ΕΡΕΥΝΕΣ

Η κ. Δήμητρα, το περίσσευμα, η αγάπη

► «Έμεινα μια βδομάδα στα παγκάκια με τα σκυλιά μου. Ήταν φρικτή εμπειρία. Για μεγάλο διάστημα μετά, ακόμα και το θρόισμα των φύλλων με τάραζε. Φοβήθηκα και για τη ζωή μου, είδα πολλά άσχημα πράγματα. Μια κυρία που ήταν πελάτισσά μου με βρήκε, κατάλαβε και μου είπε ότι η μητέρα της είχε μια αποθήκη στην πολυκατοικία όπου έμενε. Μου την πρόσφερε και έμεινα εκεί μαζί με τα σκυλιά μου. Έβαζα συνέχεια αγγελίες για οποιαδήποτε δουλειά, αλλά η ηλικία μου ήταν πάντα ανασταλτικός παράγοντας. Ένιωθα ότι περισσεύω στην ίδια μου τη ζωή και σκέφτηκα ότι πρέπει να πάψω να υπάρχω. Έκανα μια τρέλα, αλλά ευτυχώς με τράβηξε το σκυλί μου και με έσωσε. Εκεί κατάλαβα ότι δεν έχω το δικαίωμα να κάνω βλακείες.
Ένα πρωινό είδα σε μια εκπομπή τη «σχεδία». Πήγα στο σταθμό του μετρό στους Αμπελοκήπους, βλέπω μια πωλήτρια και, αφού αγόρασα το περιοδικό, τη ρώτησα. Πήρα τηλέφωνο και μου είπαν θα με ειδοποιήσουν. Πέρασε μια εβδομάδα αγωνίας μέχρι να ξεκινήσω. Είμαι στο περιοδικό από το τρίτο τεύχος. Μετά από ένα χρόνο, έπιασα το δικό μου σπίτι.
Όταν ξεκίνησα, ντρεπόμουν πάρα πολύ. Αυτό που έκανα στο δρόμο είχα την εντύπωση ότι δεν ήταν ορθόδοξο, ότι για τον κόσμο σημαίνει χλευασμός, περηφρόνηση. Βλέποντας, όμως, τη ζεστασιά και την εκτίμηση του κόσμου, πήρα ώθηση να συνεχίσω. Με ανεβάζει πολλές φορές, έστω κι αν δεν είμαι καλά ή πονάω.
Ο κόσμος σε αγαπάει όταν δει ότι τον προσέχεις και τον σέβεσαι, παίρνει δύναμη από σένα. Πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Υπάρχει και ο κόσμος που έχει τις πίκρες του, τα προβλήματά του, τις στενοχώριες του, αλλά αντιδρά βίαια».
Η κ. Δήμητρα, στα 70 της πια, είναι στη «σχεδία» μας από τον πρώτο καιρό. Κάποια στιγμή, μας έκανε την τιμή να μοιραστεί μαζί μας την προσωπική της ιστορία, ένα κομμάτι της ψυχής της. Και της δικής μας ψυχής.
Το πλήρες κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://shedia.gr/vendors/dhmhtra-piagkoy-65-etwn/
Πηγή:http://www.enallaktikos.gr

(*Νάγκες Ράο:Αμερικάνος αρθρογράφος και σύντροφος, ινδικής καταγωγής)
του Χάρη Παπαδόπουλου

Ένα πολύ επικίνδυνο πολεμικό επεισόδιο συνέβη τις προηγούμενες μέρες μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Πρόκειται για δύο χώρες που τα 80 χρόνια της ύπαρξής τους βρίσκονται συνέχεια σε ένταση. Ως τώρα έχουν υπάρξει μεταξύ τους 3 πολεμικές συρράξεις με επταψήφιο αριθμό νεκρών. Σήμερα, και η Ινδία και το Πακιστάν διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Και δεν διστάζουν να απειλήσουν η μία την άλλη πως θα χρησιμοποιήσουν «όλα τα μέσα, αν χρειαστεί».

Στις 26 Φλεβάρη, η πολεμική αεροπορία της Ινδίας βομβάρδισε περιοχή μέσα στο Πακιστάν. Η κυβέρνηση της Ινδίας επαίρεται πως εξόντωσε «πάνω από 300 εκπαιδευόμενους τρομοκράτες και τους εκπαιδευτές τους». Το Πακιστάν απάντησε με την κατάρριψη 2 ινδικών πολεμικών αεροσκαφών.
Η αφορμή για τον βομβαρδισμό ήταν η επίθεση αυτοκτονίας στο αρχηγείο μιας παραστρατιωτικής ομάδας μέσα στο κατεχόμενο από την Ινδία έδαφος του Κασμίρ. Στην επίθεση αυτή έχασαν τη ζωή τους 40 Ινδοί παραστρατιωτικοί. Την ευθύνη ανέλαβε ισλαμική οργάνωση του Κασμίρ, που είχε τη βάση της μέσα στο έδαφος του Πακιστάν. Και αυτή βομβάρδισαν τα ινδικά αεροπλάνα.
Μπάτσοι συλλαμβάνουν παιδάκια. Στο Κασμίρ όχι στην Παλαιστίνη…
Αμέσως μετά την επίθεση ξεκίνησε μια εκστρατεία έξαλλου εθνικιστικού μίσους ενάντια στο Πακιστάν, αλλά και ενάντια στα 170 εκατομμύρια μουσουλμάνους πολίτες της Ινδίας. Ενορχηστρωτής της εκστρατείας μίσους είναι η ακροδεξιά κυβέρνηση του Τζανάτα Μπαρατίγια. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κόμμα της ακροδεξιάς παγκόσμια, με τεράστια προϊστορία εγκλημάτων σε βάρος της μουσουλμανικής μειονότητας. Ο πρωθυπουργός Ναρέντνα Μόντι, είναι ένας Ινδός Τζήμερος. Συνδυάζει τον πλέον απάνθρωπο νεοφιλελευθερισμό (τα περίφημα «Μοντινόμικς», που πετούν στο δρόμο εκατομμύρια εργαζομένους) με παραληρηματικό εθνικισμό.
Ο Μόντι αντιμετωπίζει εκλογές την άνοιξη. Και προσπαθεί να καρπωθεί ψήφους ντυμένος με τα χρώματα της εθνικής υπερηφάνειας και του θρησκευτικού μίσους κατά των μουσουλμάνων.
Όμως, στο κλίμα της εθνικής έξαρσης έχουν συνταχθεί ή προσαρμοστεί και όλα τα σημαντικά κόμματα της χώρας, ακόμα και αυτά της Αριστεράς. Τα δύο κύρια αριστερά κόμματα, το ΚΚ Ινδίας και το ΚΚ Ινδίας (μαρξιστικό), ουσιαστικά καταλήγουν να δικαιολογούν τον βομβαρδισμό του Πακιστάν ως απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις των αυτονομιστών του Κασμίρ. Έτσι όμως δεν μπορούν να κάνουν ουσιαστική αντιπολίτευση στον ακραίο εθνικιστή Μόντι, εφόσον ανακηρύσσουν ως Νο 1 εχθρό της ειρήνης την «τρομοκρατία».
Ακόμη και ο χώρος της επαναστατικής Αριστεράς στην Ινδία τοποθετεί στις ανακοινώσεις του την «τρομοκρατία» των μουσουλμάνων του Κασμίρ ως κύριο ζήτημα, το οποίο πρέπει να διευθετηθεί με πυγμή από το ινδικό κράτος.
Χαρακτηριστικά, η οργάνωση «Ριζοσπάστης Σοσιαλιστής», που συνδέεται με την Τέταρτη Διεθνή, αποδίδει στην «τρομοκρατία» την πιο μεγάλη ευθύνη για τον πολεμικό κατήφορο και ζητά από το ινδικό κράτος και τα δικαστήρια να τιμωρήσουν αυστηρά όσους βοήθησαν στο έργο του τον βομβιστή αυτοκτονίας. Και αυτή η απίστευτη ανακοίνωση αναρτήθηκε από το International Viewpoint: http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article5952
Παραστρατιωτικοί περιπολούν ανάμεσα στους κατοίκους.
Ήταν τρομοκρατικό το χτύπημα στο Κασμίρ;
Όσα ακριβώς χρόνια βρίσκεται κατεχόμενη από τους σιωνιστές η Παλαιστίνη, άλλα τόσα και το Κασμίρ. Και κάτω από τις ίδιες συνθήκες αιματηρής καταστολής και εκφοβισμού.
Το Κασμίρ είναι βόρεια πολιτεία της Ινδίας, στα όρια των Ιμαλάϊων. Κατακτήθηκε από τον ινδικό στρατό στον πόλεμο του 1947 ενάντια στο Πακιστάν. Από τα 13 εκατομμύρια κατοίκους του το 77% είναι μουσουλμάνοι και ζουν σε συνθήκες υποδούλωσης. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, 8.000 κάτοικοι του Κασμίρ έχουν δολοφονηθεί από την αστυνομία, τον στρατό και τις ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες Ινδουιστών, που συνεργάζονται αρμονικότατα με τις Ινδικές δυνάμεις κατοχής. Απειράριθμοι είναι οι βιασμοί γυναικών και τα βασανιστήρια σε βάρος του μουσουλμανικού πληθυσμού. Μάλιστα, οι παραστρατιωτικοί επαίρονται στις ανακοινώσεις τους πως αποτελούν την «Άρια φυλή»(!), που υπερασπίζει την πατρίδα από τον ισλαμισμό. Πρόκειται για πάνοπλες ομάδες, που περιπολούν δέρνοντας και τρομοκρατώντας σε καθημερινή βάση, κατά προτίμηση παιδιά, γέρους, καθώς και κάθε αδύναμο στις γειτονιές των μουσουλμάνων.
Black-Day kashmir
Οι διαδηλώσεις και οι μαζικές διαμαρτυρίες στο Κασμίρ συντρίβονται με τη σιδερένια φτέρνα των δυνάμεων κατοχής. Δεν είναι παράξενο που νέοι μουσουλμάνοι, σε αυτές τις συνθήκες, στρατολογούνται σε ισλαμικές οργανώσεις που, τουλάχιστον, ανταποδίδουν κάπως τα συνεχή χτυπήματα των δυνάμεων καταστολής.
Και όσες και όσοι ανήκουν στην επαναστατική Αριστερά στην Ινδία θα έπρεπε να πανηγυρίζουν κάθε φορά που μια φασιστική μονάδα «Άριων πολεμιστών» ξεκληρίζεται από την οργή των καταπιεσμένων Κασμιριανών. Όχι να απαιτούν να τιμωρηθούν τα θύματα της κατοχής που αντιστάθηκαν.
Η Αριστερά στην Ινδία, που θα αξίζει το όνομά της, είναι αυτή που θα τολμήσει να χαρακτηρίσει ως Νο 1 εχθρό τον ινδικό ιμπεριαλιστικό σωβινισμό και την κυβέρνηση της χώρας. Όχι τους ξυπόλυτους που αντιστέκονται στην κρατική καταστολή. Και που θα αποκαλύψει στην εργατική τάξη και τους εξαθλιωμένους της Ινδίας πως για να απομακρυνθεί ο κίνδυνος πολέμου, πρέπει να δοθεί πλήρης αυτοδιάθεση στο Κασμίρ. Αλλιώς, τα αντιπολεμικά ευχολόγια και οι γενικόλογες διακηρύξεις υπέρ της ειρήνης δεν έχουν βάση.
Ευτυχώς, τουλάχιστον στο Πακιστάν, υπάρχουν επαναστατικές οργανώσεις που τολμούν και χρεώνουν στην ηγεσία της χώρας τους τις κύριες ευθύνες και αποκαλύπτουν την εθνικιστική υποκρισία της.
Πολιτικοί κρατούμενοι (και μεταξύ τους… παιδιά) στο Κασμίρ.

Στην Ινδία, με τη μακρά και ηρωική παράδοση της κομμουνιστικής αριστεράς. Στην Ινδία, όπου η εργατική τάξη έχει δώσει μεγαλειώδεις απεργιακές μάχες με πρόσφατη την απεργιακή κινητοποίηση εκατομμυρίων που παρέλυσε τον κρατικό μηχανισμό. Στην Ινδία, όπου το κίνημα ενάντια στους βιασμούς και τις γυναικοκτονίες έχει γίνει ταξικό ζήτημα των κατώτερων καστών. Είναι κρίσιμο σε μια χώρα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά να ακουστούν οι επαναστατικές διεθνιστικές φωνές και όλοι αυτοί οι αγώνες και οι παραδόσεις να μην καταλήγουν βορά στον εθνικό κορμό. Αλλιώς, το μέλλον σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη, με τον εθνικισμό να κυριαρχεί και τα πυρηνικά όπλα να βρίσκονται παρά πόδα, προμηνύεται ζοφερό.

Πηγή: https://www.redtopia.gr

Συγκλονίζουν τα στοιχεία που αφορούν στην κακοποίηση των παιδιών και τα οποία δημοσιοποιήθηκαν σε ημερίδα που διοργάνωσαν η Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πειραιά και η Ελληνική Ιατροδικαστική Εταιρεία.

Εκτιμάται πως ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα κάποιας μορφής κακοποίησης, οι περισσότεροι δράστες είναι άντρες, ηλικίας άνω των 30 ετών και σε ποσοστό 70%-90% ανήκουν στο φιλικό ή συγγενικό περιβάλλον της οικογένειας του παιδιού και είναι άτομα «υπεράνω πάσης υποψίας».

Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, οι πρώτοι Σουηδοί ήταν μελαμψοί κυνηγοί και συλλέκτες, που μετακινήθηκαν στη Σκανδιναβία από τον νότο. Μάλιστα είχαν μπλε μάτια.

Ένα τρέιλερ ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται «The First Swedes» και θα προβληθεί σήμερα, Τετάρτη, στο τηλεοπτικό κανάλι SVT, έχει προκαλέσει έντονη αίσθηση στη Σουηδία κι όχι μόνο.

Κάποιοι από τους πιο διαδεδομένους μύθους, σχετικά με τους πρόσφυγες και μετανάστες καταρρίπτονται μέσα από την Έκθεση για την Υγεία των Προσφύγων και Μεταναστών στην Ευρωπαϊκή Περιφέρεια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

Σε γενικές γραμμές, η εικόνα της υγείας μεταξύ ντόπιων και ανθρώπων που ήρθαν από άλλες χώρες δεν έχει μεγάλες διαφοροποιήσεις. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί, ιδιαίτερα της πρώτης γενιάς, βρέθηκαν πιο υγιείς.

Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει ότι στην καρδιά της Ευρώπης του Μεσοπολέμου, παρά τον Διαφωτισμό και τον πολύ αναπτυγμένο ανθρωπιστικό και επιστημονικό πολιτισμό της, θα κυριαρχούσαν οι ρατσιστικές θεωρίες περί «αρίας φυλής», που θα οδηγούσαν στην «τελική λύση» της εξόντωσης εκατομμυρίων Ευρωπαίων; Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη με το Ολοκαύτωμα: μια πρωτοφανής μαζική θανατοπολιτική που δεν αφορούσε εδαφικές ή πολεμικές διεκδικήσεις, αλλά στόχος της ήταν η επιλεκτική γενοκτονία των «υπανθρώπων» στο όνομα της φυλετικής καθαρότητας.

Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Ιανουαρίου, θα εξετάσουμε τις προϋποθέσεις για τη μετατροπή της βιοπολιτικής σε μαζική θανατοπολιτική και της ορθολογικής τεχνοεπιστήμης σε φονικό εργαλείο στα χέρια της ναζιστικής εξουσίας.

Η εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελεί το πιο απτό -αλλά κάθε άλλο παρά μοναδικό- παράδειγμα του πόσο εύκολα μπορεί η ορθολογική σκέψη να διαβρωθεί από μια ολοκληρωτική ιδεολογία, ικανή να μετατρέπει τη συνήθως επωφελή για τους ανθρώπους τεχνοεπιστήμη σε ανθρωποκτόνο τεχνολογία.

Tις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, οι ιδέες και οι πρακτικές της ευγονικής γνώρισαν εντυπωσιακή διάδοση σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, κυρίως στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, ενώ ακολουθούν η Ελβετία, η Σουηδία, η Νορβηγία. Οι πολίτες αυτών των χωρών ήταν έτοιμοι, αν όχι πρόθυμοι, να συναινέσουν σε κάθε ευγονική πρακτική ενίσχυσης των πιο επιθυμητών (βλέπε ταξικών και φυλετικών) «κληρονομικών» χαρακτηριστικών: είτε μέσω της αναπαραγωγής των πιο «προικισμένων» ατόμων (θετική ευγονική) είτε μέσω της στείρωσης ή της εξάλειψης των ανεπιθύμητων ατόμων και των φυλετικά κατώτερων πληθυσμών (αρνητική ευγονική).

Πρώτοι οι Αμερικανοί θα νομοθετήσουν και θα εφαρμόσουν μαζικά μια πολιτική αμιγώς αρνητικής ευγονικής. Ετσι, επηρεασμένες από τις εξαιρετικά δημοφιλείς αλλά εσφαλμένες, όπως αποδείχτηκε κατόπιν εορτής, γενεαλογικές μελέτες του Αμερικανού γενετιστή Τσαρλς Ντάβενπορτ (C. Davenport), τριάντα Πολιτείες των ΗΠΑ εφάρμοζαν επί δεκαετίες νόμους που επέβαλλαν τη στείρωση των «ανεπαρκών» γενετικά και κοινωνικά ατόμων. Μέχρι το 1941 πάνω από 60 χιλιάδες Αμερικανοί στειρώθηκαν.

Επιπλέον, μια σειρά από απλοϊκές συγκριτικές έρευνες σχετικά με την κληρονομικότητα της εγκληματικής συμπεριφοράς και τη νοητική υστέρηση των διαφόρων εθνικών και φυλετικών ομάδων οδήγησαν το 1924 το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ και πολλές Πολιτείες να ψηφίσουν νόμους για την αυστηρά ελεγχόμενη μετανάστευση των «κατώτερων γενετικά» προσφύγων που προέρχονταν όχι μόνο, όπως στο παρελθόν, από την Αφρική ή την Ασία, αλλά και από την Ανατολική και Νότια Ευρώπη (π.χ. από την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, τα Βαλκάνια και τη Ρωσία).

Διόλου περίεργο, λοιπόν, το ότι αυτή η επιτυχημένη «φιλελεύθερη», «νομιμόφρων» και άρα «δημοκρατική» αμερικανική εκδοχή της ευγονικής πολιτικής θα αποτελέσει το πρότυπο για τις επικείμενες ευγονικές-ρατσιστικές φρικαλεότητες του Τρίτου Ράιχ στη Γερμανία.

Ζωές ανάξιες να… ζουν

Η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929 οδήγησε τη Γερμανία στην οριστική κατάρρευση του κράτους πρόνοιας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Τότε άρχισαν να συζητούν σοβαρά στα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια τη δυνατότητα εφαρμογής ευγονικών προγραμμάτων, όπως π.χ. τη μαζική στείρωση των κοινωνικά «άχρηστων» ή «επικίνδυνων» πολιτών, καθώς και τη δημιουργία «αποικιών εργασίας» για τους κοινωνικά απροσάρμοστους, μια οικονομικά και κοινωνικά «επωφελή» ιδέα που, λίγα χρόνια μετά, οδήγησε στη δημιουργία των εθνικοσοσιαλιστικών κρεματορίων.

Πράγματι, ο προγενέστερος αμερικανικός συνδυασμός του ρατσισμού με ευγονικές πρακτικές θα βρει την πιο συνεπή αλλά και την πιο ακραία έκφρασή του στη ναζιστική Γερμανία (1933-1945). Εξάλλου, ο ίδιος ο φίρερ με το έργο του θα προβάλει τον εαυτό του ως προασπιστή της «Μεγάλης Ιδέας» της ευγονικής και ως ιππότη που μάχεται για τη σωτηρία της αρίας φυλής.

Ηδη από το 1925, στο βιβλίο του «Mein Kampf» (Ο Αγών μου), ο Χίτλερ γράφει: «Η απαίτηση να απαγορεύεται στους ανεπαρκείς ανθρώπους να διασπείρουν εξίσου ανεπαρκείς απογόνους είναι απαίτηση του πιο καθαρού λόγου και, εφόσον εκτελεστεί συστηματικά, αντιπροσωπεύει την πιο ανθρώπινη πράξη της ανθρωπότητας».

Ετσι, μόλις ο φίρερ ήλθε στην εξουσία, το 1933, εξέδωσε έναν «φιλανθρωπικό» νόμο περί υποχρεωτικής στείρωσης των «ακατάλληλων για αναπαραγωγή ατόμων»: των διανοητικά καθυστερημένων, όσων υπέφεραν από μόνιμες ψυχικές παθήσεις και κληρονομικές ανωμαλίες.

Ακολουθώντας αυτόν τον νόμο, τα επόμενα τρία χρόνια στειρώθηκαν -παρά τη θέλησή τους- 225 χιλιάδες «ασθενείς», ενώ μέχρι το 1939 στειρώθηκαν περισσότεροι από 350 χιλιάδες άνθρωποι.

Σταδιακά και προγραμματισμένα, το «φιλανθρωπικό» έργο των ναζιστών επεκτείνεται σε πιο ακραίες ευγονικές πρακτικές: από την επιβεβλημένη ευθανασία μέχρι τη μαζική δολοφονία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όσων απειλούσαν να μολύνουν τα χαρακτηριστικά της αρίας φυλής. Μεταξύ των θυμάτων αυτού του ευγονικού Ολοκαυτώματος συμπεριλαμβάνονται πάνω από 70 χιλιάδες ψυχικά ασθενείς, 6 εκατομμύρια Εβραίοι και ένας πολύ μεγάλος αλλά άγνωστος αριθμός «εγκληματικών» στοιχείων (Τσιγγάνοι, Σλάβοι και φυσικά κομμουνιστές).

Η ναζιστική «θεραπεία»

Ενα επίμαχο και, δυστυχώς, ιδιαίτερα επίκαιρο ζήτημα αφορά το αν ή πώς νομιμοποιούνται επιστημονικά τέτοιες ακραίες ρατσιστικές πρακτικές. Για τον Χίτλερ και τους ναζιστές η κινητήρια δύναμη όλων των ιστορικών εξελίξεων είναι ο λυσσαλέος αγώνας μεταξύ των ανθρώπινων φυλών για την κυριαρχία και ο πόλεμος δεν είναι παρά η φυσική και ιστορικά αναγκαία έκφραση του προαιώνιου ανταγωνισμού για την επικράτηση της «ανώτερης» -βιολογικά και πνευματικά- φυλής, που φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την «αρία φυλή».

Πρόκειται για μια επιστημονικά ανακριβή, μισαλλόδοξη και σκοπίμως παραπλανητική εικόνα της ανθρώπινης ιστορίας, που βρίθει από λογικά-εννοιολογικά άλματα και αντιφάσεις: όχι μόνο δεν προσδιορίζονται επιστημονικά τα διαχρονικά κριτήρια της «φυλετικής ανωτερότητας», αλλά και συγχέει τη «φυλή», τον «λαό» με το «έθνος». Ομως, όλα αυτά θεωρούνται ασήμαντες λεπτομέρειες από τον φίρερ, που με θράσος ομολογεί: «Η προπαγάνδα δεν οφείλει να είναι αληθής, αλλά αποτελεσματική».

Εν τούτοις, ήταν -και εξακολουθεί να είναι- μοιραίο σφάλμα και απερίγραπτη ιστορική αφέλεια το να υποτιμά κανείς τις επιστημονικοφανείς δοξασίες που δικαιώνουν τέτοιες ρατσιστικές και ανθρωποκτόνες πρακτικές. Πράγματι, στις αρχές του εικοστού αιώνα κυριαρχεί ο «κοινωνικός δαρβινισμός», η ψευδοεπιστημονική ιδεολογία που υποστηρίζει την εσφαλμένη ιδέα της «επιβίωσης του πιο ισχυρού».

Μολονότι ο κοινωνικός δαρβινισμός καμία σχέση δεν έχει με τη δαρβινική θεωρία της εξέλιξης, ως απλοϊκή και εύπεπτη «εξήγηση» της ανθρώπινης εξέλιξης θα αποτελέσει το ιδεολογικό υπόβαθρο για την ανάπτυξη των πιο απάνθρωπων ναζιστικών πρακτικών.

Για παράδειγμα, στη Γερμανία ο ανθρωπολόγος Eugene Fischer, ως διευθυντής του Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου, θα γίνει ο μεγάλος προπαγανδιστής της «καθαρότητας του αίματος» της γερμανικής φυλής και το 1935 θα κωδικοποιήσει τις ψευδοεπιστημονικές ιδέες του περί ανωτερότητας της αρίας φυλής στους ρατσιστικούς Νόμους της Νυρεμβέργης που απαγόρευαν την επιμιξία και τον γάμο των Γερμανών με τους Εβραίους ή άλλες «κατώτερες» φυλές.

Οι μετέπειτα ναζιστικές πρακτικές υποχρεωτικής ευθανασίας και στείρωσης των «βιολογικά ακατάλληλων» στηρίχθηκαν στις ψευδοεπιστημονικές ιδέες που είχαν διατυπώσει, ήδη από το 1920, οι Alfred Hoche και Karl Binding, ενώ ο Karl Brandt, προσωπικός γιατρός του φίρερ, θα αναλάβει την υλοποίηση του προγράμματος ευθανασίας «Aktion T4»: μεταξύ του 1933 και του 1939 πάνω από 300 χιλιάδες Γερμανοί πολίτες στειρώθηκαν, ενώ περίπου 70 χιλιάδες υποβλήθηκαν σε υποχρεωτική ευθανασία!

Ο «άγγελος του θανάτου»
Δεξιά ο Γιόζεφ Μένγκελε
Επάνω δεξιά ο Γιόζεφ Μένγκελε |

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα πράγματα εκτραχύνθηκαν μετά την απόφαση της «τελικής λύσης», την εξολόθρευση δηλαδή των 11 εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης. Απόφαση που πάρθηκε τον Ιανουάριο του 1942 και άρχισε να υλοποιείται στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια που υπήρχαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης (Αουσβιτς, Μπιρκενάου, Μαϊντάνεκ, Νταχάου, Τρεμπλίνκα, Μπέλζεκ, Σόμπιμπορ).

Πριν από την εξόντωσή τους, όμως, πολλά από τα θύματα υποβάλλονταν, εκτός από τις απάνθρωπες συνθήκες, και σε διάφορα «επιστημονικά» πειράματα ανήκουστης βίας και διαστροφής.

Ανάμεσα σε αυτές τις τερατώδεις και τερατογενείς επιστημονικές έρευνες ξεχωρίζουν τα περιβόητα για την ωμότητά τους πειράματα του ναζιστή γιατρού Γιόζεφ Μένγκελε (Josef Mengele). Γεννημένος το 1911, πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Βραζιλία το 1979, ο Μένγκελε προερχόταν από μια πολύ εύπορη οικογένεια και διέθετε εξαιρετική παιδεία (εκτός από το πτυχίο Ιατρικής είχε και πτυχίο Ανθρωπολογίας). Ηταν ο αρχίατρος του Αουσβιτς και αξιωματικός των SS που έμεινε στην Ιστορία ως ο «άγγελος του θανάτου» (Angel of Death ή Todesengel).

Η αιτία γι’ αυτό το κάθε άλλο παρά τιμητικό ή κολακευτικό προσωνύμιο ήταν τα υπερβολικά διεστραμμένα πειράματά του σε χιλιάδες κρατουμένους. Οι έρευνές του επικεντρώνονταν στη μελέτη διδύμων που τα χρησιμοποιούσε για να διαπιστώσει τις βιολογικές προϋποθέσεις των ιδιαίτερων φυλετικών χαρακτηριστικών, σε πειράματα επίκτητης αλλαγής του χρώματος των ματιών τους, καθώς και σε πειράματα σωματικής επιβίωσης και νοητικής χειραγώγησης σε πολύ ακραίες συνθήκες.

Το περίεργο δεν είναι ότι ο Μένγκελε κατάφερε τελικά να διαφύγει στη Λατινική Αμερική, όπου έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα συνεχίζοντας τα απάνθρωπα πειράματά του πιθανόν για τις ΗΠΑ, αλλά ότι όλες οι προσπάθειες της Μοσάντ για τη σύλληψή του αποδείχτηκαν μάταιες.

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν (Giorgio Agamben), εβραϊκής καταγωγής Ιταλός στοχαστής και ένας από τους πιο πρωτότυπους σύγχρονους φιλοσόφους, θέλοντας να διαφωτίσει τα αίτια της ναζιστικής εξολοθρευτικής πολιτικής στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κατέληξε σε μια πολύ ευρύτερη ανθρωπολογική θεώρηση των σύγχρονων βιοπολιτικών πρακτικών, οι οποίες εκμεταλλεύονται τις εκάστοτε βιοτεχνολογικές και βιοϊατρικές προόδους για να μετατρέψουν τη ζωή των ανθρώπων σε… «γυμνή ζωή».

Σύμφωνα με την εμβριθή και ιστορικά τεκμηριωμένη ανάλυση του Αγκάμπεν, η επιλογή της νεωτερικής εξουσίας να ασκείται πλέον μέσω της βιοπολιτικής οδήγησε όχι μόνο στα «αποτρόπαια» εγκλήματα των δύο τελευταίων Παγκόσμιων Πολέμων αλλά, πολύ ευρύτερα και βαθύτερα, στην απανθρωποποίηση της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Σε χαλεπούς καιρούς, όπως η τρέχουσα πλανητική κρίση, υπάρχει ζωτική ανάγκη να σταθούμε απέναντι σε όσους εμπνεόμενοι από τα ολοκαυτώματα του παρελθόντος σχεδιάζουν την απανθρωποποίησή μας.

Το απόλυτο ανάγνωσμα για την επικαιρότητα του Aουσβιτς

Primo Levi
Εάν αυτό είναι ο άνθρωποςΜτφρ. Χαρά Σαρλικιώτη
εκδ. «ΑΓΡΑ», σελ. 275

Το «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», γραμμένο το 1947, θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για μία από τις πλέον συγκλονιστικές μαρτυρίες των καιρών μας σχετικά με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Κείμενο αυτοβιογραφικό που διηγείται τις εμπειρίες, τους φόβους και τις σκέψεις ενός Ιταλοεβραίου αντιστασιακού που ενώ συλλαμβάνεται, τον Δεκέμβριο του 1943, στην Ιταλία καταλήγει εκτοπισμένος στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αουσβιτς, στην είσοδο του οποίου υπάρχει η μεταλλική επιγραφή «Arbeit macht frei», δηλαδή «Η εργασία απελευθερώνει».

Η τραγωδία της απανθρωποποιητικής εμπειρίας που θα βιώσει ο Πρίμο Λέβι στο Αουσβιτς ήταν η μη σύμπτωση γεγονότων και πραγματικότητας, που με την τραγική ειρωνεία συνοψίζεται σε αυτή τη μεταλλική επιγραφή.

Ωστόσο ο στόχος του συγγραφέα δεν είναι η σύνταξη ενός ακόμη δακρύβρεχτου κατηγορητηρίου, αλλά, όπως επισημαίνει στην εισαγωγή του ο Λέβι, «να προσφέρει στοιχεία για μια νηφάλια μελέτη των διαφορετικών όψεων της ανθρώπινης φύσης».

Αυτό που καθιστά συγκλονιστική αυτή την αυτοβιογραφική μαρτυρία είναι το ότι στην αφήγηση αυτών των ανθρώπινων παθών δεν υπάρχει καμία εκδήλωση μίσους, καμία υπερβολή, καμία υποκριτική θεοδικία, αλλά ένας αντικειμενικός και βαθύτατα ηθικός προβληματισμός πάνω στην ανορθολογική ανάγκη των ανθρώπων να δημιουργούν πόνο επιλέγοντας το κακό.

Η ελληνική έκδοση, άριστα μεταφρασμένη και επιμελημένη, περιλαμβάνει παράρτημα με συνέντευξη του συγγραφέα στον Philip Roth, το δοκίμιο του Πρίμο Λέβι «Η μαύρη τρύπα του Αουσβιτς: πολεμική στους Γερμανούς ιστορικούς», ένα κείμενο του Claudio Magris «Επος και μυθιστόρημα στον Πρίμο Λέβι», καθώς και αναλυτική εργοβιογραφία.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Tiempo de combati (Καιρός να πολεμήσεις)
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΜΠΟΛΣΟΝΑΡΟΥ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΛΟΘΕΡΜΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΑΝΑΚΗΡΥΧΘΕΝΤΑ «ΠΡΟΕΔΡΟ» ΧΟΥΑΝ ΓΟΥΑΪΔΟ
του Χάρη Παπαδόπουλου
Τίποτε καλό δεν μπορεί να προκύψει για τον λαό της Βενεζουέλας από την κίνηση του Γουάϊδο, προέδρου της Εθνοσυνέλευσης της χώρας, να αυτοανακηρυχθεί «πρόεδρος» του κράτους.

Η Σόντος μόλις 28 χρόνων, που εκτοπισμένη ζούσε σε προσφυγικό καταυλισμό, αγκάλιασε χθες τα τρία της παιδιά, μέσα στην σκηνή και έβαλε φωτιά. Ούτε οι κραυγές τού μόλις ενός μηνός βρέφους της, στάθηκαν ικανές να την σταματήσουν. Είχαν μείνει όλοι τους, τρεις μέρες, χωρίς φαγητό και δύο κοριτσάκια δίπλα τους, είχαν πεθάνει από το κρύο, πριν από δύο ημέρες.

Ποια να ήταν άραγε η τελευταία σκέψη της, πριν καεί ζωντανή μαζί με τα παιδιά της;

Ίσως, να σκέφτηκε ότι τελικά θα πεθάνουν σύντομα ούτως ή άλλως, γιατί να παρατείνουν τα βάσανα και τη δυστυχία τους; Ή, ίσως, να σκέφτηκε ότι ο Θεός είναι πιο φιλεύσπλαχνος από τον ΟΗΕ, τη συριακή κυβέρνηση, τους Ρώσους, τους Αμερικανούς, τους Ιρανούς και τους Ιορδανούς, που περιβάλλουν αυτό το άθλιο στρατόπεδο προσφύγων Ρούκμπαν στη νότια Συρία με τα όπλα και τις στρατιωτικές τους βάσεις;

Μπορεί και να είχε χάσει τα λογικά της. Αλλά, πόσο λογικός μπορεί να είναι οποιοσδήποτε στην περιοχή αυτή, η οποία επιπλέει σε μια θάλασσα αίματος; Τι χρειάζεται κάποιος ώστε να παραμείνει λογικός στη μέση αυτής της τρέλας;

Γιατί πρέπει, όμως, να κατηγορήσει κάποιος την Σάντος ως υπαίτια της ανείπωτης τραγωδίας και να μην στραφεί προς τις υπηρεσίες του ΟΗΕ που υποτίθεται ότι προσφέρουν στους πρόσφυγες τροφή, καύσιμα για θέρμανση, καταλύματα και ιατρική περίθαλψη; Γιατί να μην κατηγορηθούν και οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις που περιβάλλουν το στρατόπεδο και άφησαν ελεύθερους τους μαυραγορίτες να ανεβάσουν την τιμή των τροφίμων και των καυσίμων τέσσερις φορές πάνω από την τιμή που έχουν, σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Συρίας;

Γιατί να μην κατηγορηθεί και ο αμερικανικός στρατός, ο οποίος είναι έτοιμος να δαπανήσει τρισεκατομμύρια δολάρια σε πολέμους εκτός συνόρων αλλά, όταν απειλείται η ανθρώπινη ζωή και η αξιοπρέπεια, κλείνει τα μάτια του;

Δεν έχουν όλοι αυτοί κάποιο μερίδιο ευθύνης για την αυτοκτονία της Σάντος Φατουλάχ, που κάηκε μαζί με τα τρία της παιδιά από δυσβάσταχτη απελπισία;

Τουλάχιστον η Σόντος σκόπευε να σκοτώσει το σώμα της για να διατηρήσει την ψυχή της, αλλά οι υπόλοιποι, όλοι εκείνοι που στέκονταν άπραγοι, παρακολουθώντας το πόνο της, δεν είναι συνεργοί ή ίσως ακόμη και ηθικοί αυτουργοί;

Γιατί κάποιος δεν σταματά αυτή την τραγωδία που συνεχίζεται εδώ και οκτώ χρόνια; Δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι είναι είτε πρόσφυγες είτε εκτοπισμένοι και πάνω από μισό εκατομμύριο έχουν χάσει τη ζωή τους. Τα πάντα καταστρέφονται γύρω τους. Πόσο ακόμη περισσότερο πρέπει να πληρώσει ο συριακός λαός;

Δεν έχουν δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν σε ασφαλές περιβάλλον, να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Δεν μπορούν να έχουν, επιτέλους, μια αξιοπρεπή ζωή;

Πόσοι πρόσφυγες, όπως η Σόντος πρέπει να καούν; Πόσοι νέοι άνδρες και γυναίκες πρέπει να πνιγούν στη Μεσόγειο για μια ασφαλή ζωή στην Ευρώπη; Πόσοι άνθρωποι, ακόμη, πρέπει να χάσουν τη ζωή τους στα πεδία της μάχης και κάτω από τα ερείπια των σπιτιών τους; Ο συριακός λαός δεν αποτελείται από εγκληματίες και τρομοκράτες – όλοι, όπως η Σόντος, θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια ή να πεθάνουν ζητώντας δικαιοσύνη για τη ζωή που κάποιοι τους στέρησαν.

 Πηγή:http://insideoutborders.com

Η Ζάχρα | Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Η «Εφ.Συν.» αναδημοσιεύει σε τακτικά διαστήματα από το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και, με όλες τις ευκολίες και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, έχουν καταφέρει να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Σαφάρ στα φαρσί σημαίνει ταξίδι. Είναι η λέξη που στην παρακάτω ιστορία είχε τις περισσότερες αναφορές. Η Ζάχρα, 35 ετών, και ο Αλί, 38, είναι ζευγάρι και έχουν ένα παιδί, τον 7χρονο Αχούρα.

Ήρθαν από το Ιράν στην Ελλάδα το 2016 – 2017. Ταξίδεψαν χωριστά, έφτασαν όμως στον ίδιο προορισμό. Πρώτος ο Αλί έφτασε στη Λέσβο και στη Μόρια τον Οκτώβριο του 2016. Μετά από ένα διάστημα δέκα μηνών έφτασε και η Ζάχρα με τον γιο τους.

Ταξίδι στο άγνωστο

Αλί: «Η Ελλάδα δεν ήταν πράγματι η πρώτη επιλογή μας. Αυτά που μαθαίναμε στις ειδήσεις για τη χώρα ήταν τρομερά. Ειδικά για την οικονομική κρίση. Η προσαρμογή στην Αθήνα ήταν απροσδόκητα εύκολη. Τα δέντρα, τα κτίρια, η αρχιτεκτονική, η αισθητική πόλης μοιάζει πολύ στην πόλη του Σεράζ.

»Έχω διαβάσει πολύ για την ελληνική ιστορία και μπορώ να βρω αρκετές συνδέσεις με το Ιράν. Ο ελληνικός πολιτισμός επέδρασε στην παγκόσμια ιστορία. Στη φιλοσοφία, στις επιστήμες, σε όλα τα πολιτισμικά πεδία. Ακόμα και ο πόλεμος με την Ελλάδα (σ.σ. αναφέρεται στους περσικούς πολέμους) συνετέλεσε στην αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο πολιτισμών.

»Στην οικογένειά μου λέω πως εδώ (σ.σ. η Αθήνα) είναι σαν το Σεράζ (σ.σ. η πόλη του Ιράν από όπου έρχονται). Δεν ξέρω εάν η Ελλάδα θα παραμείνει πατρίδα μου, όμως οπουδήποτε στον κόσμο και εάν ταξιδέψω θα νιώθω ότι είναι κομμάτι μου.

»Έχω κάνει πολλά ταξίδια. Αυτό το ταξίδι δεν ήταν κάτι που ήθελα να κάνω. Αναγκάστηκα. Και δεν ήταν οργανωμένο. Ήθελα να φύγουμε. Και φύγαμε όπως όπως. Φτάσαμε με βάρκα στη Λέσβο…»

Το συνειδητό ρίσκο του ταξιδιού και η επιβίωση στις δομές φιλοξενίας

Αλί: «Όταν μπαίνεις στη βάρκα γνωρίζεις πως ή θα πεθάνεις ή θα ζήσεις. Μπορεί να σε σκοτώσει ο διακινητής, μπορεί να σε πνίξει η θάλασσα. Είναι ένα ταξίδι με ρίσκο. Κι είναι μία πραγματικότητα την οποία αντιμετωπίσαμε.

»Οι στιγμές που μας καθήλωσαν, όμως, ήταν κατά την εμπειρία μας στη Μόρια. Εκεί δεν ήταν το μαχαίρι του διακινητή ο κίνδυνος. Εκεί ο θάνατος ήταν πιο αργός. Ο φόβος που νιώθαμε ήταν πολύ χειρότερος από αυτόν που νιώθαμε στη θάλασσα. Το βράδυ πέφταμε για ύπνο με τη σκέψη ότι θα ξυπνήσουμε το πρωί από φωτιά στη σκηνή. Το είδα με τα μάτια μου.

»Ένα βράδυ ξύπνησα από τις φωνές. Η διπλανή σκηνή είχε πάρει φωτιά. Εκεί ζούσε μία οικογένεια με μικρά παιδιά. Είδα παιδιά να έχουν πάρει φωτιά. Σηκώθηκα αμέσως για να μαζέψω και να διπλώσω τη σκηνή μου μην πιάσει και τον παραδίπλα. Από τότε κάθε φορά που έπεφτα για ύπνο σκεφτόμουν ότι το επόμενο πρωινό μπορεί και να μην ξυπνήσω. Αυτό το αίσθημα είχα συνέχεια στη Μόρια…

»Εκεί έμεινα για 10 μήνες. Εγώ ταξίδεψα μόνος. Η Ζάχρα και ο γιος μας, ο Αχούρα, ταξίδεψαν μετά από εμένα. Όλοι μαζί στη Μόρια μείναμε για έναν μήνα και μετά για πέντε μήνες στο Καρά Τεπέ.»

Ζάχρα: «Στο Καρά Τεπέ είχαμε ασφάλεια. Εκεί τα προβλήματα ήταν άλλα. Δεν είχαμε ηλεκτροδότηση, υπήρχε ακραία υγρασία και γενικότερα, όταν έκανε κρύο ή ζέστη, αυτό το ζούσαμε στον υπέρτατο βαθμό. Έπειτα ήρθαμε στη Μαλακάσα και στην Αθήνα.

»Στη δομή της Μαλακάσας μείναμε για τρεις μήνες. Εκεί ήταν συγκριτικά καλύτερα. Το να έχεις δικό σου μπάνιο, δική σου τουαλέτα, ζεστό νερό, ρεύμα για να μπορέσεις να μαγειρέψεις, είναι μια πολυτέλεια που σε κάνει να χαμογελάς. Όμως, εκεί δεν υπήρχε ασφάλεια. Όποιος ήθελε έμπαινε κι όποιος ήθελε έβγαινε.

»Κάποια στιγμή έπιασε φωτιά σε ένα κοντέινερ. Η πυροσβεστική ήρθε, αλλά παρέμεινε απ’ έξω από τη δομή. Και πιάσαμε εμείς τους κουβάδες να τη σβήσουμε…

»Το άλλο πρόβλημα ήταν η διαχείριση του camp. Δεν υπήρχε κανείς. Οι άνθρωποι ήμασταν μόνοι μας. Υπήρχαν Άραβες, Ιρανοί, Αφγανοί που δεν καταλάβαιναν ο ένας τον άλλο. Και είναι λογικό. Τόσοι διαφορετικοί πολιτισμοί και λαοί. Αυτή η συνθήκη δημιουργούσε εντάσεις μεταξύ των ανθρώπων. Και οι εντάσεις μάς προξενούσαν μεγάλη ανασφάλεια.»

Η πρωτότυπη ασχολία

Η Ζάχρα και ο Αλί φτιάχνουν τσάντες, θήκες τηλεφώνου και διάφορα άλλα πράγματα χρησιμοποιώντας για υλικό σωσίβιες λέμβους από τη Λέσβο. Παραδέχονται ότι αυτή η ασχολία λειτουργεί αγχολυτικά για εκείνους.

Ζάχρα: «Το επάγγελμα του Αλί πίσω στο Ιράν ήταν ηλεκτρολόγος. Εγώ έχω τελειώσει ψυχολογία. Είχαμε αυτήν την ιδέα. Να ασχολούμαστε με κάτι που μας αποφορτίζει. Το ύφασμα το παίρνουμε από τις σωσίβιες λέμβους στα νησιά. Φτιάχνουμε σακίδια, θήκες τηλεφώνων, αξιοποιούμε όπως μπορούμε το υλικό που προμηθευόμαστε. Είναι κρίμα όλο αυτό το πλαστικό να μείνει στη θάλασσα.

»Όταν δουλεύουμε πάνω σε αυτά τα αντικείμενα (σ.σ. σωσίβιες λέμβοι), τότε φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες από το ταξίδι. Είναι χαραγμένο μέσα μας. Προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι θετικό από όλο αυτό. Αυτό το υλικό που δουλεύουμε σήμερα, κάποτε μας έσωσε. Και σήμερα βγάζουμε κάτι θετικό από όλη αυτήν την ιστορία. »

Μακριά από ένα καθεστώς καταπίεσης

Η οικογένεια σήμερα ζει ήσυχα στην πόλη. Η Ζάχρα έχει απομακρύνει τη μαντήλα από τη στιγμή που άφησε την πατρίδα της. Όπως λένε και οι δύο, προσπαθούν να χτίσουν προοπτική για την οικογένειά τους μακριά από ένα καταπιεστικό καθεστώς.

Αλί: «Στο Ιράν δεν υπάρχει ο πόλεμος που υπάρχει στη Συρία ή στο Αφγανιστάν. Αλλά κάθε μέρα εκεί μοιάζει σαν αγώνας για επιβίωση. Ο κόσμος είναι μόνιμα σε ένταση με το κράτος και τους αυταρχικούς νόμους.

»Το κράτος λειτουργεί με αφόρητη καταπίεση. Το κράτος αποφασίζει τι θα φορέσεις, τι θα πιστεύεις και τι θα σκεφτείς. Εάν η οικογένεια έχει ασπαστεί τη θρησκεία, εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή. Εάν ένας άνθρωπος απαρνηθεί τη θρησκεία, τότε η ποινή από το Ιράν είναι θάνατος.»

Ζάχρα: «Σήμερα ζούμε λίγο μακριά από το κέντρο, αλλά η γειτονιά είναι πολύ φιλική. Το παιδί μας έχει γραφτεί στην Α’ Δημοτικού μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της περιοχής. Οι δάσκαλοί του το φροντίζουν, είναι κοντά του και το μαθαίνουν. Όλοι είναι Έλληνες στην τάξη. Εκτός από τον Αχούρα που είναι φαρσόφωνος και ένα παιδί που είναι αραβόφωνο (σ.σ. ο μικρός κοκκινίζει αντιλαμβανόμενος πως μιλάμε για εκείνον) .

»Ο Αχούρα κάθεται με τις ώρες και μαθαίνει ελληνικά τραγούδια και μετά τα τραγουδάει σπίτι. Τα Χριστούγεννα, μάλιστα, συμμετείχε και στη θεατρική ομάδα της τάξης του. Όταν ο μικρός είναι σχολείο, εμείς πηγαίνουμε για μαθήματα ελληνικών. Το μεσημέρι, όμως, θα είμαστε στο σχολείο για να τον πάρουμε και να πάμε σπίτι.»

Αλί: «Μου λείπει η πόλη μου, η πατρίδα μου. Αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω ποτέ όσο είναι αυτή η κυβέρνηση εκεί. Μακάρι να επιστρέψω κάποτε στην πατρίδα μου και να ζήσω εκεί ελεύθερος. Αυτό είναι το όνειρό μου.

»Εδώ έχουμε ελευθερία. Εγώ πιστεύω ό,τι θέλω, η γυναίκα μου δεν υποχρεώνεται σε τίποτα, φοράει ό,τι θέλει, ζούμε όπως θέλουμε. Αλλά δεν έχουμε βρει τη θέση μας σε αυτήν την κοινωνία. Δεν έχουμε, ακόμη, κάποια δουλειά και εάν δεν είχαμε το σπίτι θα ήμασταν στο δρόμο. Ακόμα δεν νιώθουμε σίγουροι.

»Το παιδί μου δεν θα μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου θα του επιβάλουν έναν τρόπο ζωής. Το παιδί μου θα ζήσει ελεύθερα. Θα σκέφτεται ελεύθερα. Αυτή είναι η μεγάλη μου χαρά.»

ΥΓ.: Ο Αλί δεν εμφανίζεται στη φωτογραφία για λόγους προστασίας της ιδιωτικότητας του

Πηγή:http://www.efsyn.gr