ΕΡΕΥΝΕΣ

(Επανα)ονοματοδοτήσεις οδών στη μεταπολεμική Γερμανία

Μια οδός στην πόλη Halle της (τότε) Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας άλλαξε όνομα το 1953 και από Wilhelm-Strasse (προς τιμή του ομώνυμου Κάιζερ) μετονομάσθηκε σε Abderhalden-Strasse, προς τιμήν ενός διεθνώς γνωστού βιοχημικού, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της πόλης και προέδρου της φημισμένης τοπικής Ακαδημίας Επιστημών Leopoldina (από το 1932 έως το θάνατό του το 1950). Το γεγονός, ότι υπηρέτησε το Ναζιστικό καθεστώς όλα τα χρόνια, δεν επηρέασε την απόφαση της πόλης, να τον τιμήσει μετά θάνατον, αφού υπήρξαν συνάδερφοί του μετά το 1945, οι οποίοι με ένορκες βεβαιώσεις τους κατέθεσαν ότι κατά βάθος ήταν ενάντια στους Ναζί και η συνεργασία του με τις αρχές γινόταν με σκοπό να μη συμβούν τα χειρότερα.

Και ήρθε η εποχή που στη Γερμανία ξεκίνησε, επιτέλους, η αναψηλάφηση του ναζιστικού παρελθόντος σε όλους τους τομείς (της πολιτικής, της δικαιοσύνης, του στρατού, των επιστημών, της τέχνης) με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η αποκρουστική ή, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη ιστορία πολλών «προσωπικοτήτων» που είχαν τιμηθεί με διάφορους τρόπους, εν αγνοία της δράσης τους στη σκοτεινή περίοδο. Σε πολλές πόλεις συγκροτήθηκαν από τους δήμους ειδικές επιτροπές για να εξετάσουν από αυτή τη σκοπιά τα ονόματα των οδών τους. Η εξέταση βοήθησε τους πολίτες να γνωρίσουν το παρελθόν τους και οδήγησε σε πάρα πολλές περιπτώσεις σε αλλαγή ονομάτων.
Η πρώτη αλλαγή είχε γίνει βέβαια το 1945 και αφορούσε ονόματα προβεβλημένων στελεχών του ναζιστικού κόμματος. Εκατοντάδες οι πλατείες, οι λεωφόροι και οι οδοί που έφεραν το όνομα του Χίτλερ, του Γκαίρινγκ και άλλων «προσωπικοτήτων» της εθνικοσοσιαλιστικής βαρβαρότητας, εύκολη η –συχνότατα οπορτουνιστική- απόφαση για μετονομασία, αφού τον έλεγχο είχαν πια οι συμμαχικές κατοχικές δυνάμεις. Για τους άλλους, όμως, π.χ. τους επιστήμονες και τους καλλιτέχνες, δεν έγινε το ίδιο.

Ένορκες βεβαιώσεις υπέρ συνεργατών των ναζί – Ένας πονόψυχος γιατρός στο Άουσβιτς

Αποφασιστικό ρόλο για να καταγραφούν τυπικά ως «ακέραιοι χαρακτήρες», «μέσα τους αντίπαλοι του καθεστώτος» και απλά «αναγκασμένοι από τις συνθήκες να γίνουν συνοδοιπόροι» έπαιξαν οι θετικές ένορκες βεβαιώσεις πολιτικά ευυπόληπτων πολιτών. Χαρακτηριστική η ονομασία που άτυπα δόθηκε σ’ αυτές τις βεβαιώσεις: Persilschein (πιστοποιητικό Persil), από το όνομα του προσφιλούς απορρυπαντικού, που «απομακρύνει όλους τους λεκέδες». Εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια, τέτοια πιστοποιητικά εκδόθηκαν τα πρώτα χρόνια, επέτρεψαν καριέρες και θεμελίωσαν τιμητικές διακρίσεις.
Να, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ένορκης βεβαίωσης του καθηγητή πανεπιστημίου von Verschuer (ο οποίος, παρά τη συνεργασία του με τους Ναζί, θεωρήθηκε επίσημα ευυπόληπτος και παραδόθηκε καθαρός στην κοινωνία χάρη σε σχετική ένορκη βεβαίωση του Adolf Butenandt, τιμημένου με το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1939):

«Ο βοηθός μου στο Ινστιτούτο μου της Φρανκφούρτης, Δρ. Μ., αποσπάστηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς, ενάντια στη θέλησή του. Όλοι, όσοι τον γνώριζαν, βίωσαν πόσο δυστυχισμένος ήταν γι’ αυτό, και πόσο επίμονα προσπαθούσε να πάρει μετάθεση στο μέτωπο, για να φύγει από εκεί, δυστυχώς, όμως, χωρίς επιτυχία. Σχετικά με τη δουλειά του εκεί γνωρίζουμε μόνο ότι μοχθούσε να είναι Γιατρός και Βοηθός για τους αρρώστους».

Ο συγκεκριμένος βοηθός δεν χρειάστηκε αυτή τη θετική βεβαίωση για τη μεταπολεμική καριέρα του επειδή προτίμησε να φύγει στο εξωτερικό. Παρέμεινε μάλιστα στο εξωτερικό, κι έτσι, ενώ το 1958 ασκήθηκε δίωξη εναντίον του, δεν κάθισε ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Το όνομά του: Γιόζεφ Μένγκελε, γνωστός στους κρατούμενους του Άουσβιτς ως «άγγελος του θανάτου», ένας σαδιστής εγκληματίας, που σκότωνε τα παιδιά-θύματά του με τα ίδια του τα χέρια και αφαιρούσε τα μάτια τους για, ενώ ακόμη λειτουργούσε ο εγκέφαλός τους.
Αυτή ήταν η αξία των μαρτυριών εκείνης της εποχής, με τις οποίες οι συνεργάτες των ναζί μετατρέπονταν σε ήρωες.

(Επανα)ονοματοδοτήσεις: Damnatio memoriae;

Πίσω, στον Abderhalden. Η ιστορική έρευνα έδειξε την άμεση επιστημονική σχέση του με την εξόντωση των αναπήρων στη χιτλερική Γερμανία, και αποκάλυψε ότι με τη βοήθεια δικών του ανθρώπων κατάφερε μετά το 1945 να παρουσιάσει ως «αντιστασιακή πράξη» το γεγονός ότι δεν εφάρμοσε το ναζιστικό νόμο για απομάκρυνση των Εβραίων επιστημόνων από την Ακαδημία Επιστημών, ενώ η αλήθεια ήταν ότι δεν χρειάστηκε να τον εφαρμόσει επειδή είχε σπεύσει να τους απομακρύνει πριν ακόμη οι Ναζί θεσπίσουν το σχετικό μέτρο. Τουλάχιστον έξι από αυτούς άφησαν την τελευταία τους πνοή στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων θανάτου.

Ζητήθηκε, λοιπόν, η μετονομασία της οδού, που έφερε το όνομά του, με σκοπό αφενός την ιστορική καταδίκη του ναζισμού και τη συμβολική αποδοκιμασία των συνεργών του, και αφετέρου την απόδοση τιμής σε μία Εβραία επιστημόνισσα που αγωνίστηκε ενάντια στους ναζί. Άλλωστε, είχε προηγηθεί το ιστορικό Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, το οποίο ήδη το 2010 μετονόμασε ένα κτίριό του από Abderhalden σε Leonor Michaelis (Εβραίος βιοχημικός, που είχε φύγει από τη Γερμανία), με το σκεπτικό ότι ο πρώτος δεν μπορεί να αποτελεί ούτε επιστημονικό ούτε κοινωνικό πρότυπο.

Ακούστηκαν πολλά στον δημόσιο διάλογο, ανάμεσά τους, ως αντίρρηση, το ερώτημα, εάν επιτρέπεται να «υβρίζεται» και να «συκοφαντείται» ένας νεκρός, ο οποίος προσέφερε και πολλά θετικά, που, ίσως, υπερτερούν των αρνητικών. «Όχι», ανταπάντησε ο καθηγητής Robert Fajen, «δεν πρόκειται για damnatio memoriae», δεν είναι ούτε συκοφαντία ούτε εξύβριση νεκρού, πρόκειται για «αμφίθυμη αποτίμηση του ιστορικού ρόλου (του συγκεκριμένου προσώπου) σήμερα, που κάνει ακατάλληλη τη χρήση του ονόματος για χώρο μνήμης». Τόσο απλά.
Μετά από συζητήσεις πέντε χρόνων το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης αποφάσισε τελικά να μην αλλάξει το όνομα, προκαλώντας αμέτρητες διαμαρτυρίες, μεταξύ αυτών και εκείνες της Εβραϊκής Κοινότητας. Πάντως, δικαίωμά του ήταν, και κανένας δεν αμφισβήτησε το δικαίωμα αυτό, ούτε βέβαια οι φυσικοί απόγονοι του Abderhalden.

Στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά. Πολλές χιλιάδες ήταν τα «πιστοποιητικά persil» για τους συνεργάτες των ναζί κατακτητών, από τη στιγμή που έθεταν τον εαυτό τους και πάλι στις υπηρεσίες των –νέων- αντιπάλων του ΕΑΜ και των κομμουνιστών. Όμως, μόλις στη Χούντα εμφανίστηκαν και «δικαιώθηκαν» στο δημόσιο χώρο η Κατοχή και οι άνθρωποί της. Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου εκατοντάδες κομμουνιστές και άλλοι πατριώτες εκτελέστηκαν από τους Χιτλερικούς.
Σημειώνει ο Γιώργος Ανδρίτσος:

«Πριν τη Χούντα η πλάκα έγραφε: ‘Η Καισαριανή στα παιδιά της που πέσανε για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της πατρίδας’. Το 1968 ο διορισμένος από τη Χούντα δήμαρχος Καισαριανής Καρακάσης έστησε ένα τεράστιο σταυρό και έγραψε στο μνημείο ‘Εις τα θύματα του κουμουνισμού, υπερασπιστές του Έθνους αιωνία η ευγνωμοσύνη μας’, ενώ στις 13 Δεκεμβρίου του 1970 εντοίχισε πλάκα ‘Προς τους σφαγιασθέντας υπό των κομουνιστών. Ευγνωμοσύνης ένεκεν’».

Παρόμοια έγιναν στις ονοματοδοτήσεις δημόσιων χώρων, και όλα αυτά, μόνον στην Ελλάδα συνέβησαν τόσα χρόνια μετά την ήττα του ναζισμού.

Ως συνέχεια των παραπάνω έχουμε πρόσφατα και μια άλλη αποκλειστικότητα: Μόνο στην Ελλάδα η διατύπωση μιας αναμφισβήτητα υπαρκτής «αμφίθυμης αποτίμησης του ιστορικού ρόλου συγκεκριμένου προσώπου, που κάνει ακατάλληλη τη χρήση του ονόματος για χώρο μνήμης», επιχειρείται από τους φυσικούς απογόνους, να διωχθεί δικαστικά με την κατηγορία της damnatio memoriae.

Προσφυγή στα δικαστήρια για την «τιμή του Μένγκελε»

Μόνο στην Ελλάδα; Όχι, η αλήθεια είναι ότι γνωρίζω μία ακόμη υπόθεση, αυτή στη Γερμανία:
Το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης αφαίρεσε το 1961 τον διδακτορικό τίτλο από τον Γιόζεφ Μένγκελε, «εξαιτίας των εγκλημάτων του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς». Ενάντια στην απόφαση κατέφυγε στα δικαστήρια η γυναίκα του Μένγκελε, επικαλούμενη το γεγονός ότι ποτέ δεν είχε καταδικαστεί για εγκλήματα, ενώ αντίθετα είχε θετικές μαρτυρίες υπέρ του. Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να αποφανθούν τελεσίδικα τα δικαστήρια και να επικυρωθεί η απόφαση του Πανεπιστημίου.

Θράσος συγγενικών προσώπων; Ειλικρινά, δεν ξέρω, αν περί αυτού πρόκειται.

Από το νου μου περνάει ένα απόφθεγμα του Νίτσε, που συνάντησα να χρησιμοποιείται σε ένα διάλογο ανάμεσα στον γιο ενός διακεκριμένου καθηγητή Πανεπιστημίου την εποχή του Γ’ Ράιχ (και ο γιος καθηγητής πανεπιστημίου στη μεταπολεμική Γερμανία) και έναν ερευνητή, που έψαχνε να βρει τι είχε ομολογήσει ο πατέρας στο γιο και ποια θεωρούσε ο γιος ότι ήταν η εμπλοκή του πατέρα του στη ναζιστική βαρβαρότητα. Το απόφθεγμα του Νίτσε που έπεσε στη συζήτησή τους είναι: «‘Το έκανα’ λέει η μνήμη. ‘Δεν μπορεί να το έχω κάνει’ λέει η υπερηφάνεια και παραμένει άτεγκτη. Τελικά υποχωρεί η μνήμη».

Όμως, οι νεκροί έχουν δικαίωμα να απαιτούν από εμάς, να μην αφήνουμε ποτέ τη μνήμη να υποχωρεί μπροστά στην ιδιοτελή υπερηφάνεια. Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο.

Πηγή:http://alterthess.gr

Είναι καιρός τώρα που απ’ τη δουλειά την προσοχή μου αποσπούν λίγα πράματα, μόνον ό,τι φτάνει στην καρδιά.

Και να ακόμα μια ιστορία της Ιστορίας εκείνης που λέγεται Ισπανικός Εμφύλιος.

Βασικότερη αιτία που κυριολεκτικά ξεθάφτηκε η ζωή κι θάνατος κάποιων ανθρώπων, είναι η ενεργοποίηση του Νόμου Περί Ιστορικής Μνήμης (αυτό ήταν και το θέμα της ομιλίας μου τον περασμένο Φεβρουάριο μετά από πρόσκληση του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Δήμου Κηφισιάς)

Είναι ο Νόμος που επιχειρεί να ξεθάψει την αλήθεια και να θυμίσει στους πολίτες την υποχρέωσή τους να γνωρίζουν, να είναι σε επιφυλακή για να μην επαναληφθούν ίδια λάθη.

Ο Αντίλογος λέει «άστα να παν στην ευχή… να ξεχάσουμε αρκετά πονέσαμε» αλλά ο Νόμος, ο μέχρι πριν λίγα χρόνια άγραφος και πια γραμμένος φωνάζει:

«ΟΧΙ» ! Αν ξεχάσουμε ή θα ξεχαστούμε και θα γίνουμε γελοίοι πρωταγωνιστές σε κάποιο ριάλιτυ.

«ΟΧΙ» δεν τον σκότωσε ένα καθίκι εραστής το Λόρκα, φρανκικοί τον εκτέλεσαν, τί θα πει «και ας παν στην ευχή τα παλιά…;» Πώς αφήνεις ένα ψέμα να είναι η Ιστορία σου;

ΟΧΙ αποφάσισαν στην Ισπανία! Θα κάνουμε εκταφές. Θα ξεθάψουμε την αλήθεια!

Κι έτσι βρήκαν και το Φεδερίκο στο χωριό Βιθνάρ σε τάφο ομαδικό και με το DNA της αδερφής του μπόρεσαν να ξαναγραφτούν κάποια βιβλία. Αλλά ο Φεδερίκο είχε προλάβει να γίνει ο Λόρκα, ποιητής γνωστός! Τί γίνεται με χιλιάδες άγνωστους που δεν πρόλαβε η ζωή τους να πάρει το σχήμα και το χρώμα των ονείρων τους;

Επειδή οι εκτελέσεις που πραγματοποίησαν οι φρανκικοί ήταν πολλές, οι εκταφές που επέτρεψε ο Νόμος συνεχίζονται κι έτσι, πρωτοσέλιδο προχθές σε όλες τις εφημερίδες που σέβονται τον εαυτό τους και την Ιστορία η είδηση και μια φωτογραφία.

Αύγουστος 1936, ένα μήνα μετά την έναρξη του Πολέμου. Στην Παλένθια. Πήραν την Catalina Muñoz, 37 χρόνων με 4 παιδιά, την πυροβόλησαν γιατί παραδέχτηκε ότι πήγαινε σε διαδηλώσεις των Κόκκινων, την πυροβόλησαν 22 Σεπτεμβρίου του 1936, ήταν 37 χρόνων.

Η εκτέλεση έγινε στις 5:30 το πρωί λεν τα αρχεία που βρέθηκαν. Και την πέταξαν σε τάφο ομαδικό. Το μόνο που τους ζήτησε ήταν να πάρει μαζί της την κουδουνίστρα του Martín, του νεογέννητου που έπρεπε άρον άρον ν’ αποχαιρετήσει. Τα παιδιά τα μεγάλωσε μια θεία γιατί ο πατέρας ήταν στη φυλακή με την κατηγορία ότι είχε σκοτώσει έναn φρανκικό.

Τα παιδιά δεν πήγαν ποτέ σχολείο κι ο Μαρτίν άρχισε να δουλεύει στα χωράφια όταν έγινε 8 κι αυτό έκανε σ’ όλη του τη ζωή ως τη στιγμή που δεν μπορούσε πια.

Και βρήκαν τώρα την Catalina με την κουδουνίστρα στο χέρι. Κι έφεραν τα νέα στο γιο της, τον Martín που ζει και είναι 83 χρόνων…

Και ζει και μια αδερφή του, η Lucía 94 χρονών, ήταν 11 αυτή όταν εκτέλεσαν τη μάνα της και θυμάται και το πρόσωπό της, αυτή το περιέγραφε στον αδερφό της, στο μωρό…

«Η μαμά ήταν έτσι… τα μάτια της…τα μαλλιά της… η φωνή της… Η φωνή…» Θυμάται και την ημέρα που τη συνέλαβαν…» Ήρθαν στο σπίτι να την πάρουν οι αστυνομικοί και το βαλε στα πόδια με το μωρό, με τον Μαρτίν στην αγκαλιά… Μετά από λίγα μέτρα σκόνταψε κι έπεσαν Την έπιασαν και μετά… δεν ξέρω τί έγινε μετά…»

Αλήθεια, είναι ένας δίκαιος και σοφός Νόμος. Να θυμόμαστε κι ας πονάει ή θα επιβιώσουν μόνον όσοι κερδίσουν το survivor;

Κοιτάζοντας τη φωτογραφία, είπα να τη γράψω την ιστορία και να τη μοιραστώ. Ξεράθηκε το στόμα μου στη συνειδητοποίηση ότι μια πλαστική κουδουνίστρα έμεινε όπως ήταν ενώ το χέρι της μάνας που την κρατούσε…

Spanish Civil War

83 χρόνων ο Μαρτίν, 94 η Λουθία…  Κάτι τους χρωστούσε η ζωή, ζουν και  για τη μάνα τους που δεν πρόλαβε!

Και ζουν κι οι δυο στο ίδιο χωριό 400 κατοίκων που είχε γεννηθεί και κείνη κάποτε,και τώρα πια έχουν και τον τάφο της.

Martín de la Torre Muñoz, Catalina's son, flanked by his daughter Martina (left) and his wife Francisca Atienza.

(Ο Μαρτίν, το μωρό τότε, με τη γυναίκα και την κόρη του)

Όταν ο πατέρας τους βγήκε απ’ τη φυλακή πήγε να δουλέψει στο Μπιλμπάο, δούλεψε μια ζωή εκεί στα ορυχεία και γύρισε στο χωριό να πεθάνει. 8 χρόνια έζησε εκεί και τα παιδιά δεν τον ρώτησαν ποτέ τίποτα. Τίποτα απολύτως. Σα να μην είχαν γίνει όσα έγιναν. Συνδυάζοντας πολλά και διάφορα, λένε πως η Καταλίνα σκότωσε τον φρανκικό αλλά ανέλαβε την ευθύνη ο άντρας της, γιατί ήταν πολύ ερωτευμένος…

Μια κουδουνίστρα ένας εμφύλιος πόλεμος ολόκληρος. Να δούμε ποιος θα συμπληρώσει μια μέρα τα κομμάτια που λείπουν απ’ το παζλ της ζωής μας.

Πηγή:https://3pointmagazine.gr

«Πλέον, μπορώ να πληρώσω τον καφέ και το φαγητό μου, τα φάρμακά μου, να αγοράσω ένα παιχνιδάκι στην κόρη μου. Η ευγνωμοσύνη που νιώθω για την αγάπη που μας δείχνει ο κόσμος είναι κάτι το μοναδικό».

Γεννήθηκα το 1989 στην Αθήνα. Ως μωρό έμενα στο ίδρυμα «Μητέρα», όπου με είχαν αφήσει οι πραγματικοί μου γονείς. Ποτέ δεν έμαθα ποιοι είναι. Υιοθετήθηκα όταν ήμουν τριών χρόνων. Ο θετός μου πατέρας δούλευε στα διυλιστήρια και η θετή μου μητέρα ως καθαρίστρια σε παιδικούς σταθμούς. Κατοικούσαμε στου Ζωγράφου, όπου και πήγα στο δημοτικό σχολείο. Έπασχα από δυσλεξία και διάσπαση προσοχής. Όταν διάβαζα το βιβλίο, κοιτούσα αλλού. Είχα υποστεί μπούλινγκ από τους συμμαθητές μου. Μου έλεγαν ότι δεν είμαι «κανονικό» παιδί, ότι δεν θα καταφέρω ποτέ κάτι στη ζωή μου. Από την ηλικία των δέκα χρόνων με παρακολουθούσε παιδοψυχίατρος, ο οποίος θεώρησε πως έπρεπε να συνεχίσω σε ειδικό σχολείο, όπου και πήγα μετά το δημοτικό, και συγκεκριμένα στο Τεχνικό Επαγγελματικό Εκπαιδευτήριο Ειδικής Αγωγής στον Άγιο Δημήτριο.

Οι προσφερόμενες ειδικότητες ήταν της ραπτικής, της ξυλουργικής και εκείνη του υδραυλικού. Μοιραία, επέλεξα αυτή της ραπτικής, παρόλο που ήθελα να ασχοληθώ με την πληροφορική, αλλά δεν υπήρχε σχετική κατεύθυνση. Το ότι δεν συνέχισα σε «κανονικό» σχολείο με είχε ρίξει ψυχολογικά, αισθανόμουν ότι ήμουν ένα μηδενικό. Βέβαια, έμαθα να ράβω από μαξιλαροθήκες μέχρι τραπεζομάντηλα. Όταν μετακομίσαμε με τους γονείς μου στο Κορωπί, συνέχισα στο σχολείο ειδικής αγωγής της πόλης, από όπου και αποφοίτησα, έχοντας ειδικευτεί, επιτέλους, στην πληροφορική. Η αλήθεια είναι πως ήμουν κάπως σκανδαλιάρα ως μαθήτρια. Τις έκανα τις κοπάνες μου, ιδιαίτερα στα μαθηματικά, τα οποία δεν μου άρεσαν καθόλου. Από τα δεκαπέντε μου χρόνια έκανα και στίβο, έτρεχα στα 100 και 200 μέτρα με την ομάδα των Special Olympics.

Είχα κατακτήσει συνολικά 28 μετάλλια. Οι προπονήσεις ήταν καθημερινές και εξαντλητικές, από τη μία το μεσημέρι μέχρι τις επτά το απόγευμα. Παρ’ όλ’ αυτά, με τον αθλητισμό χαλάρωνα, ηρεμούσα, μου έφευγε το άγχος, μου τονωνόταν η αυτοπεποίθηση. Θυμάμαι που ως εθνική ομάδα είχαμε προκριθεί σε κάτι αγώνες στη Βραζιλία, αλλά δεν μπορέσαμε να πάμε γιατί η ομοσπονδία δεν είχε τα απαιτούμενα χρήματα. Μετά την αποφοίτησή μου από σχολείο έψαχνα συνεχώς για εργασία, είτε ως σερβιτόρα είτε σε  κάποια θέση γραμματειακής υποστήριξης, άφηνα συνέχεια βιογραφικά, αλλά δεν με ειδοποιούσε ποτέ κανένας. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι. Στα 20 μου, έμεινα έγκυος, είχα αρραβωνιαστεί με ένα παιδί με το οποίο συζούσαμε. Με χτυπούσε και με έβριζε διαρκώς.

Δεν ήθελε να κρατήσω το παιδί, να το μεγαλώσουμε μαζί και, κάποια στιγμή, με εγκατέλειψε. Στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης, έκανα έκτρωση. Δεν μπορούσα να μεγαλώσω μόνη μου το παιδί. Όταν το έριξα, ένιωσα σαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια μου. Με τη μητέρα μου δεν είχα ιδιαίτερη επικοινωνία, δεν με άφηνε να βγαίνω έξω, να κάνω σχέσεις.

Το 2013, ύστερα από έναν τσακωμό μας, έφυγα από το σπίτι. Κοιμόμουν από εδώ και από εκεί, σε φίλες μου, στα παγκάκια. Στο συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων γνώρισα και τον μετέπειτα σύζυγό μου, παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο το 2014. Είχε χάσει τη δουλειά του, του είχε πάρει το κρεοπωλείο η τράπεζα. Μέναμε σε μια σκηνή κάτω από μια γέφυρα στο Ρουφ. Ύστερα από λίγους μήνες, έμεινα έγκυος. Η μητέρα μου μού έλεγε να το ρίξω το παιδί, εγώ, όμως, ήμουν αποφασισμένη να το κρατήσω. Γέννησα την κόρη μου, τη Σοφία, το Δεκέμβριο του 2014. Με τη βοήθεια τόσο της δικής μου μητέρας μου όσο και εκείνης του συντρόφου μου, που του έστελνε χρήματα από τη Γερμανία, όπου ήταν μετανάστρια, νοικιάσαμε ένα σπίτι στην πλατεία Βικτωρίας.

Με το σύζυγό μου μαζεύαμε παλιοσίδερα από τα σκουπίδια, τα καθαρίζαμε και τα πουλούσαμε στα παζάρια.

Με τα χρήματα, όμως, που κερδίζαμε δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε το νοίκι, και στις αρχές του 2015 ξαναβρεθήκαμε στο δρόμο. Είχαμε φτιάξει μια παραγκούλα από χαρτόνια και ξύλα στο πάρκο του Ρουφ, που ένας Θεός ξέρει πώς δεν έπεσε να μας πλακώσει. Όταν η κόρη μου ήταν τριών μηνών, η μητέρα μου κινήθηκε δικαστικά ώστε να μου πάρει την επιμέλεια, θεωρώντας ότι ήμουν ανίκανη να τη  μεγαλώσω, κάτι που κατάφερε. Ο πόνος που την έχασα ήταν αβάσταχτος. Στις αρχές του 2016, έπιασα κουβέντα με έναν πωλητή της «σχεδίας» στο Μεταξουργείο, του εξήγησα ότι τα χρήματα που βγάζουμε από τα παζάρια με το σύζυγό μου είναι ελάχιστα και μου συνέστησε να έρθω στη «σχεδία». Όταν πρωτοφόρεσα το κόκκινο γιλέκο, ένιωσα για πρώτη φορά ότι αξίζω. Ύστερα από κάποιο διάστημα, όμως, για λόγους υγείας, έπρεπε να αποχωρήσω από το περιοδικό, πάσχω από αιμορροφιλία, ενώ έπρεπε να φροντίζω και να βοηθάω στο παζάρι και το σύντροφο μου που, λόγω του διαβήτη, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τα πόδια του και δεν μπορεί να δουλεύει πολλές ώρες.

Στη «σχεδία» επέστρεψα πριν από δύο μήνες. Με τα χρήματα που κερδίζουμε εγώ από το περιοδικό και ο σύζυγός μου από το παζάρι, μπορέσαμε να φύγουμε από την παραγκούλα και να νοικιάσουμε ένα δωμάτιο σε ένα φθηνό ξενοδοχείο.

Πλέον, δεν χρειάζεται να πηγαίνω σε καφετέριες και να ζητάω από τους εργαζόμενους σε αυτές να με κεράσουν έναν καφέ, μπορώ να τον πληρώσω μόνη μου, όπως και το φαγητό μου, τα φάρμακά μου,  μπορώ πια να αγοράσω ένα παιχνιδάκι στην κόρη μου. Η συγκίνηση και η ευγνωμοσύνη που νιώθω για την αγάπη που μας δείχνει ο κόσμος είναι κάτι το μοναδικό.

Όνειρό μου είναι να νοικιάσω ένα σπιτάκι, να ξανασταθώ στα πόδια μου και να κατορθώσω να βρω μια δουλειά. 

*Η ιστορία της Μαρίας  δημοσιεύεται στην τελευταία σελίδα του τεύχους 70 (Μάιος 2019) του περιοδικού δρόμου σχεδία, που κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης.

Πηγή:http://www.helpis.gr

Εντάξει ας το πάρουμε απόφαση. Στην Ελλάδα δεν θα μπορέσουμε ούτε να συζητήσουμε ούτε να πληροφορηθούμε με ευκολία, αλλά κυρίως δεν μπορέσουμε να δούμε αντικειμενικά το θέμα «Βενεζουέλα». Από τη στιγμή που μπήκε στον πολιτικό λόγο, το θέμα της Βενεζουέλας ως πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό παράδειγμα, στα χρόνια των μνημονίων, θα είναι λόγος αντιπαράθεσης και μάλιστα στρεβλής αντιπαράθεσης.

Για να πούμε την αλήθεια, η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που η Βενεζουέλα έγινε «μπαμπούλας». Το ίδιο έγινε και σε άλλες ευρωπαϊκές και μη χώρες. Λίγο πριν τις εκλογές στο Μεξικό πέρυσι, κυκλοφόρησε ένα βίντεο με συνέντευξη του Λόπες Ομπραδόρ, που τελικά κέρδισε και τις εκλογές, να λέει τον συνομιλητή του με παράπονο και σχεδόν απελπισμένα για τις επιθέσεις που δέχεται από την αντιπολίτευση: «Κάθε μέρα είναι Βενεζουέλα…κάθε μέρα»…

Σ’ αυτό συνέβαλε και ο τύπος. Έχουν γραφτεί τερατουργήματα, έχουν στηθεί θέματα, έχουν ειπωθεί ψέματα έχει καταστρατηγηθεί κάθε κανόνας δεοντολογίας για να εξυπηρετηθεί αυτή η αντιπαράθεση ακόμη και από σοβαρά διεθνή μέσα. Φυσικά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την πολιτική του άποψη. Υπάρχει, όμως, και η αλήθεια ή για να το πούμε σωστά (γιατί αλήθειες υπάρχουν πολλές) τα γεγονότα. Το πρόβλημα είναι ότι η δημοσιογραφία σήμερα δεν μπορεί να πείσει ή για να μην είμαστε απόλυτοι δεν μπορεί να πείσει με τον τρόπο που το έκανε παλιότερα. Γίνεται ολοένα και περισσότερο κομμάτι αυτού του άτυπου δικτύου αφιλτράριστης πληροφόρησης όπου όλα χωράνε, όλα μπορούν να λέγονται, τα πάντα να διακινούνται άκριτα. Αυτό το τελευταίο ωστόσο είναι άλλη μεγάλη κουβέντα.

Το θέμα Βενεζουέλα δεν είναι μονοδιάστατο. Δεν έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια πολιτική κρίση αποτέλεσμα οικονομικής κρίσης και με προσπάθεια ανατροπής της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας με την βοήθεια των ΗΠΑ. Έχουμε κατ’ αρχάς το θέμα της επιχείρησης ανατροπής του Μαδούρο και πως φτάσαμε ως εδώ, έχουμε τη γεωπολιτική και ενεργειακή σκακιέρα στη Λ. Αμερική και το πώς θα μοιραστούν από τις ισχυρές χώρες τα αποθέματα υδρογονανθράκων και άλλων ορυκτών και οι ζώνες επιρροής και τέλος έχουμε το πολιτικό χρονικό της Λατινικής Αμερικής την τελευταία 20ετία με την άνοδο κυβερνήσεων που επιχείρησαν μια βαθειά μεταρρύθμιση με αναδιανομή του πλούτου, απαγκίστρωση από τις ΗΠΑ και κυριαρχία πάνω στους φυσικούς τους πόρους. Φυσικά με παράλληλη αναζήτηση νέων συμμαχιών πχ, Κίνα, Ρωσία κτλ.

 Μια πραγματικά «επαναστατική» προσπάθεια -για το ιστορικό αυτής της περιοχής του πλανήτη – που εξαντλήθηκε στην πορεία γιατί οι χώρες αυτές δεν μπόρεσαν να κάνουν σταθερές περιφερειακές συμμαχίες, δεν ολοκλήρωσαν την αναδιανομή του πλούτου, βρήκαν τοπικές λύσεις σε θέματα οικονομίας χωρίς εξωτερική βοήθεια που κι αυτά όμως έκαναν τον κύκλο τους και δεν απαγκιστρώθηκαν από τις επιταγές των διεθνών αγορών και οργανισμών.

ASSOCIATED PRESS

Τα γενονότα

Πάμε όμως στη Βενεζουέλα να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση και ας δούμε μερικά γεγονότα που έχουν «κακοποιηθεί» στα μέσα ενημέρωσης για την κυβέρνηση Μαδούρο είτε μας αρέσει αυτή είτε όχι.

1ον. Έγιναν προεδρικές εκλογές και συγκεκριμένα στις 20 Μαΐου του 2018 τις οποίες κέρδισε ο Μαδούρο. Οι εκλογές έγιναν οκτώ μήνες νωρίτερα από την λήξη της θητείας Μαδούρο η οποία προβλέπεται από τα άρθρα 230 και 231 του Συντάγματος της χώρας. Καταστρατήγηση του Συντάγματος θα ήταν αν οι εκλογές γίνονταν μετά τις 10 Ιανουαρίου του 2019.

2ον. Τις πρόωρες προεδρικές εκλογές τις ζήτησε η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας και ήταν η Συντακτική Εθνοσυνέλευση η οποία προκήρυξε τις πρόωρες εκλογές. Πρέπει να τονίζουμε ότι η Συντακτική Εθνοσυνέλευση είναι η νόμιμη εθνοσυνέλευση καθώς η προηγούμενη δεν αποδέχθηκε ότι τρεις βουλευτές εξελέγησαν με νοθεία, αποδεδειγμένα και δεν αποδέχτηκε τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο. Ο Μαδούρο σύμφωνα με το άρθρο 348 του Συντάγματος είχε δικαίωμα να προκηρύξει εκλογές για τη συντακτική εθνοσυνέλευση και η διαφωνία της αντιπολίτευσης ήταν καθαρά θέμα ερμηνείας. Ότι δηλαδή θα έπρεπε να γίνει πρώτα δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να γίνουν εκλογές για την Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Το επόμενο άρθρο του Συντάγματος της χώρας προβλέπει όμως ρητά ότι η Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εμποδίσει την Συντακτική Εθνοσυνέλευση.

Η Συντακτική εθνοσυνέλευση πάντως προέκυψε από εκλογές και αφού είχε γνωμοδοτήσει θετικά το ανώτατο δικαστήριο. Να μην ξεχνάμε ότι στις τελευταίες μεγάλες ταραχές στη Βενεζουέλα σκοτώθηκαν 114 άνθρωποι πολλοί από αυτούς κάηκαν ζωντανοί από υποστηρικτές της αντιπολίτευσης οι οποίοι χρησιμοποίησαν ακόμη και βόμβες στο κέντρο του Καράκας.

3ον. Στη Βενεζουέλα η ψήφος δεν είναι υποχρεωτική. Επίσης η μη συμμετοχή κάποιων κομμάτων της αντιπολίτευσης στις εκλογές ήταν αποτέλεσμα δικής τους επιλογής. Δεν τους το απαγόρευσε κανείς. Αυτή η αποχή όμως δεν εμποδίζει την εκλογική διαδικασία, ούτε την καθιστά άκυρη. Τι μπορεί να πει δηλαδή κανείς στα 9 εκατομμύρια πολίτες που ψήφισαν; Όταν όμως ξέρεις ότι θα χάσεις, η αποχή και η προσπάθεια υπονόμευσης της διαδικασίας είναι μια λύση… Τα τελευταία 20 χρόνια στη Βενεζουέλα έχουν γίνει 23 εκλογές, περισσότερες από κάθε Ευρωπαϊκή χώρα.

4ον. Στις εκλογές αυτές συμμετείχαν 16 κόμματα. Στη Βενεζουέλα δεν υποχρεώνει κανείς ένα κόμμα να κατέβει στις εκλογές. Τρία κόμματα αποφάσισαν να μην κατέβουν αλλά αυτό δεν ακυρώνει την εκλογική διαδικασία.

ASSOCIATED PRESS

5ον. Στις προεδρικές εκλογές υπήρξαν έξι υποψήφιοι πρόεδροι. Νικολάς Μαδούρο, Χέρνι Φαλκόν, Χαβιέ Μπερτούτσι, Ρεινάλντο Κιχάδα, Φρανσίσκο Βισκόντι Οσόνιο και Λουίς Αλεχάντρο Ράτι. Ο Μαδούρο κέρδισε παίρνοντας πάνω από έξι εκατομμύρια ψήφους με μεγάλη διαφορά από τον Χέρνι Φαλκόν που πήρε σχεδόν δύο εκατομμύρια ψήφους σε σύνολο ψηφισάντων 9,3 εκατομμύρια. Το να θέλει κανείς να διαγράψει έξι εκατομμύρια Βενεζολάνους δεν το λες και δημοκρατικό.

6ον. Στις τελευταίες εκλογές υπήρξαν περίπου 150 παρατηρητές. Μεταξύ τους 14 εκλογικές επιτροπές από οχτώ χώρες, δύο τεχνικές αποστολές, δεκαοχτώ δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες, ένας εκπρόσωπος από το ευρωκοινοβούλιο και μια επιτροπή από τη Ρωσία. Ο ΟΗΕ κλήθηκε να παραστεί αλλά αρνήθηκε. Οι παρατηρητές που ήταν στις εκλογές δεν διαπίστωσαν παρατυπίες. Χαρακτηριστική ήταν και η σχετική δήλωση του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Θαπατέρο ο οποίος έγινε μαύρο πρόβατο πίσω στην χώρα του σε πολιτικούς κύκλους ακόμη και μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα ενεργοποιώντας το ισπανικό «κόμπλεξ της αποτυχημένης αυτοκρατορίας».

7ον. Οι προεδρικές εκλογές έγιναν με το ίδιο σύστημα που έγιναν και οι βουλευτικές εκλογές του 2015 τις οποίες κέρδισε η αντιπολίτευση. Ένα σύστημα αυτόματο, που ξεκλειδώνει με το δακτυλικό αποτύπωμα αυτού που ψηφίζει και με αυτόματη καταμέτρηση και το οποίο ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ έχει χαρακτηρίσει το πιο ασφαλές και έγκυρο. Το ερώτημα είναι γιατί να είναι «καθαρές» οι εκλογές όταν κερδίζει η αντιπολίτευση και «βρώμικες» όταν χάνει; Κανένας από τους συμμετέχοντες στις προεδρικές εκλογές δεν αμφισβήτησε το αποτέλεσμα. Η αποχή ήταν 54% στις προεδρικές εκλογές ποσοστό που θεωρείται νορμάλ (έτσι είναι η δημοκρατία). Σε προηγούμενες εκλογές στη Βενεζουέλα η αποχή ήταν ανάλογη (62%, 53,8%, 55,6% κτλ. Τα στοιχεία μπορεί κανείς εύκολα να τα βρει).

Τον τελευταίο μήνα λέγεται και γράφεται διεθνώς ότι η Βενεζουέλα έχει δύο προέδρους. Μετά την πρώτη αναστάτωση που προκλήθηκε και την σπουδή της ΕΕ να υποστηρίξει τον Γκουαϊδό η ένταση έχει υποχωρήσει. Η ΕΕ μάλιστα «μαζεύτηκε» μετά τις πρώτες κορώνες λέγοντας ότι είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε στρατιωτική κλιμάκωση και υποστηρίζει μια ειρηνική λύση. (Προφανώς έμαθε το μάθημά της από την περίπτωση της Ουκρανίας)

ASSOCIATED PRESS

Μετά και την δήλωση πίστης του στρατού στην νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση, τα πράγματα δυσκολεύουν καθώς μια ανάφλεξη στην περιοχή μπορεί να απελευθερώσει δυνάμεις που δεν θα ελεγχθούν εύκολα. Η γειτονική Κολομβία -η οποία μόλις βγήκε από έναν εμφύλιο πόλεμο 60 ετών- είναι αυτή που θα πληρώσει πρώτη το κόστος μιας σύρραξης ενώ οι δύο μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις της Λ. Αμερικής δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν πιο ενεργά το πραξικόπημα Γκουαϊδό.

Στη μεν Βραζιλία η ακροδεξιά κυβέρνηση του Μπολσονάροήδη άρχισε να έχει προβλήματα συνοχής και στην Αργεντινή οι Περονιστές με ή χωρίς την Κ. Κίρχνερ ετοιμάζονται για την επιστροφή τους στην εξουσία καθώς πλησιάζουν οι εκλογές.

Σύμφωνα με το άρθρο 233 του Συντάγματος της Βενεζουέλας απώλεια προέδρου νοείτε μόνο σε περίπτωση θανάτου, παραίτησης, αντικατάσταση με απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου και φυσική ή νοητική αδυναμία άσκησης καθηκόντων. Ο Γκουαϊδό δεν έχει κανένα νομικό πάτημα και η υποστήριξη στο πρόσωπό του είναι με βάση το εθνικό και διεθνές δίκαιο, υποστήριξη σε έναν εν δυνάμει πραξικοπηματία. Το ότι έχει την υποστήριξη της Διεθνούς Κοινότητας όπως γράφεται σε πολλά μέσα εξαρτάται από το πώς το ερμηνεύει κανείς. Η κυβέρνηση Μαδούρο εξακολουθεί να έχει επίσημα διπλωματικές σχέσεις και να έχει διπλωματικές αποστολές σε περισσότερες από 80 χώρες και αυτές οι χώρες που υποστηρίζουν τον Γκουαϊδό είναι αυτές που στις 10 Ιανουαρίου δεν αναγνώριζαν τον Μαδούρο με την προσθήκη της Γεωργίας, της Αυστραλίας και του Ισραήλ.
Η λύση που προτείνεται από πολλούς είναι να προκηρυχθούν νέες εκλογές αλλά και εδώ υπάρχουν δύο κενά. Το ένα είναι ότι οι εκλογές έγιναν πέρυσι και ήταν καθόλα νόμιμες με διεθνείς παρατηρητές και το δεύτερο ότι αν γίνουν πάλι εκλογές ο Μαδούρο μπορεί πάλι να κερδίσει, οπότε σε αυτή την περίπτωση το τμήμα της διεθνούς κοινότητας που τώρα φωνάζει θα είναι υποχρεωμένο να τον αποδεχθεί ως πρόεδρο και να τον ανεχθεί για άλλα πέντε χρόνια.

Ακόμη και αν αποχωρήσει ο Μαδούρο από την προεδρία και την ηγεσία του κόμματος του και αντικατασταθεί από κάποιον άλλο, ο οποίος θα κερδίσει τις εκλογές, όλη αυτή η προσπάθεια με Δούρειο Ίππο τον Γκουαϊδό θα καταλήξει να είναι “μια τρύπα στο νερό” γιατί δεν έχει σημασία το πρόσωπο αλλά η πολιτική και το τέλος της μπολιβαριανής επανάστασης.

Οι ΗΠΑ που κυρίως θέλουν την ανατροπή Μαδούρο έχουν το χρόνο με το μέρος τους. Όσο η κρίση στη Βενεζουέλα βαθαίνει, αυξάνει και η δυσφορία του κόσμου, αυξάνει η βία και από τις δύο πλευρές και αυτό θεωρούν ότι αργά ή γρήγορα θα ρίξει την κυβέρνηση Μαδούρο σαν ώριμο φρούτο.

Ο παράγοντας πετρέλαιο

H προσπάθεια ανατροπής του Μαδούρο από τον Γκουαϊδό είναι μια ακόμη προσπάθεια στο να μπει χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Βενεζουέλας (οι Αμερικανοί – θυμίζουμε τις δηλώσεις Μπόλτον – το λένε ξεκάθαρα) και στο να ολοκληρωθεί η στροφή της Λατινικής Αμερικής από το «σοσιαλιστικό» μοντέλο διακυβέρνησης που ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια με κέντρο το Καράκας.
Βάζω το «σοσιαλιστικό» εντός εισαγωγικών, γιατί σε όλες αυτές τις χώρες που υπήρξε ανατροπή των κυρίαρχων πολιτικών ελίτ που κυβερνούσαν μέχρι πριν 20 χρόνια με σιδηρά πυγμή ή μετά από πραξικοπήματα, οι κυβερνήσεις τους δεν ήρθαν σε σκληρή αντιπαράθεση με τις αγορές και τους διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) και σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό. Ίσα ίσα η Βενεζουέλα επεδίωκει και εξεκολουθεί να επιδιώκει καλές σχέεις με τις ΗΠΑ. Απόδειξη ότι τα χρήματά της τα φυλάει ή τα επενδύει στις ΗΠΑ. Επιπλόεν ο Τσάβες και στη συνέχεια ο Μαδούρο κρατικοποίησαν κάποιες επιχειρήσεις αλλά δεν άγγιξασν στο παραμικρό τον τραπεζικό τομέα.

H κατάσταση στη Βενεζουέλα με γεωπολιτικούς όρους σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κύκλου μονομερών παρεμβάσεων των ΗΠΑ και αυτή η νέα φάση του αμερικανικού ηγεμονισμού προσπαθεί να σπάσει τις διεθνείς συμμαχίες που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια με την Κίνα και τη Ρωσία οι οποίεςπροϋποθέτουν λογικές πολυμερών συνεργασιών, αυτονομημένων από τον μονοπολικό χρηματοοικονομικό καπιταλισμό κατά κύριο λόγω της Ουάσιγκτον και δευτερευόντως των Βρυξελών.

Η Κυβέρνηση της Βενεζουέλας βρίσκεται στο επίκεντρο μια παγκόσμιας προσπάθειας των ΗΠΑ να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος στην περιοχή της Λ. Αμερικής μετά από δεκαετίες αποτυχημένωννεοφιλελεύθερων πολιτικών και σχεδόν δύο δεκαετίες προσπαθειών απαγκίστρωσης από την Ουάσιγκτον. Σε αυτό το πλαίσιο η «αποκατάσταση της Δημοκρατίας» που ευαγγελίζεται ο Τραμπ θέλει να περιορίσει αυτήν την προσπάθεια της πολυπολικότητας στην διεθνή συνεργασία η οποία πήρε ευδιάκριτη μορφή από τη στιγμή που η Κίνα κατάφερε να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις της.

Και αυτή η νέα σχέση που ανέπτυξε η Βενεζουέλα με την Κίνα αλλά και άλλες χώρες σε μικρότερο βαθμό όπως η Ρωσία, η Ινδία και η Τουρκία αναπτύχθηκε από τη μία στο επίπεδο της εμπορικής ολοκλήρωσης και από την άλλη στο επίπεδο της συνεργασίας σε διάφορα πεδία όπως των επενδύσεων στην ενέργεια. Στη Βενεζουέλα μάλιστα αυτή η διαδικασία επιταχύνθηκε λόγω της πτώσης των τιμών του πετρελαίου αφενός και αφετέρου λόγω των επιπτώσεων του εμπάργκο που ξεκίνησε ως πρόεδρος των ΗΠΑ ο Μπαράκ Ομπάμα και συνεχίζει ο Τραμπ.

Το εμπάργκο μέχρι στιγμής έχει κοστίσει στη Βενεζουέλα σύμφωνα με έρευνα του Στρατηγικού Κέντρου Γεωπολιτικής της Λατινικής Αμερικής (CELAG) 350 δισεκατομμύρια δολάρια (η σχετική έκθεση δημοσιεύθηκε πριν δέκα μέρες), αμερικάνικές και άλλες τράπεζες μπλοκάρουν τα εμβάσματα για την αγορά φαρμάκων και τροφίμων από τη Βενεζουέλα και τα χρήματα από το πετρέλαιο που πουλά η χώρα στις ΗΠΑ δεν μπορούν να βγουν από τις ΗΠΑ. Αυτό επιταχύνει την οικονομική ασφυξία στη χώρα.

Ο στόχος είναι προφανής και φυσικά δεν έχει να κάνει με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. ( Όλοι είδαν την προσπάθεια εισόδου «ανθρωπιστικής βοήθειας» το προηγούμενο σαββατοκύριακο στη Βενεζουέλα και τις αποστάσεις που κράτησαν από αυτή την προσπάθεια Διεθνείς Οργανισμοί, ακόμη και ο ΟΗΕ. Η Βενεζουέλα μάλιστα -για την αποκατάσταση της αλήθειας- δεν αρνήθηκε να πάρει την ανθρωπιστική βοήθεια αρκεί αυτή να διανεμηθεί από αναγνωρισμένο διεθνή οργανισμό όπως τον ΟΗΕ και όχι από Αμερικανούς ή τους εν δυνάμει πραξικοπηματίες.)
Ο στόχος έχει να κάνει με την μη αμφισβήτηση του δόγματος Μονρόε βάση του οποίου «δεν επιτρέπεται» καμία αυτονόμηση χωρών της Λατινικής Αμερικής από τον έλεγχο της Ουάσιγκτον και του Πενταγώνου.

Στη Βενεζουέλα αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία καθώς είναι το «χρυσό δισκοπότηρο» για της ΗΠΑ στην περιοχή, διαθέτοντας τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο (παρά το γεγονός ότι είναι βαρέως τύπου που σημαίνει μεγαλύτερο κόστος εξόρυξης και επεξεργασίας), τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου, είναι η τρίτη χώρα σε αποθέματα χρυσού, μεγάλα αποθέματα κολτανίου του πιο σημαντικού ορυκτού για την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση να πούμε ότι ο εμπορικός πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Κίνας ξεκίνησε με την έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία και αποτυπώνει το πόσο εύθραυστη είναι η αμερικάνικη οικονομία, κάτι το οποίο φαίνεται τόσο από το εμπορικό της έλλειμμα όσο και από την παραγωγή υψηλής τεχνολογίας που πλέον αμφισβητείται από την Κίνα με τις νέες πατέντες, την τεχνολογική καινοτομία, το μέγεθος των επενδύσεων, την εφαρμοσμένη έρευνα, και την ανάπτυξη νέων προϊόντων. Για τις ΗΠΑ η συνεργασία και το σενάριο μεγαλύτερης επιρροής της Κίνας στη Βενεζουέλα είναι μια απειλή για τα συμφέροντά της. Το πρόβλημα με τις ΗΠΑ είναι ότι παρά το γεγονός της μεγάλης πολιτικής αλλαγής που συντελέστηκε τις τελευταίες δύο δεκαετίες στη Βενεζουέλα, δεν κατέστη γι αυτή δυνατό να αναπτύξει έναν νέο τρόπο προσέγγισης και διείσδυσης σε αυτές τις χώρες επιμένοντας στον παραδοσιακό τρόπο της επιβολής με την δύναμη, τα εμπάργκο και τις απειλές. Από την άλλη, η Κίνα – και αυτό την κάνει τόσο ελκυστική σαν συνεργάτη – αναπτύσσει τους δεσμούς της χωρίς να επιβάλει πολιτικά συστήματα στους υποψήφιους συνεργάτες της και χωρίς να απαιτεί οικονομική υποταγή.

Η Κίνα επενδύει σε υποδομές τόσο στην Αφρική όσο και στη Λατινική Αμερική.  Αυτό βέβαια δεν της δίνει τον χαρακτηρισμό του «ιεραπόστολου» της ανάπτυξης. Το κάνει για τα δικά της συμφέροντα χωρίς να επιβάλει μέσω διεθνών οργανισμών, πχ ΔΝΤ, πολιτικές λιτότητας, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, πολιτικές παρεμβάσεις για την απομάκρυνση κυβερνήσεων, για να οδηγήσει σε έναν τρόπο ανάπτυξης που θα την ευνοεί.
Θυμηθείτε στο σημείο αυτό την απόφαση της ΕΕ να μην επιτρέπει πλέον την πώληση πλειοψηφικού μεριδίου σημαντικών υποδομών και επιχειρήσεων στην Κίνα. Γιατί ακριβώς διαβλέπει την διάβρωση της μίας, νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής που πρέπει να υπάρχει στην Ευρώπη.

Φυσικά η Κίνα δεν είναι κανένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που θα βοηθήσει τον Μαδούρο χωρίς κέρδος. Ξέρει ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας πιέζεται και θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί την κατάσταση για να πάρει φθηνότερα το πετρέλαιό της.

Σε αδιέξοδο η εμπορική εκμετάλευση του πετρελαίου

Η κατάσταση για τον Μαδούρο και την κυβέρνησή του είναι ομολογουμένως δύσκολη όσων αφορά την οικονομία γιατί είναι δεμένος σε εμπορικές συμφωνίες που με τον εμπάργκο έγιναν θηλιά στο λαιμό της χώρας. Και σε αυτό έχει φυσικά ευθύνη ο ίδιος ο Μαδούρο και η οικονομική πολιτική που ακολούθησε τα τελευταία πέντε χρόνια που δεν κατάφερε να απεμπλακεί από τις εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ αναζητώντας νέους πελάτες και διαφοροποιώντας την παραγωγική δομή της χώρας.
Γι αυτό και η έξοδος από την κρίση δεν θα είναι εύκολη για να μην πούμε αδύνατη υπό το παρόν καθεστώς για το πετρέλαιο της χώρας.

Πως έγινε αυτό; Οι ΗΠΑ παρά την χρόνια δυσφορία τους με την μπολιβαριανή επανάσταση και τις προσπάθειεςυπονόμευσης της δεν σταμάτησαν να αγοράζουν πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα. Σήμερα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας βενεζολάνικου πετρελαίου με ποσοστό περίπου 41%. Ακολουθούν οι Κίνα με 25% και η Ινδία με 21%.

Φτάνονταςλοιπόν σε τέτοια ύψη η εξάρτιση της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ ως πελάτη για το πετρέλαιο της έγινε και περισσότερο ευάλωτη στις πιέσεις. Έτσι οι ΗΠΑ έδωσαν το πιο βαρύ χτύπημα στον Μαδούρο παγώνοντας των περιουσιακά στοιχεία της θυγατρικής της κρατικής εταιρίες πετρελαίου της Βενεζουέλας στις ΗΠΑ, της CITGO, αξίας περίπου 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Επιπλέον, ενώ οι ΗΠΑ δεν απαγόρευσαν την εισαγωγή πετρελαίου σταμάτησαν να πληρώνουν την κυβέρνηση Μαδούρο μεταφέροντας τα χρήματα σε μεσοεγγυητή με τον όρο να τα πάρει μια κυβέρνηση που δεν θα είναι του Μαδούρο. Με λίγα λόγια και σας παίρνουμε το πετρέλαιο και δεν σας πληρώνουμε.
Οι επιλογές από εδώ και στο εξής είναι ελάχιστες για την κυβέρνηση της Βενεζουέλας που χρειάζεται απελπισμένα αυτά τα χρήματα.
Θα πρέπει να βρει άλλους πελάτες (κάτι που θα έπρεπε να έχει κάνει εδώ και καιρό) οι οποίοι όμως θέλουν το πετρέλαιό της σε χαμηλότερη τιμή.

Επιπλέον υπάρχουν κι άλλα προβλήματα. Το ένα είναι ποιος θα αγοράσει το πετρέλαιο της καθώς όπως είπαμε και πιο πάνω είναι αργό βαρέως τύπου που χρειάζεται επεξεργασία σε εγκαταστάσεις που δεν διαθέτουν όλες οι χώρες. Το άλλο είναι ότι η Βενεζουέλα δεν έχει δυνατότητες αποθήκευσης του πετρελαίου που εξορύσσει αλλά ταυτόχρονα είναι πολύ πιο κοστοβόρο το να σταματήσει την εξόρυξη. Αδιέξοδο και εδώ.

Το αδιέξοδο αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με το να βρει γρήγορα άλλους πελάτες που σημαίνει νέες διαπραγματεύσεις, εξασφαλίσεις, μεταφορικά, κατάλληλα λιμάνια υποδοχής, διαλυστήρια, χώροι αποθήκευσης κτλ. Διαδικασίες χρονοβόρες και επιπλέον χαμηλότερες τιμές γιατί όταν είσαι σε ανάγκη δεν μπορείς να ζητάς και πολλά. Κίνα και Ρωσία θα μπορούσαν να είναι πελάτες, με την Κίνα να αυξήσει τις εισαγωγές αλλά το πετρέλαιο που δίνει η Βενεζουέλα σε αυτές τις χώρες είναι κυρίως για να αποπληρώνει δάνεια. Με το γεγονός ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι βαρέως τύπου οι επιλογές για πελάτες όπως είπαμε παραπάνω μειώνονται και μια λύση θα ήταν να ανακατέψει το πετρέλαιο της με πετρέλαιο ελαφρού τύπου το οποίο όμως δεν διαθέτει και πρέπει να εισάγει, το οποίο όμως χρειάζεται χρήματα που δεν διαθέτει. Κι άλλο αδιέξοδο.

Με λίγα λόγια οι επιλογές ολοένα και λιγοστεύουν. Αν δεν υπάρξει σύντομα μια πολιτική συμφωνία είναι θέμα χρόνου η χώρα να βρεθεί σε οικονομική ασφυξία. Οι ΗΠΑ προφανώς θεωρούν ότι αυτό θα οδηγήσει σε κατάρρευση την κυβέρνηση Μαδούρο και “επιτέλους” θα πάρει τα ινία της χώρας ένα πρόεδρος της αρεσκείας τους.
Στις τελευταίες εκλογές ο Μαδούρο πήρε έξι εκατομμύρια ψήφους. Ας μην υπολογίσουμε τους αναποφάσιστους και αυτούς που είναι φιλικά προσκείμενοι στην κυβέρνηση. Ας φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί στο εσωτερικό της χώρας αν πεις σε αυτά τα εκατομμύρια: “ξέρετε δεν έχει σημασία τι ψηφίσατε. Θα σας αλλάξουμε την κυβέρνηση με το έτσι θέλω και θα πάτε ήσυχα στα σπίτια σας”…

Πηγή:https://www.cnn.gr

Του Θανάση Κούρκουλα
Για τους φασίστες µε µπότα και µε γραβάτα, οι επικείµενες ευρωεκλογές αποτελούν σηµαντική ευκαιρία. Με την ενσωµάτωση και την υποχώρηση µεγάλου διεθνούς τµήµατος της ριζοσπαστικής αριστεράς που ακολούθησε την κωλοτούµπα του ΣΥΡΙΖΑ µετά το 2015 και τις ήττες και καταρρεύσεις των «ροζ» κυβερνήσεων στη Λ. Αµερική, πάσης φύσεως Ευρωπαίοι εθνικιστές και ακροδεξιοί ρατσιστές βρήκαν την ευκαιρία και πουλάνε κάλπικη αντισυστηµική ρητορεία για να ωφεληθούν πολιτικά από τον «ευρωσκεπτικισµό» – ρεύµα που διευρύνει την επιρροή του και εντός των λαϊκών τάξεων σε όλη την Ευρώπη σαν µορφή αποπροσανατολισµένης αντίδρασης στην ευρωλιτότητα της δεξιάς και της σοσιαλδηµοκρατίας. Νέες ακροδεξιές δυνάµεις απελευθερώνονται από τα κλασικά χριστιανοδηµοκρατικά κόµµατα (όπως π.χ. το Φρανκικό κόµµα Vox στην Ισπανία), ενώ παλαιότεροι ακροδεξιοί σχηµατισµοί συνεχίζουν να αυξάνουν την πολιτική τους επιρροή, όπως απέδειξαν οι πρόσφατες εκλογές που έγιναν στη Φινλανδία. Ενόψει των ευρωεκλογών, το φάντασµα ενός νέου «Μαύρου Μετώπου» διαγράφεται αδρά στον ευρωπαϊκό ορίζοντα.
Το γεγονός ότι οι περισσότεροι ακροδεξιοί πολιτικοί πετυχαίνουν να αποφεύγουν την ταύτιση µε τα ναζιστικά τάγµατα εφόδου και πλασάρονται σαν κυριλέ πολιτικές δυνάµεις, δεν τους καθιστά λιγότερο επικίνδυνους. Το αντίθετο µάλιστα, αφού διευρύνουν την απήχηση του εθνικισµού και του ρατσισµού στα εθνικά ακροατήρια. Άλλωστε, οι ρατσιστικές πολιτικές που εφαρµόζουν φασίστες µε γραβάτα σαν τον Σαλβίνι στην Ιταλία, ενθαρρύνουν καθαρόαιµους νεοναζί όπως της Casa Pound να εφορµούν στους δρόµους των πόλεων και να επιχειρούν πογκρόµ, όπως πρόσφατα ενάντια σε Ροµά σε προάστιο της Ρώµης. Επίσης τίποτα δεν αποκλείει τη µετατροπή ακροδεξιών κοµµάτων ή τµηµάτων τους σε φασιστικές οργανώσεις µε τάγµατα εφόδου στην «κατάλληλη» συγκυρία, αν κάτι τέτοιο θεωρήσουν ότι θα αυξήσει την πολιτική τους δυναµική. Τέλος, γιατί σε µια ενδεχόµενη κατάρρευση των ακροδεξιών εκδοχών λόγω της ταύτισής τους µε τις επιλογές του συστήµατος, είναι πολύ πιθανό να µετατοπιστούν τα πολιτικά τους ακροατήρια προς αµιγείς φασιστικές δυνάµεις. Κάτι τέτοιο συνέβη στην Ελλάδα µε την εξαφάνιση του ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και την ενίσχυση της Χρυσής Αυγής από το 2009 και µετά. Οι δυνάµεις του κινήµατος και της αριστεράς χρειάζεται λοιπόν να πάρουµε στα σοβαρά την απειλή και να συγκροτήσουµε ευρύ ενιαίο µέτωπο απάντησης στην ακροδεξιά και το φασισµό.
Μαύρη διεθνής;
Στην Ευρώπη, τα ακροδεξιά κόµµατα επιχειρούν να ισχυροποιήσουν και να διευρύνουν τις 3 διαφορετικές ακροδεξιές ευρωοµάδες που υπάρχουν αυτή τη στιγµή στο Ευρωκοινοβούλιο. Όµως παρά τις παραινέσεις του πάλαι ποτέ µέντορα του Τραµπ ονόµατι Στιβ Μπάνον που έχει εγκατασταθεί από καιρό στην Ευρώπη για να τους ενώσει, η επιχείρηση σύµπηξης ενιαίου µετώπου της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς δεν στέφεται προς το παρόν µε ιδιαίτερη επιτυχία. Ο βασικός λόγος είναι πως οι ακροδεξιοί εκπροσωπούν στην κάθε χώρα τα συµφέροντα τµήµατος της αστικής τους τάξης, µε αποτέλεσµα να µην οµονοούν σε βασικά θέµατα της οικονοµίας και της πολιτικής. Για παράδειγµα, η Γαλλίδα Λεπέν εµφανίζει προτίµηση στον οικονοµικό προστατευτισµό, ενώ οι Σκανδιναβοί ακροδεξιοί σκίζουν τα ιµάτιά τους υπέρ του άκρατου νεοφιλελευθερισµού των αγορών. Ο ρατσιστής επικεφαλής της Λέγκας του Βορά στην Ιταλία Σαλβίνι επιθυµεί να «ξεφορτωθεί» τους πρόσφυγες που πατούν το πόδι τους στην Ιταλία προς άλλους ευρωπαϊκούς προορισµούς ενώ ο Ούγγρος Ορµπάν δεν έχει την παραµικρή διάθεση να υποδεχθεί οποιονδήποτε πρόσφυγα. Ένα σηµαντικό τµήµα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ξεκίνησε µε την αντίθεση στην Ευρωζώνη, όµως τα οικονοµικά και πολιτικά αδιέξοδα του παρατεταµένου σίριαλ του βρετανικού Brexit έχουν κάνει πολλούς από αυτούς να µετατοπίζονται πλέον σε µια γραµµή «µεταρρύθµισης» της ΕΕ παρά «κατεδάφισης» -έστω στα λόγια- της Ευρωζώνης. Συστηµικότεροι των συστηµικών έχουν αποδειχθεί οι Χρυσαυγίτες, που από πολύ νωρίς τάχθηκαν µε το Ευρώ ως µόνη ρεαλιστική επιλογή. Αυτές οι αντιφάσεις µπορούν να αξιοποιηθούν από την αντικαπιταλιστική αριστερά, αρκεί να επιχειρήσει να ριζώσει µέσα στην κοινωνία και στις λαϊκές τάξεις, δίνοντας απαντήσεις και αγωνιστικές διεξόδους ενάντια στη λιτότητα των Βρυξελλών από ταξική και διεθνιστική σκοπιά.
Χρυσή Αυγή και εκλογές
Στην Ελλάδα, οι Ευρωεκλογές του Μαΐου συνδυάζονται µε τις αυτοδιοικητικές εκλογές πρώτου και δεύτερου βαθµού. Ο συνδυασµός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Παρότι έχουν αποκτήσει κακή φήµη ως νεοναζί και κανείς Ευρωπαίος ακροδεξιός δεν θέλει να έχει σχέσεις µαζί τους, οι Χρυσαυγίτες φαντασιώνονται να καρπωθούν την ευρωπαϊκή αίγλη της ακροδεξιάς, όντας ο βασικός πυλώνας της ελληνικής ακροδεξιάς. Στριµωγµένοι από τη δίκη της εγκληµατικής οργάνωσης και αποδεκατισµένοι από τις συνεχείς αποχωρήσεις ηγετικών στελεχών τους και διασπάσεις οµάδων µελών τους που συγκροτούν διάσπαρτες φασιστικές οµαδούλες, επιχειρούν να ξεφύγουν από το αδιέξοδο αξιοποιώντας τις κάλπες του Μαΐου. Ταυτόχρονα µε την εθνικιστική και ρατσιστική υστερία σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, οι Έλληνες φασίστες επιχειρούν να ενεργοποιήσουν τοπικούς φασιστικούς θυλάκους, συγκροτώντας ψηφοδέλτια σε όλες τις περιφέρειες και σε 10 µεγάλους δήµους της χώρας. Ήδη ο Μιχαλολιάκος και κεντρικά στελέχη της ναζιστικής οργάνωσης πραγµατοποιούν τον πρώτο γύρο δηµόσιων εκδηλώσεων «παρουσίασης» των ψηφοδελτίων των περιφερειακών εκλογών στη Χαλκίδα, την Πτολεµαΐδα, το Κορωπί και άλλες περιοχές. Το γεγονός ότι τους παραχωρούνται χώροι της Περιφέρειας (π.χ. στη Χαλκίδα) ή δηµοτικές αίθουσες (όπως στο Κορωπί) αποδεικνύει πως η τοπική δραστηριοποίηση των αντιφασιστικών δυνάµεων είναι ανεπαρκής. Οι συγκεντρώσεις αυτές δεν διακρίνονται από «µέγα πλήθος και µέγα πάθος», παρά τις προσδοκίες του Μιχαλολιάκου. Όµως, το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσουν οι «περιοδείες» των φασιστών στις γειτονιές των πόλεων όπου συγκροτούν δηµοτικά σχήµατα. Οι προεκλογικές φασιστικές παρεµβάσεις δεν θα είναι τίποτε άλλο από επιχείρηση επανεµφάνισης ταγµάτων εφόδου στις γειτονιές. Για να µη συµβεί κάτι τέτοιο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ενεργοποίηση των δυνάµεων του κινήµατος και της αριστεράς, η αντιφασιστική στάση των αυτοδιοικητικών παρατάξεων της αριστεράς ώστε να µην παραχωρείται δηµόσιος χώρος στους φασίστες και η ενότητα στη δράση – όπως πρόσφατα στην περίπτωση της εµφάνισης φασιστών στους δρόµους της Καλλιθέας, η οποία έχει µπει στο στόχαστρο των Χρυσαυγιτών. Μια τέτοια κινητοποίηση είναι σε θέση να περιθωριοποιήσει τους νεοναζί στις γειτονιές και να οδηγήσει στην αποδυνάµωσή τους στις κάλπες του Μαΐου.
Ακροδεξιά «πολυκατοικία»
Αυτή τη φορά οι Χρυσαυγίτες θα έχουν αρκετούς ακροδεξιούς ανταγωνιστές. Απόπειρες σαν την Ελληνική Λύση του τηλεπλασιέ επιστολών του Ιησού Κ. Βελλόπουλου, ακροδεξιές συµµαχίες όπως του Π. Καµµένου µε τον Μπαλτάκο, τον Κρανιδιώτη, τον Καρατζαφέρη, το ∆. Καµµένο, τον Σώρρα. Επίσης αποσκιρτήσαντες Χρυσαυγίτες όπως ο υποψήφιος δήµαρχος Κουκούτσης στην Καλαµάτα ή ο ευρωβουλευτής Συναδινός. Όλοι αυτοί ή κάποιοι από αυτούς θα επιχειρήσουν να εκφράσουν το χώρο της ακροδεξιάς ανταγωνιστικά προς το Μιχαλολιάκο, µε αµφίβολες πιθανότητες επιτυχίας. Φαίνεται πάντως για πρώτη φορά πως υπάρχει έντονη κινητικότητα στο χώρο της πέραν της ΧΑ ακροδεξιάς, που δεν πρέπει να υποτιµηθεί αλλά να αντιµετωπιστεί σαν αυτό που πραγµατικά είναι: το «λάιτ» συµπλήρωµα των νεοναζί που επιδιώκει να συσπειρώσει εκλογική πελατεία η οποία δεν επιθυµεί να ταυτιστεί ευθέως µε τους µαχαιροβγάλτες του Μιχαλολιάκου και είναι επικίνδυνοι παρότι δεν έχουν καταφέρει να συγκροτήσουν ενιαίο φορέα. Εκτός από την πίεση της εκλογικής επιρροής της Χρυσής Αυγής, όλοι αυτοί δέχονται εκλογικές πιέσεις πρωτίστως από τη γοητεία που ασκεί η κυβερνητική προοπτική επανόδου της Ν∆ στην εξουσία. Μιας δεξιάς που έχει άλλωστε στους κόλπους της πρωτοκλασάτους ακροδεξιούς όπως τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη και τον Θ. Πλεύρη, «εκπαιδευµένους» στην ξενοφοβική και εθνικιστική απεύθυνση στους ψηφοφόρους της ∆εξιάς.
Αριστερή απάντηση
Η αριστερά οφείλει να έχει ενιαία στάση απέναντι στους φασίστες µε την µπότα και σε αυτούς µε τη γραβάτα. Να αναδεικνύει τον εγκληµατικό χαρακτήρα των ναζιστών, αλλά να µη µένει εκεί. Να αποδεικνύει τον συστηµικό χαρακτήρα των ακροδεξιών πάσης φύσης, ως εχθρικών δυνάµεων προς τα συµφέροντα της εργατικής τάξης και της φτωχολογιάς. ∆εν είναι τυχαίο πως οι Χρυσαυγίτες συντάσσονται µε τους εφοπλιστές στο Πέραµα συγκροτώντας απεργοσπαστικό σωµατείο µπράβων και ταυτόχρονα γραφείο ευρέσεως εργασίας µε πενιχρά µεροκάµατα και χωρίς δικαιώµατα. Πως έχουν ταχθεί ενάντια σε περιβαλλοντικά κινήµατα και υπέρ των επιχειρηµατικών συµφερόντων τόσο για τις εξορύξεις στην Ήπειρο, όσο για την Ελντοράντο στη Χαλκιδική ή για την καύση σκουπιδιών στο Βόλο. Κατά τα άλλα, η ενασχόλησή τους µε τα αυτοδιοικητικά πράγµατα σε τίποτα δεν έχει να κάνει µε τα πραγµατικά προβλήµατα των πόλεων. Σε αυτά είναι ανύπαρκτοι. Το µόνο τους µέληµα αφορά την εγκληµατικότητα, για να τη φορτώσουν συλλογικά στους µετανάστες, τους πρόσφυγες και τους Ροµά και να επιχειρήσουν την αφύπνιση των πιο αντιδραστικών δυνάµεων. Και σίγουρα δεν µπορεί να απαντηθεί από τις ξενοφοβικές κραυγές των στελεχών της Ν∆, αλλά ούτε και από τις επιχειρήσεις των ΜΑΤ των Γεροβασίλη και Βίτσα ενάντια στους πρόσφυγες στο σταθµό Λαρίσης και στα ∆ιαβατά. Η συνεργασία τοπικών στελεχών της δεξιάς µε ακροδεξιούς, χουντικούς, πρώην και νυν Χρυσαυγίτες, όπως στην Πτολεµαΐδα επίσης είναι κάτι που χρήζει καταγγελίας. Όµως η αριστερά χρειάζεται επίσης να ορθώνει µέτωπο απέναντι στις αερολογίες του ΣΥΡΙΖΑ περί συγκρότησης «προοδευτικού πόλου» ενάντια στην ακροδεξιά. Κανένας αντιφασιστικός πόλος δεν µπορεί να επικαλείται την αναγκαιότητα των απάνθρωπων hot spot για τους πρόσφυγες στα νησιά του Αιγαίου. ∆εν µπορεί να υλοποιεί εξώσεις προσφύγων από τα διαµερίσµατα και τα καµπς και να τους πετά στο δρόµο. Ούτε να συναντιέται µε τους φιλο-χρυσαυγίτες Αµβρόσιους και να επιδιώκει την εκλογική στήριξη του πιο σκοταδιστικού παπαδαριού.
Ο µόνος προοδευτικός πόλος που µπορεί να συγκροτηθεί απέναντι στους ακροδεξιούς, είναι αυτός της αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες, της αντίστασης στις ρατσιστικές πολιτικές της ΕΕ και της Ελλάδας και της διεκδίκησης για ανοιχτά σύνορα και ελεύθερη µετακίνηση των θυµάτων της φτώχειας και του πολέµου. Έναν τέτοιο πόλο χρειάζεται να συγκροτήσουµε επειγόντως. Πριν, κατά τη διάρκεια και µετά από τις εκλογές του Μαΐου.

Πηγή: https://www.redtopia.gr

Η Αιγύπτια ψυχίατρος, συγγραφέας και ακτιβίστρια Ναουάλ αλ Σααντάουι είναι από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του παγκόσµιου φεµινιστικού κινήµατος.

Γνωστή και ως «Σιµόν ντε Μποβουάρ του αραβικού κόσµου» –χαρακτηρισµός που µάλλον δείχνει την αδυναµία κατανόησης του έργου ενός µη δυτικού δηµιουργού εάν δεν ενταχτεί σε ένα δυτικό πλαίσιο– έχει γράψει πενήντα βιβλία µέσα από τα οποία µιλάει για τον ρόλο της γυναίκας στην πατριαρχία, την εξουσία της θρησκείας, τον ιµπεριαλισµό και τον καπιταλισµό. Την ελευθερία του λόγου για την οποία πάλεψε σε όλη της τη ζωή την πλήρωσε µε φυλάκιση και εξορία από τη χώρα της.

Θα περίμενε κάποιος από έναν 64χρονο Κούρδο πολιτικό πρόσφυγα να αδράξει την ευκαιρία που του έδωσε το Δικαστήριο στην Κύπρο, για να παραθέσει τους λόγους για τους οποίους πιστεύει πως δεν πρέπει να εκδοθεί στη Γερμανία, με κίνδυνο να καταλήξει στην Τουρκία.
Όμως ο Τσερκέζ Γκορκμάζ επιβεβαίωσε χθες πως είναι ένας γνήσιος πατριώτης που τρέφει στην ψυχή του μόνο αγάπη για το Κουρδιστάν και έχει αφιερώσει όλη τη ζωή του στον αγώνα του λαού του, τη λευτεριά του κατεχόμενου Κουρδιστάν από την Τουρκία.
Για μια περίπου ώρα ο Τσερκέζ Γκορκμάζ μιλούσε και προκαλούσε ρίγος συγκίνησης στη δικαστική αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου Λάρνακας, εξιστορώντας τους λόγους για τους οποίους μια ζωή, υπηρετεί με πολιτικούς αγώνες τον λαό του. Όπως έκαναν δεκάδες φίλοι του που είναι στις φυλακές της Τουρκίας ή θαμμένοι μετά που δολοφονήθηκαν από τον τουρκικό στρατό. Όπως έκαναν δεκάδες φίλοι του που απλώς μια μέρα εξαφανίστηκαν από προσώπου γης, χωρίς ποτέ να μάθει κανένας τι απέγιναν.
Ο Τσερκέζ Γκορκμάζ αφιέρωσε τον πολύτιμο χρόνο του αντί στην υπεράσπιση του εαυτού του, στη ματωμένη ιστορία του λαού του. Για τα 200 χρόνια τώρα που ο κουρδικός λαός μάχεται για την απελευθέρωση του Κουρδιστάν. Πραγματοποιώντας 28 εξεγέρσεις που όλες πνίγηκαν στο αίμα από τον τουρκικό στρατό, αλλά χωρίς να πτοήσουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού του.
Μίλησε επίσης για το Κουρδιστάν, μια χώρα που οι ισχυροί της γης την διαμοίρασαν σε τέσσερις άλλες χώρες, αποστερώντας το δικαίωμα του λαού της να ζει σε αυτήν ελεύθερος. Στην Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία. Με την πρώτη χώρα, δηλαδή την Τουρκία, να έχει σβήσει ώς τώρα από τον χάρτη πολλές χιλιάδες κουρδικά χωριά και οικισμούς.
Στην Τουρκία, είπε ακόμα στην ομιλία του ο Τσερκέζ, η κουρδική γλώσσα και κουλτούρα απαγορεύονται. Και το τουρκικό Κράτος στήνει στρατιωτικά δικαστήρια ειδικά για να δικάζει και να καταδικάζει σε φυλακίσεις από πέντε ώς 32 χρόνια Κούρδους.
Όπως έπαθε ο ίδιος που πέρασε δεκάμισι χρόνια της ζωής του σε τουρκικές φυλακές και πολλοί του φίλοι. Μίλησε για τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστη στις τουρκικές φυλακές όταν συνελήφθει. Και ότι αναγκάστηκε να διαφύγει αρχικά στη Γερμανία και μετά στην Κύπρο, για να μην βρεθεί ξανά στις τουρκικές φυλακές. «Σαν Κούρδος ένιωθα πάντα μέσα μου πόνο για την απαγόρευση της γλώσσας και της κουλτούρας του λαού μου στη χώρα μου», είπε ακόμη στο Δικαστήριο ο Τσερκέζ Γκορκμάζ.
Και κατέληξε λέγοντας ότι το 1984 ήταν ενθουσιασμένος με την ίδρυση του ΡΚΚ. Ωστόσο, ο ίδιος επέλεξε την πολιτική δράση υπέρ του λαού του σε Τουρκία, Γερμανία και ακολούθως στην Κύπρο.
Η δίκη θα συνεχιστεί στις 24 Απριλίου.
Πηγή:http://www.philenews.com

Ιστορικός χώρος μνήμης της ναζιστικής θηριωδίας

Στα πλαίσια επίσκεψης μαθητών του 3ου ΓΕΛ Βόλου στο ελληνικό Λύκειο του Μονάχου της Γερμανίας όπου έγινε ενημέρωση για τα παιδαγωγικά δρώμενα των Ελλήνων μαθητών που διαμένουν στη Γερμανία, το σχολείο μας επισκέφθηκε την επόμενη μέρα τον τόπο θυσίας της ανθρώπινης ύπαρξης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου

Οι μαθητές ενημερώθηκαν για τις θηριωδίες και εγκλήματα του ναζισμού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τα βασανιστήρια , τα πειράματα πάνω στον άνθρωπο και τη μανία του θανάτου που κατείχε η ναζιστική ιδεολογία.
Επισκεφθήκαμε το μουσείο του στρατοπέδου, τους εναπομείναντες κοιτώνες εγκλεισμού, το κρεματόριο.
Ένα παράξενο αίσθημα σιωπής ένοιωθες να περνάει μέσα από το είναι σου όταν βρισκόσουν στο δωμάτιο-κλειστό χώρο του ‘λουτρού’ κι έβλεπες πάνω από το κεφάλι σου τις μεταλλικές οπές τρύπες (μπορούσες να τις αγγίξεις) όπου διοχετεύονταν το θανατηφόρο αέριο Zyklon B που εξόντωνε Γερμανούς αριστερούς , Εβραίους, Πολωνούς , Τσεχοσλοβάκους, Ρώσους , Γάλλους και Ολλανδούς κρατούμενους. Ήταν το πρόγραμμα της Τελικής Λύσης των Ναζί να αφανίσουν τους εχθρούς του Ράιχ.

‘… Όταν έφταναν τα τραίνα φορτωμένα ανθρώπινες ψυχές οι νεκροί ήταν περισσότεροι από τους ζωντανούς…’
Το Νταχάου ήταν το πρότυπο για τα μελλοντικά στρατόπεδα των Ναζί στην επικράτεια τους. Είδαμε και τους φούρνους που έκαιγαν τα πτώματα για να μην αφήσουν πίσω τους στοιχεία  για τα εγκλήματα πολέμου και τη γενοκτονία που συντελούνταν στο τόπο θυσίας. Πάνω από 300000 κρατούμενοι στάλθηκαν στο Νταχάου .Τα φρικτά βασανιστήρια, οι ασθένειες τα πειράματα, η εξόντωση στους φούρνους ήταν σε ημερήσια διάταξη. Όταν οι Αμερικανοί ελευθέρωσαν τους κρατούμενους είχαν μείνει 1300
Οι Αμερικανοί εξανάγκασαν το γερμανικό πληθυσμό όχι μόνο στο Νταχάου αλλά και στα άλλα στρατόπεδα θανάτου να έρθει και να δει με τα μάτια του τα εγκλήματα των ναζιστικών θηρίων που τόσο έστω και σιωπηλά είχαν αποδεχθεί το Ναζισμό. Στελέχη των SS, Γκεστάπο αναγκάστηκαν να κουβαλήσουν τους νεκρούς στους ομαδικούς τάφους για να ζήσουν έστω και για λίγο την οσμή του θανάτου

Οι μαθητές ενημερώθηκαν από την ξεναγό μας για τη βαρβαρότητα του Ναζιστικού καθεστώτος και της ιδεολογίας του

Καθώς φεύγαμε από το Νταχάου ένας μαθητής είπε : Η άγνοια οδηγεί στην επανάληψη της τραγικότητας . Όλα τα παιδιά συμφώνησαν.

Πηγή:https://www.alfavita.gr

Κλάους Κλίνγκερ

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Οδοιπορικό στην αθηναϊκή street art, με τον Γερμανό «δάσκαλο» της πολιτικής τοιχογραφίας, ιδρυτή της παγκόσμιας καλλιτεχνικής κίνησης Mural Global.

Οταν το Αrt της «Εφ.Συν.» πρότεινε να κάνουμε οδοιπορικό στα πολιτικά γκράφιτι των αθηναϊκών δρόμων, παρέα με τον Κλάους Κλίνγκερ, ίσως τον σπουδαιότερο Γερμανό καλλιτέχνη της πολιτικής τοιχογραφίας, η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό ήταν «Ελα, παππού μου, να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου».

Παππούς δεν μοιάζει βέβαια ο Κλάους, που στα 65 του χρόνια οργώνει την υφήλιο ζωγραφίζοντας σκαρφαλωμένος σε σκαλωσιές, μαζί με μια πολυεθνική κολεκτίβα περίπου 100 καλλιτεχνών από 20 διαφορετικές χώρες. Πρόκειται για την παγκόσμια εικαστική και πολιτική κίνηση δημόσιας τέχνης Mural Global (Παγκόσμια Τοιχογραφία), που τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO και έχει μέχρι σήμερα δημιουργήσει περίπου 100 μεγάλης κλίμακας έργα, σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Κούβα, η Νικαράγουα, η Ινδία, η Σενεγάλη, η Τουρκία, η Ισπανία και φυσικά σε δεκάδες γερμανικές πόλεις.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ενα κίνημα με σαφή αντιπολεμικό, ανθρωπιστικό και οικολογικό χαρακτήρα, χωρίς εταιρικούς χορηγούς και λάιφ-στάιλ περιτύλιγμα. Η UNESCO παρέχει απλώς την «ομπρέλα», οι καλλιτέχνες δεν έχουν άλλους οικονομικούς πόρους πέρα από μη κερδοσκοπικούς τοπικούς φορείς που καλύπτουν κάποια από τα έξοδα των έργων τους, ενώ συνήθως βάζουν χρήματα από την τσέπη τους.

Η Mural Global είναι πνευματικό παιδί του καλλιτεχνικού ρεύματος Farbfieber, του «Πυρετού των Χρωμάτων», που γιορτάζει φέτος 40 χρόνια δημιουργίας. Με αφορμή την επέτειο αυτή, ο Κλάους ταξίδεψε στην Ελλάδα, καλεσμένος του Δήμου Φιλαδέλφειας, συμμετέχοντας στην ομαδική έκθεση «Ενας κόσμος για όλους» – με πέντε κινούμενες πολιτικές τοιχογραφίες ισάριθμων καλλιτεχνών από διαφορετικές χώρες, ένας εκ των οποίων είναι ο «δικός» μας Μιχάλης Κουντούρης.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Με το δέος που προκαλεί το βαρύ βιογραφικό του Κλάους, και το εντυπωσιακό πορτφόλιο με έργα της ομάδας του στις τέσσερις άκρες του πλανήτη, ακολούθησα το οδοιπορικό της «Εφ.Συν.» με ανάμικτα συναισθήματα.

Τι θα πρωτοδείξουμε από τα βρόμικα στενά της Αθήνας, τα μισογκρεμισμένα ντουβάρια και τις πρώην λαϊκές περιοχές του Μεταξουργείου και του Ψυρρή, που έχουν μετατραπεί σε «διασκεδασουπόλεις», σε έναν άνθρωπο που έχει πάει παντού, έχει δει και έχει κάνει τα πάντα, αναλαμβάνοντας πρότζεκτ μεγάλης πνοής σε Ανατολή και Δύση; Διαψεύστηκα ευχάριστα.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Η περιήγηση στην τέχνη της πόλης μας μαζί με κάποιον «ξένο» βοήθησε να τη δούμε με άλλα μάτια. Οχι σαν τουριστικό αξιοθέατο ή απομίμηση δυτικών προτύπων, αλλά σαν αποτύπωση μιας αντιφατικής πραγματικότητας που ακριβώς επειδή τη ζούμε καθημερινά, έχουμε την τάση να τη σνομπάρουμε, θεωρώντας τη δεδομένη και τετριμμένη, ενώ δεν είναι.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο περίπατος ξεκίνησε από το Γκάζι και το παλιό αμαξοστάσιο της ΟΣΥ. Τα έργα του εικαστικού καλλιτέχνη ΙΝΟ με κοινή θεματολογία τον Λεονάρντο ΝταΒίντσι -με αφορμή την oμώνυμη έκθεση- ήταν η πρώτη μας στάση.

Τα μάτια της Μόνα Λίζα που κλείνουν στις κόρες τους έναν αστυνομικό και έναν διαδηλωτή με μολότοφ, ο Μυστικός Δείπνος με γραβατωμένες γκρίζες φιγούρες «διαπραγματευτών» και απλωμένα χέρια απελπισμένων ανθρώπων από κάτω, ο Ανθρωπος του Βιτρούβιου και η προσωπογραφία του Ντα Βίντσι κοσμούν τον τοίχο του αμαξοστασίου, σε ένα πολύπτυχο μήκους 90 μέτρων.

«Ο Κλάους έχει κάνει κάτι αντίστοιχο στο Πόρτο Αλέγκρε για το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ», μου λέει ο Μιχάλης Πατένταλης, συγγραφέας και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων Γερμανίας – που συνδιοργανώνει την έκθεση της Farbfieber στη Φιλαδέλφεια. «Ζωγράφισε τον Μυστικό Δείπνο με τους παγκόσμιους ηγέτες να τρωγοπίνουν ενώ κολυμπάνε στα σκατά. Η ειρωνεία είναι ότι στο σημείο που ζωγράφισε καταλήγει η αποχέτευση της πόλης και φυσικά βρομάει σκατά…»

Αργότερα τσέκαρα την τοιχογραφία του Πόρτο Αλέγκρε στην ιστοσελίδα mural-global.org. Πρόκειται για ένα βλάσφημο έργο που απεικονίζει τους ισχυρούς του κόσμου σαν γουρούνια, μέθυσους και άρπαγες, με το 20% να καταναλώνει το 80% των πόρων και τους εμπόρους όπλων να υποδύονται τους σωτήρες, ενώ ο πλανήτης βυθίζεται στη μόλυνση και τις ανισότητες.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Αν σας θυμίζει τις καρικατούρες του αντιφασίστα Γερμανού ζωγράφου Γκέοργκ Γκρος, δεν πέφτετε έξω. Εξίσου σημαντική επιρροή για τον Κλίνγκερ είναι οι Μεξικανοί τοιχογράφοι, ο Ριβέρα, ο Ορόσκο, ο Σικέιρος, όλοι τους στρατευμένοι, ο καθένας με τον τρόπο του, στην υπόθεση της επανάστασης και της απελευθέρωσης του λαού τους και της ανθρωπότητας.

Μεγαλώνοντας στον απόηχο του Γερμανικού Μάη του ’68, ο Κλίνγκερ μαθήτευσε πλάι στον σπουδαίο Γερμανό καλλιτέχνη Γκέρχαρντ Ρίχτερ στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ. Φτασμένος εικαστικός ο ίδιος, αρνήθηκε τα ακαδημαϊκά πόστα, μολονότι του προσφέρθηκαν, προτιμώντας τους δρόμους. «Θέλω να πεθάνω στη σκαλωσιά πάνω», αστειεύεται με τους φίλους του.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο καυτός ήλιος δεν ενοχλεί τον Κλάους, που διαβαίνει τα κακοτράχαλα πεζοδρόμια του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου σαν στο σπίτι του. Επόμενη στάση, η τοιχογραφία των Political Stencil σε μια εγκαταλειμμένη αλάνα στη συμβολή των οδών Λεωνίδου και Πλαταιών.

Εμπνευσμένη από τον πίνακα του Ντελακρουά «Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό», έχει στη θέση της γυμνόστηθης Ελευθερίας τον ξεβράκωτο «μακεδονομάχο» των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, πλαισιωμένο από μια σειρά γνώριμες νεοελληνικές φιγούρες – τον τσολιά της Ελληνοφρένειας, έναν παπά με εικόνισμα, τον κύριο με το κολονάτο ποτήρι κρασί στα συλλαλητήρια της πλατείας Συντάγματος που άθελά του έγινε συνώνυμο των «μενουμευρωπαίων»….

Δεν ξέρω τι αναγνωρίζει από όλα αυτά ο Κλάους Κλίνγκερ, αλλά σίγουρα ως καλλιτέχνης που έχει αφιερώσει τη ζωή του στον μαχόμενο διεθνισμό, το αντιεθνικιστικό μήνυμα του έργου τον βρίσκει σύμφωνο. Αφού περιπλανηθήκαμε λίγο ακόμα, καταλήξαμε στο παλιό κτίριο της Πυροσβεστικής στη Σαρρή, όπου εκτίθενται έργα πολλών καλλιτεχνών του δρόμου.

Στον πλαϊνό τοίχο, στο στενάκι της Ρήγα Παλαμίδου, είναι το πασίγνωστο πλέον γκράφιτι με το θρυλικό Λουκάνικο, τον «σκύλο των ελληνικών εξεγέρσεων» όπως τον είχε βαφτίσει το περιοδικό Time. Το γκράφιτι της ομάδας των Smart-Grams-Martinez χρονολογείται από το 2014, όταν ο τετράποδος επαναστάτης μάς άφησε χρόνους.

Πλαισιωμένο από εξίσου όμορφα, αλλά όχι απαραίτητα πολιτικά γκράφιτι, έχει πια μετατραπεί σε ατραξιόν των «εναλλακτικών τουρ» της Αθήνας. «Τέλεια ευκαιρία για ίνσταγκραμ εδώ», γράφει ειρωνικά ένα στένσιλ, υπενθυμίζοντας ότι η επανάσταση, όταν πεθαίνει, γίνεται τουρισμός.

«Σημασία έχει να μην αφήσουμε ούτε εκατοστό τοίχου στους ναζί», είπε στην ομιλία του στον Δήμο Φιλαδέλφειας ο Κλάους Κλίνγκερ. Τι θα ζωγράφιζε ο ίδιος στους τοίχους της Αθήνας;

«Δεν ζωγραφίζω ποτέ κάτι επειδή έτσι μου ήρθε. Πρώτα θα μελετήσω την αρχιτεκτονική κάθε χώρου, θα μιλήσω με τον κόσμο, για τα προβλήματά τους, τις ιδέες τους… Σε αντίθεση με τους καλλιτέχνες των γκραφίτι, εμείς καλούμε τον κόσμο να συμμετέχει. Σε μια υποβαθμισμένη περιοχή έξω από το Ντίσελντορφ, όπου κοιμούνται άστεγοι και κλοσάρ, πήγαμε με μια ζωγράφο από τη Ναμίμπια και ζήσαμε έναν μήνα μαζί τους. Αφού πρώτα τους γνωρίσαμε, ζωγραφίσαμε μαζί με τα παιδιά, τότε μόνο επιλέξαμε όλοι μαζί το θέμα που θα κάνουμε.

»Προβλήματα που απασχολούν την κοινότητα εκεί, η μόλυνση, το δικαίωμα στη στέγη, η κλιματική αλλαγή… Οταν το ζωγραφίζαμε, έγινε μια μεγάλη γιορτή για όλη τη γειτονιά. Οι άνθρωποι βγήκαν στα μπαλκόνια τους και πίνανε μπίρες. Μέχρι που ζωγραφίσαμε κι εμείς ένα μπαλκόνι πάνω στον τοίχο…».

Τα γκράφιτι ως πολιτική διαμαρτυρία

​​​​​​Τέχνη Ή βανδαλισμός;

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ελεύθερη έκφραση ή οικειοποίηση δημόσιου χώρου; Διαμαρτυρία ή αμφισβήτηση των θεσμών και της αστικής δημοκρατίας;

Ας μην ξεχνάμε πως μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις αποτυπώνοντας όλη τη δυναμική της κάθε εποχής. Ειδικά μια εικόνα δημιουργημένη στους δρόμους και στους τοίχους, από το ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας μας, που είναι οι καλλιτέχνες της στριτ αρτ, οι οποίοι πάντα παρεμβαίνουν γρήγορα και δυναμικά.

Ο πρώτος προϊστορικός καλλιτέχνης με την ομάδα του σκάλισε και ζωγράφισε πριν από 40.000 χρόνια τα προβλήματα της μικρής του κοινωνίας στο Μάρος της Ινδονησίας. Ολος ο κόσμος και η Ιστορία είναι γεμάτοι με την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει τη ζωή και την εποχή του σε μεγάλες επιφάνειες, να ικανοποιηθεί αλλά και να ξορκίσει τα κακώς κείμενα.

Από τα υπέροχα διακοσμημένα σπήλαια στο Σοβέ και το Λασκό της Γαλλίας, την ισπανική Αλταμίρα μέχρι τα γκράφιτι «monikers», δημιουργημένα στα τέλη του 1800 από τους μετανάστες εργαζόμενους (hobos) στους σιδηρόδρομους των ΗΠΑ, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η ομαδική καλλιτεχνική έκφραση πρέπει να είναι καταγεγραμμένη στο ανθρώπινο γονίδιο, παρά τις πολιτισμικές διαφορές.

Το ίδιο συμβαίνει και στις μέρες μας σε όλα τα πλάτη της Γης, καθώς μια εικόνα δημιουργείται στις φαβέλες του Ρίο για την κλιματική αλλαγή και τη φτώχεια κάτω από τη χλιδή του Μουντιάλ, στη μαρτυρική Γάζα που αντέχει ακόμα τα πυρά των Ισραηλινών ζωγραφίζοντας το τείχος που οικοδομείται, στο Ντόβερ με το αστέρι της Βρετανίας να αφαιρείται λόγω Brexit από τον Banksy, στη Βενεζουέλα του Τσάβες που ολοζώντανα χαμογελά ακόμα ελπιδοφόρα, στην Ιρλανδία του Μπέλφαστ για τον IRA που ακόμα φέρνει πάθη, στη Νέα Υόρκη για το κίνημα Occupy, στη μνημονιακή Λισαβόνα, στην καταπιεσμένη Τεχεράνη, στη Δαμασκό του πολέμου, στο πολυπολιτισμικό Βερολίνο για τους πρόσφυγες και το νεκρό κορμάκι του Αϊλάν Κουρντί…

Κι όλες οι εικόνες ταξιδεύουν και κυκλοφορούν ελεύθερα φέρνοντας τη διαμαρτυρία, τον θυμό και την οργή ως πολιτική και κοινωνική παρέμβαση αλλά και καλλιτεχνική έκφραση που δεν εμπορεύεται.

Ας αφουγκραστούμε με τα μάτια της ψυχής για να… καταλάβουμε επιτέλους αυτό που μας φωνάζουν οι τοίχοι και οι δρόμοι.

ΑΓΝΗ ΚΑΤΣΙΟΥΛΑ

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Οι δυο από τους τρεις ερευνητές των Forensic Architecture που συνυπογράφουν την έκθεση για τον Ζακ Κωστόπουλο, Στέφανος Λεβίδης και Χριστίνα Βαρβία

«Ποιος είναι ο άντρας με το κίτρινο μπλουζάκι;» Από το υλικό που επεξεργάστηκε η ερευνητική ομάδα Forensic Architecture προκύπτει ότι ο άντρας αυτός όχι μόνο ήταν αυτόπτης μάρτυρας του λιντσαρίσματος του Ζακ από τον κοσμηματοπώλη και τον μεσίτη, αλλά ήταν δίπλα στην ομάδα ΔΙΑΣ κατά τη διάρκεια της βίαιης σύλληψής του – το «δεύτερο λιντσάρισμα του Ζακ» όπως το αποκάλεσαν

Το σημαντικό βίντεο της ερευνητικής ομάδας των Forensic Architecture με τίτλο «Ο βίαιος θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου» δημοσιοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας 8 Απριλίου στο ανεξάρτητο δημοσιογραφικό μέσο OmniaTv.

Διαδόθηκε αστραπιαία σε ΜΜΕ και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάνοντας όσους το είδαν –και είναι πολλές χιλιάδες– να αναρωτιούνται: «Ποιος είναι ο άντρας με το κίτρινο μπλουζάκι;»

Το ερώτημα έθεσαν από την πρώτη στιγμή στην αστυνομία οι συνήγοροι του Ζακ, για να πάρουν την απάντηση ότι «είναι αδύνατον να τον ταυτοποιήσουμε». Μετά το αποκαλυπτικό βίντεο, όμως, η απάντηση αυτή γίνεται όλο και λιγότερο πειστική.

Στο εξάλεπτο βίντεο καταγράφεται ευκρινώς η μορφή ενός άντρα με χαρακτηριστική εμφάνιση (κίτρινο μπλουζάκι με μπλε στάμπα, ξεβαμμένο τζιν, αθλητικά με πράσινες σόλες, μαύρο ρολόι), ο οποίος είναι παρών σε όλη τη διάρκεια των γεγονότων που οδήγησαν στον βίαιο θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 στη Γλάδστωνος.

Από τον συνδυασμό του βιντεοληπτικού υλικού προκύπτει ότι ο άντρας αυτός όχι μόνο ήταν αυτόπτης μάρτυρας του λιντσαρίσματος του Ζακ από τον κοσμηματοπώλη και τον μεσίτη συνεργό του, αλλά ήταν δίπλα στην ομάδα ΔΙΑΣ κατά τη διάρκεια της βίαιης σύλληψής του – το «δεύτερο λιντσάρισμα του Ζακ» όπως το αποκάλεσαν.

Επιπλέον εικονίζεται στα καρέ που ανέλυσαν οι Forensic Architecture να κρατάει αντικείμενο που μοιάζει εξαιρετικά με πτυσσόμενο αστυνομικό κλομπ.

Το βίντεο κατατέθηκε στον εισαγγελέα-ανακριτή από τις 12 Μαρτίου· 1η Απριλίου κατατέθηκε στις αρχές προκαταρκτική έκθεση ανάλυσης του οπτικοακουστικού υλικού, που καταδεικνύει ότι, εκτός από τα διαθέσιμα βιντεοληπτικά αρχεία, υπάρχουν 12 καταγεγραμμένες ορατές κάμερες (κινητά τηλέφωνα στραμμένα στο συμβάν, φωτογραφική μηχανή, επαγγελματική βιντεοκάμερα), που μπορεί να έχουν υλικό που δεν έχει παραδοθεί.

Χάρη στην κατάθεση του βίντεο, ο ανακριτής συνεχίζει τις έρευνες για τον εντοπισμό του ανθρώπου με το κίτρινο μπλουζάκι, ενώ ήταν έτοιμος να κλείσει την προανάκριση.

Τρεις ερευνητές των Forensic Architecture που συνυπογράφουν την έκθεση για τον Ζακ Κωστόπουλο, η Χριστίνα Βαρβία, ο Στέφανος Λεβίδης και ο Νικόλας Ζέμπασης, μίλησαν στην «Εφ.Συν.» για τις έρευνές τους και τα νέα ερωτήματα που γεννιούνται μετά το αποκαλυπτικό βίντεο.

Ο Νικόλας Ζέμπασης, ένας απο τους τρεις ερευνητές των Forensic Architecture που συνυπογράφουν την έκθεση για τον Ζακ Κωστόπουλο

«Η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου έγινε λίγες μέρες μετά την παρουσίαση του βίντεο των Forensic Architecture για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Ο αδελφός του Ζακ μάς ζήτησε να συνδράμουμε. Ξεκινώντας να ερευνούμε συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έχουμε αρκετό υλικό.

»Προσπαθούμε να πείσουμε τον ανακριτή και την αστυνομία να συλλέξουν περισσότερο υλικό, να συμπεριληφθεί στη δικογραφία. Εμεις προς το παρόν προσπαθούμε να γεμίσουμε τα κενά μιας ελλιπούς ανακριτικής διαδικασίας», μας λέει η Χριστίνα.

Η απροθυμία των αστυνομικών αρχών να συνδράμουν, ως οφείλουν, στην έρευνα με αποδεικτικό υλικό έγινε από την αρχή εμφανής, μας λένε οι ερευνητές.

«Γι’ αυτό απευθύνουμε έκκληση για οπτικοακουστικό υλικό μέσα από την πλατφόρμα zakcallforevidence.org/# – όπου μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει ακόμα και ανώνυμα. Επίσης δημοσιεύσαμε την έκθεση που αναλύει όλες τις ορατές κάμερες. Μπορούμε να εικάσουμε με έναν βαθμό σιγουριάς ποιοι βιντεοσκοπούσαν», συνεχίζει ο Νικόλας.

Ο άντρας με το κίτρινο μπλουζάκι εντοπίζεται σε ένα συνεχιζόμενο χρονοδιάγραμμα στο διαθέσιμο βιντεοληπτικό υλικό. Βρίσκεται πολύ κοντά στον Ζακ Κωστόπουλο από την αρχή και καθ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού

Forensic Architecture, 2019

Μετά την κυκλοφορία του βίντεο, τα σενάρια για την ταυτότητα του άντρα με το κίτρινο μπλουζάκι οργιάζουν. Τι εκτιμούν οι ίδιοι:

«Ξέρουμε ότι οι συνήγοροι της οικογένειας ζήτησαν από τον ανακριτή να κάνει έκκληση στην αστυνομία να τους πει μήπως είναι αστυνομικός. Σε μία μόλις μέρα είπε η αστυνομία ότι δεν είναι αστυνομικός και δεν μπορούν να τον βρουν. Δεν προσπάθησαν καν. Προφανώς αυτό μας ανησύχησε. Βλέπουμε επίσης ότι ο άντρας αυτός κρατάει κάτι που φαίνεται σαν κλομπ. Πώς επιτρέπεται πολίτης να κρατάει κλομπ δίπλα στην αστυνομία την ώρα της σύλληψης;» μας απαντάει ο Στέφανος.

Θεωρούν ότι το βίντεο και η έκθεση που το συνοδεύει αλλάζουν τα δεδομένα στις έρευνες;

«Σίγουρα. Το γεγονός ότι πήραμε αυτό το άτομο και το χρησιμοποιήσαμε ως κοινό νήμα στην υπόθεση είναι κάτι που δεν παρατηρήσαμε αλλού. Αυτόν τον ρόλο μπορούμε να παίξουμε, με βάση τις πληροφορίες που έχουμε.

»Αν θέλουν οι αρχές να βρουν την εμπλοκή που έχει αυτός ο άνθρωπος με την υπόθεση ή αν έρθει κάποια νέα μαρτυρία, μπορούμε να συνεχίσουμε την έρευνα από εκεί».

«Υπάρχει βίντεο που δεν υπάρχει στη δικογραφία, αλλά υπάρχει στο YouTube. Ιστοσελίδες και κανάλια έχουν εκδοχή με περισσότερο υλικό που δημοσιεύουν μονταρισμένη. Πώς γίνεται ένα έγκλημα να πηγαίνει στο δικαστήριο και η δικογραφία να έχει λιγότερο υλικό από ό,τι τα ΜΜΕ; Αυτό είναι τραγικό, δεν μπορώ να φανταστώ να συμβαίνει σε άλλη χώρα», αναρωτιέται η Χριστίνα Βαρβία.

Οι έρευνες των Forensic Architecture για την υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου και για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα συμπεριλαμβάνονται στην έκθεση Forever More Images, της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

«Χρησιμοποιούμε την ευκαιρία της έκθεσης ως μοχλό πίεσης. Δεν γίνεται να έχεις υπάρξει μάρτυρας σε μια σκηνή εγκλήματος και να μην παραδίδεις το υλικό», καταλήγει η Χριστίνα.

Οσο για το ερώτημα τι αποθαρρύνει τον κόσμο να μιλήσει, η απάντηση είναι μονολεκτική: «Ο φόβος».

Ποιοι είναι

Οι Forensic Architecture είναι διεθνής διεπιστημονική ομάδα, με έδρα το Πανεπιστήμιο Goldsmiths. Ερευνούν υποθέσεις παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων, με εργαλεία χωρικού σχεδιασμού και πολυμεσικής ανάλυσης. Συχνά τα πειστήρια κατατίθενται σε εθνικά ή διεθνή δικαστήρια, αλλά παράλληλα εκτίθενται στον δημόσιο διάλογο.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Σάββατο 29 Ιουνίου 11πμ-2μμ: Δημιουργική απασχόληση και ψυχαγωγία παιδιών. Παιχνίδι με κλόουν, ξυλοπόδαρο και εθελοντές-ντριες που έχουν αρκετή εμπειρία από παιδική απασχόληση, φύλαξη παιδιών, πάρτυ κλπ....