη σεξουαλική επίθεση.
Όταν επιτέλους αφέθηκε ελεύθερη, μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και ξεκίνησε το cross-dressing. Λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια των ‘50s, πήγε στο Παρίσι και χρησιμοποιώντας το καλλιτεχνικό όνομα “April E” ξεκίνησε την καριέρα της ως Drag Queen. Έχοντας κάνει κάποια επιτυχημένα καλλιτεχνικά βήματα, κατορθώνει να λάβει μέρος στο show του καμπαρέ “ Carousel Theatre”, μαζί με την τότε διάσημη γαλλίδα transsexual performer Coccinelle.

Στην ηλικία των 25 και έχοντας συγκεντρώσει 3.000 λίρες Αγγλίας, η Ashley έκανε την πρώτη επέμβαση αλλαγής φύλου (12 Μαΐου 1960) στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκο, υπό το νυστέρι του Δρ. Georges Burou. Η επιτυχημένη εγχείρηση διήρκησε περίπου εφτά ώρες, λίγο μετά από την οποία τα μαλλιά της Ashley έπεσαν και οι πόνοι ήταν αφόρητοι.

Συνέχεια

 

Μανιφέστο Ολοκληρωμένης Δράσης για την Έμφυλη Διάσταση στην Έρευνα και την Καινοτομία.Σχετικά
Αυτό το Μανιφέστο αντιπροσωπεύει τις απόψεις των ατόμων που εργάζονται στο ευρωπαϊκό επιστημονικό σύστημα σχετικά με τις ενέργειες που απαιτούνται για την ενίσχυση της έρευνας και της καινοτομίας για την αντιμετώπιση των θεμάτων έμφυλης ισότητας. Κάθε δράση είναι απόσταγμα των συλλογικών απαντήσεων σε ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στην ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση που πραγματοποιήθηκε από την genSET σε συνδυασμό με τη 1η Ευρωπαϊκή Έμφυλη Σύνοδο Κορυφής. Ως εκ τούτου, συμπληρώνει τις συστάσεις της συναίνεσης: α) της genSET Panel Ηγέτιδες Επιστήμης (1), β) η Διεθνής Έρευνα, ομάδα ειδικών των διαρθρωτικών αλλαγών Καινοτομίας και Επιστήμης στα Ερευνητικά Ιδρύματα (2), και γ) το πρόγραμμα Έμφυλων Καινοτομιών (3).
 Το Μανιφέστο επεξεργάζεται την ερώτηση που περιλαμβάνεται στην προηγούμενη δημόσια διαβούλευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πράσινη Βίβλο – «Ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν σε κοινοτικό επίπεδο για την περαιτέρω ενίσχυση του ρόλου των γυναικών στην επιστήμη και την καινοτομία;» – έχοντας εστιάσει την προσοχή της σε είκοσι πέντε χρόνια έρευνας καταδεικνύεται το πώς η έμφυλη διάσταση επηρεάζει την ποιότητα της έρευνας και της καινοτομίας.
 Πάνω από 300 άτομα συμμετείχαν στην ηλεκτρονική διαβούλευση. Αυτές οι εισφορές παρουσιάστηκαν και συζητήθηκαν κατά την Πρώτη Ευρωπαϊκή Έμφυλη Διάσκεψη Κορυφής στις Βρυξέλλες, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 400 ενδιαφερόμενες.

Αυτό το Μανιφέστο είναι ένα έργο σε εξέλιξη που πρέπει να προωθείται μέσω τεκμηριωμένων δράσεων και συνεργασία μεταξύ των επιστημονισών, φορέων χάραξης πολιτικής και μελετητριών της έρευνας της έμφυλης διάστασης.

Συνέχεια

Σαν σήμερα το 1964 ο υπέρμαχος των δικαιωμάτων των μαύρων των ΗΠΑ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, βραβεύεται με το Νόμπελ Ειρήνης.

Με αφορμή αυτό το σημαντικό γεγονός παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από την κινηματογραφική μεταφορά της πραγματικής ιστορίας ενός άλλου συμβόλου διεκδίκησης της ισότητας των δικαιωμάτων μεταξύ λευκών και μαύρων, της εξάχρονης Ruby Bridges.

Συνέχεια

Για το μήνα της Ιστορίας των μαύρων στην Αγγλία, γιορτάζουν τεσσερις από τις πιο σημαντικές Lbtiq μαύρες ηρωίδες….!

Billie Holiday (1915 – 1959)

Οι αφωσιωμένες θαυμάστριες της τής έδωσαν το παρατσούκλι Lady Day, η Billie Holiday ήταν η πιο διάσημη τραγουδίστρια της τζαζ στη δεκαετία του 1930 και του ’40. Η επιτυχία της αυτή μειώθηκε σε μια θλιβερή ζωή επειδή είχε δεχτεί μακροχρόνια σεξουαλική κακοποίηση ως παιδί με επακόλουθο τον αλκοολισμό και την τοξικομανία που την οδήγησε σε θάνατο στην ηλικία των 44 ετών.

Η Holiday ξεκίνησε την καριέρα της τραγουδώντας σε κλαμπ στο Χάρλεμ και δισκογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1933 σε ηλικία 18 ετών. Έπαιζε με τον Count Basie και μια ορχήστρα λευκών με επικεφαλής τον Artie Shaw, αλλά τους εγκατέλειψε το 1938, όταν της ζήτησαν να χρησιμοποιήσει το ασανσέρ υπηρεσίας, όταν έπαιζαν στο ξενοδοχείο Λίνκολν. Έγινε mainstream επιτυχία τη δεκαετία του 1940 μετά από το τραγούδι Strange Fruit, ένα τραγούδι που περιγράφει τη συνεχή κατακρεούργηση μαύρων ανδρών που τους κρεμούσαν στα δέντρα στο νότο.
 «Έχω ήδη πει ότι καμιά δεν τραγουδά τη λέξη «πείνα» όπως εγώ. Ή τη λέξη «αγάπη»», είπε το 1956 στην αυτοβιογραφία της Lady Sings the Blues. “Ίσως θυμάμαι τι σημαίνουν αυτά τα λόγια”.
Η Holiday είχε τεκμηριώσει τις λεσβιακές σχέσεις της, μεταξύ των οποίων ήταν η ηθοποιός Tallulah Bankhead, παρά τις σχέσεις με κάποιους άνδρες.

Συνέχεια
Προηγούμενο1...261262263...265Επόμενο Σελίδα 262 από 265

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 5 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η 3η οργανωτική συνέλευση της 19ης Αντιρατσιστικής Γιορτής στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο...

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»