Υποθαλάσσιο γλυπτό στη Γρενάδα στη μνήμη Αφρικανών που πνίγηκαν στην περιοχή…

Πηγη:facebook Eσυ Που Ήσουν

Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα το όνομα που μας δίναν:»Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο, δε φύγαμε γιατί το θέλαμε, λέυτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε να μείνουμε για πάντα εκεί,αν γινόταν. Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνήγησαν, μας προγράψανε. Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δεν θα ναι, μα εξορία. Έτσι, απομένουμε εδωπέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιό κοντά στα σύνορα, προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό σημάδι αλλαγής στην άλλη όχθη, πνίγοντας μ’ ερωτήσεις κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα ν’ απαρνιόμαστε,χωρίς να συγχωράμε τίποτα από όσα έγιναν, τίποτα δε συγχωράμε!
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμε δώ τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατοπεδά τους. Εμείς οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας, περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα, μαρτυράει τη ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα.

Με την εμφάνιση του ναζισμού στη δεκαετία του 1920, ο Μπέρτολντ Μπρεχτ γράφει μεταξύ άλλων τα αντιφασιστικά έργα: «Η πτήση των Λίντμπεργκ», «Διδακτικό έργο του Μπάντεν Μπάντεν», «Αυτός που λέει ναι – Αυτός που λέει όχι» και «Απόφαση». Ο ναζιστικός ρατσισμός τού εμπνέει το «Στρογγυλοκέφαλοι και Σουβλοκέφαλοι» και το παιδικό «Τρεις στρατιώτες». Το 1931 δημοσιεύει κείμενά του στην εφημερίδα του ΚΚΓ. Η Επιτροπή Ελέγχου απαγορεύει λόγω του σεναρίου του Μπρεχτ, την ταινία του Σλάταν Ντούβο «Κούλε Βάμπε». Ο Μπρεχτ παρακολουθεί μαθήματα στη Σχολή «Καρλ Μαρξ», στο Βερολίνο. Γενάρη του 1933, στην Ερφούρτη, η αστυνομία διακόπτει την παράσταση της «Απόφασης» και στο Ντάρμστατ απαγορεύει το ανέβασμα της «Αγίας Ιωάννας των σφαγείων».

Την επομένη της πυρκαγιάς του Ράιχσταγκ, ο Μπρεχτ, με την οικογένειά του και τον Κ. Βάιλ, παίρνει το δρόμο της 15χρονης εξορίας «αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια». Στις 10/5/1933 οι ναζί καίνε τα βιβλία του, ενώ στο Παρίσι παίζεται το «Επτά θανάσιμα αμαρτήματα των μικροαστών», σε σκηνοθεσία του. Το 1935 συμμετέχει στο Διεθνές Συνέδριο Αντιφασιστών Συγγραφέων, στο Παρίσι. Στη Δανία εκδίδει τα αντιφασιστικά «Τραγούδια, ποιήματα, χορικά». Γράφει το ποιητικό «Γερμανικό Αλφαβητάρι Πολέμου», τα θεατρικά «Ο τρόμος και η αθλιότητα στο Γ΄ Ράιχ» και «Τα τουφέκια της κυρά Καρράρ» (για τον Ισπανικό Εμφύλιο), που παίζονται το 1937 στο Παρίσι, με τη γυναίκα του Ελένε Βάιγκελ και συμμετέχει στο διεθνές Συνέδριο Συγγραφέων υπέρ του Ισπανικού Λαού. Γράφει την πρώτη μορφή του «Γαλιλαίου» (για το χρέος των επιστημόνων απέναντι στην τυραννία). Ανεβαίνουν στην Κοπεγχάγη οι «Στρογγυλοκέφαλοι και Σουβλοκέφαλοι» και τα «Επτά θανάσιμα αμαρτήματα των μικροαστών». Την παράσταση απαγορεύει ο βασιλιάς. 1938, στην Κοπεγχάγη παρουσιάζει «Τα τουφέκια της κυρά Καρράρ». Στο Σβέντμποργκ γράφει το αλληγορικό μυθιστόρημα «Οι κομπίνες του κυρίου Ιουλίου Καίσαρα». Το 1939 φεύγει από τη γερμανοκατεχόμενη Δανία για τη Σουηδία, όπου γράφει μεταξύ άλλων τα «Η μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της», «Ποιήματα του Σβέντμποργκ». Φεύγει από τη γερμανοκρατούμενη πια Σουηδία για τη Φινλανδία, όπου γράφει το πεζό «Διάλογοι εξορίστων».

Μερικές φορές τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως απλά για να περάσεις καλά. Καλή διάθεση πάνω και κάτω από την σκηνή, καλή μουσική και ένα ζεστό κλίμα το οποίο δεν σε αφήνει ούτε για λίγο να ξενερώσεις.

Ανέκδοτες ηχογραφήσεις από 16 οργανοπαίχτες γκάιντας, οι οποίοι, πλην ενός, δεν είναι πια στη ζωή, καταγράφονται στο CD «Οι τελευταίοι γκαϊτατζήδες της Ροδόπης-Ζωντανός δεσμός με το παρελθόν», που εξέδωσε ο Μορφωτικός Όμιλος Κομοτηνής.

Αποτελεί καρπό της τριακονταετούς έρευνας του Γιάννη Παγκοζίδη, με τη βοήθεια του αδελφού του Γιώργου και χρηματοδοτήθηκε, εν μέρει, μέσω προγράμματος Leader της Αναπτυξιακής Εταιρίας Ροδόπης.

Ξεκινώντας από το 1981, επισκέφθηκαν χωριά της Ροδόπης για να βρουν γκαϊτατζήδες ή συγγενείς τους. Κατέγραψαν τα βιογραφικά τους στοιχεία, ηχογράφησαν επί τόπου τους γκαϊτατζήδες ή συγκέντρωσαν το κακής ποιότητας ηχητικό υλικό από τους συγγενείς όσων δεν ζούσαν και κατόπιν το επεξεργάστηκαν για να το διασώσουν.

Έχει δικαίωμα και η Βαγδάτη να έχει τον δικό της Μέσι. Ο Hamoudi είναι ένας πιτσιρικάς που λατρεύει το ποδόσφαιρο και τον Λιονέλ Μέσι. Είναι παθιασμένος με το άθλημα και παρόλο που έχει μόνο ένα πόδι προσπαθεί να μοιάσει στον αγαπημένο του ποδοσφαιριστή, έστω και από την θέση του γκολκίπερ. Μία ταινία μικρού μήκους που θα κλέψει την παράσταση στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ντουμπάι (9-16 Δεκεμβρίου).