Η Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό συμμετέχει και καλεί στην κινητοποίηση ενάντια στα pushbacks την Κυριακή 6 Φλεβάρη, στις 13:00 στην Ομόνοια

Συμμετέχουμε στη Διαδήλωση ενάντια στα push-backs και τη συνοριακή βία και στις εκδηλώσεις μνήμης και δράσης για τα θύματα των συνόρων της Ε.Ε Κυριακή 6 Φεβρουαρίου στη 13.00 το μεσημέρι στην Ομόνοια. Στα ελληνοτουρκικά χερσαία και θαλάσσια σύνορα πραγματοποιούνται καθημερινά παράνομες βίαιες επαναπροωθήσεις προσφύγων (push backs) από δυνάμεις του Λιμενικού και της Συνοριοφυλακής, με παρουσία και κάλυψη της Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής FRONTEX.

Κάθε χρόνο, στα τέλη Ιανουαρίου, οι φασιστικές και εθνικιστικές ομάδες, κάνουν μια σύναξη, λέγοντας πως τιμούν τα θύματα από τα γεγονότα των Ιμίων (συνδυάζοντας το και με την ανάληψη της καγκελαρίας από τον Χίτλερ στις 30 Ιανουαρίου του 1933). Η συγκέντρωση τους δεν είναι παρά μια σύναξη όπου οι φασίστες βρίσκουν μια αφορμή να αναδείξουν τις «ιδέες» τους και, πολλές φορές, να κάνουν προγκρόμ και επιθέσεις σε μετανάστες.

Στο δρόμο βγήκαμε χτες χιλιάδες άτομα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στην Γεωργία, η οποία βρίσκοντας το θάρρος να καταγγείλει το βιασμό της έβγαλε στην επιφάνεια σωρεία σχετικών υποθέσεων και ένα ολόκληρο κύκλωμα βιαστών.

Κι ενώ στην αρχή η κυβέρνηση προσπάθησε να περιορίσει την συγκέντρωση, κατά την προσφιλή της τακτική στο …πεζοδρόμιο, έκανε όπισθεν ολοταχώς αφού ένα ποτάμι δέκα χιλιάδων διαδηλωτριών και διαδηλωτών πλημμύρισε το δρόμο, φωνάζοντας συνθήματα όπως:«Έχετε λεφτά, έχουμε φωνή, όχι στη συγκάλυψη του κάθε βιαστή», «Τέρμα η βία, τέρμα ο σεξισμός, ούτε μία λιγότερη από εδώ και μπρος» ή «Μονάδες υποστήριξης δομές φιλοξενίας, εδώ και τώρα στήριξη στα θύματα της βίας».

Τους λέμε ότι θέλουμε δασκάλους, δικηγόρους και ψυχολόγους και μας στέλνουν σεκιουριτάδες.

Με αυτά τα λόγια μας υποδέχτηκε η Παρβάνα Αμίρι, την Δευτέρα 3 Γενάρη όταν φτάσαμε στο στρατόπεδο της Ριτσώνας φέρνοντας μαζί μας είδη πρώτης ανάγκης, που συγκεντρώσαμε μετά από έκκληση που κάναμε στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών.

Αποθηκεύσαμε τα είδη σε ένα λυόμενο και έπειτα, αφού μας κέρασαν, περπατήσαμε στο γεμάτo λάσπες στρατόπεδο – παρά το γεγονός ότι η μέρα ήταν ηλιόλουστη – και καθίσαμε μαζί με την Παρβάνα και μέλη της κουρδικής και της συριακής κοινότητας για να μας πουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.