«Στις 15 Απριλίου του 1919, αμέσως μετά την ιδρυτική συνάντηση του φασιστικού κινήματος στην πλατεία Σαν Σεπόλκρο, μια ομάδα φίλων του Μουσολίνι, μεταξύ των οποίων ο Μαρινέτι και ο αρχηγός των Αρντίτι, Φερούτσο Βέκι, εισέβαλαν στα γραφεία της σοσιαλιστικής εφημερίδας Avanti στο Μιλάνο· ο Μουσολίνι είχε διατελέσει αρχισυντάκτης της από το 1912 έως το 1914. Έσπασαν το πιεστήριο και τα μηχανήματα. Τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν, ανάμεσα τους ένας στρατιώτης, και τριάντα εννέα τραυματίστηκαν. Έτσι ο ιταλικός φασισμός εισέβαλε στην ιστορία μέσα από μια πράξη βίας εναντίον του σοσιαλισμού και της συντηρητικής νομιμότητας, στο όνομα της απαίτησης για ένα υψηλότερο εθνικό αγαθό». Ρόμπερτ Πάξτον

Πηγη: fb Λέμε όχι στη Χρυσή Αυγή

Στις εκλογές του Μάη 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας άγγιξε το ναδίρ της εκλογικής του επιρροής, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,6% των ψήφων και έχοντας χάσει πάνω από το μισό της δύναμής του από το 1924. Δύο χρόνια αργότερα και μεσούσης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι Ναζί είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται στο 18,3%. Το 1930 όμως δεν ήταν απλά η χρονιά της εκλογικής ανάκαμψης του φασισμού στη Γερμανία. Ήταν επίσης η χρονιά όπου το γερμανικό βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο, «γοητευμένο» από τις «λύσεις» που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά του, άρχισε πλέον να στηρίζει ανοιχτά και αποφασιστικά το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

Βεβαίως, ο φασισμός δεν υπήρξε αποκλειστικά «γερμανικό» ή «ιταλικό» φαινόμενο. Πολλά από τα κατασταλτικά μέτρα που εφαρμόστηκαν ενάντια στο εργατικό κίνημα (και την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές) στη Γερμανία και την Ιταλία εφαρμόστηκαν και σε μια σειρά άλλες χώρες υπό καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστές οι απόψεις πολλών αστών πολιτικών της εποχής, όπως π.χ. ο Τσόρτσιλ, για τον Μουσολίνι. Οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και της Αμερικής στήριξαν τότε ενεργά (και δεν «ανέχθηκαν» απλώς, όπως συχνά αναφέρεται στην αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία) την άνοδο του φασισμού. Συνέδραμαν καταλυτικά στην υλικοστρατιωτική ανάκαμψη και θωράκιση της ναζιστικής Γερμανίας, είτε με πιστώσεις, είτε με επενδύσεις, είτε κάνοντας τα «στραβά μάτια» στην κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών περί εξοπλισμών κ.α.

Η αυθόρμητη συμμετοχή μεγάλου πλήθους  να ακολουθήσει πεζή την ίδια πορεία που οι εβραίοι της συμπρωτεύουσας διήνυσαν από την πλατεία Ελευθερίας, σημείο συγκέντρωσής τους, ως τον σιδηροδρομικό σταθμό, απ’ όπου με 19 διαδοχικές αποστολές θα οδηγούνταν τελικώς στα στρατόπεδα θανάτου Αουσβιτς – Μπίρκεναου, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα εντός και εκτός Ελλάδος. Με κυρίαρχο σύνθημα «ποτέ ξανά» η ελληνική κοινωνία έδειξε να εγκαταλείπει τον μεταπολεμικό της λήθαργο κοιτάζοντας κατάματα ένα αποκρουστικό παρελθόν που επί έξι δεκαετίες έκρυβε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, του ολοκληρωτικού αφανισμού των συμπολιτών μας εβραίων.
Στενά συνδεδεμένο με την ιστορία της πόλης και το Ολοκαύτωμα παραμένει το όνομα ενός εκ των αρχιδημίων του Χίτλερ, συνταγματάρχη των SS, επιφορτισμένου με ειδικά καθήκοντα εκτοπισμού των εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, μεταφοράς τους στα στρατόπεδα θανάτου και απαλλοτρίωσης των εβραϊκών περιουσιών, διαβόητου για τη σκληρότητα που επέδειξε στην επιβολή της περίφημης «Τελικής Λύσης» (κωδική ονομασία των ναζί περί αφανισμού των εβραίων της Ευρώπης), Αϊχμαν.

Το ότι εβδομηντατόσα χρόνια μετά, πρέπει να εξηγήσεις εξ αρχής τι σημαίνει φασισμός, δεν το λες και μεγάλη πρόοδο. Ένα μίγμα αμορφωσιάς, απόγνωσης και καφρίλας έχει καθηλώσει ένα αδικαιολόγητα ευμεγέθες κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας στην ευκολία των παράλογων επιχειρημάτων. Των βολικών γενικεύσεων. Των… ασυνείδητων επιλογών… λέω να σε πάω μία βόλτα. Έρχεσαι;

«Αν ο poll tax πέθανε, είναι γιατί τον σκότωσε η άρνηση πληρωμής, μια τακτική που και τα τρία μεγάλα κόμματα επέμεναν πως δεν είχε νόημα και ήταν λάθος. Η εξωκοινοβουλευτική δράση, ο εφιάλτης των πολιτικών του Γουέστμινστερ, δικαιώθηκε και καθώς ξεδιπλωνόταν εξέθεσε τους κούφιους μας ισχυρισμούς περί δημοκρατίας… αυτό το σαββατοκύριακο ο καθένας από αυτούς που δεν πλήρωσε θα πρέπει να νιώθει περήφανος για τον εαυτό του».
Observer, 1991

του Πέτρου Τσάγκαρη

Ο τριετής αγώνας του βρετανικού λαού ενάντια στον poll tax, τον κεφαλικό φόρο που επέβαλε η Θάτσερ το 1987, αποτέλεσε μία από κορυφαίες στιγμές του εργατικού κινήματος στη Γηραιά Αλβιόνα. Παραμένει μέχρι σήμερα υπόδειγμα αντίστασης σε ένα απολύτως καθολικό και προκλητικά άδικο ταξικό μέτρο, όπως τα χαράτσια που επιβάλλει η κυβέρνηση Παπανδρέου μέσω της ΔΕΗ και της εφορίας. Η αναδρομή στην οργάνωση της αντίστασης και στην τελική νίκη του κινήματος στη Βρετανία είναι, νομίζουμε, χρήσιμη στις προσπάθειες που κάνουμε στην Ελλάδα σήμερα.

Η σιδηρά κυρία και πρωθυπουργός της Αγγλίας Margaret Thatcher στο άκουσμα θανάτου του πολιτικού κρατούμενου Bobby Sands δήλωσε ψυχρά «ήταν επιλογή του ο τρόπος θανάτου του.»

Ο Ιρλανδός Bobby Sands γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1954.
Ήταν εθελοντής του προσωρινού Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού και μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου ο οποίος απεβίωσε από απεργία πείνας.
Το 1972, ο Sands εντάχθηκε στον IRA. Συνελήφθη και κατηγορήθηκε τον Οκτώβριο του 1972 με την κατοχή των τεσσάρων πιστολιών που βρέθηκαν στο σπίτι όπου διέμενε.Ο Sands καταδικάστηκε τον Απρίλιο του 1973  σε φυλάκιση πέντε ετών και αποφυλακίστηκε τον Απρίλιο του 1976. Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή το 1976, επέστρεψε στο σπίτι της οικογένειάς του στο Δυτικό Μπέλφαστ, και αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στον IRA. Χρεώθηκε με τη συμμετοχή στην Οκτ 1976 βομβιστική επίθεση σε εταιρία επίπλων. Ποτέ όμως δεν του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για αυτό. Ο προεδρεύων δικαστής δήλωσε ότι δεν υπήρχε κανένα στοιχείο που να στηρίζει τον ισχυρισμό ότι Sands είχε πάρει μέρος στο βομβαρδισμό. Μετά τη βομβιστική επίθεση, ο Sands και τουλάχιστον πέντε άλλοι φέρεται να έχουν εμπλακεί σε επίθεση με όπλο στη Βασιλική χωροφυλακή της Ulster, αν και ο Sands δεν καταδικάστηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Άφησε όμως πίσω δύο από τους τραυματίες τους φίλους τους, Seamus Martin και Gabriel Corbett, οι οποίοι προσπάθησαν να διαφύγουν με ένα αυτοκίνητο, αλλά συνελήφθησαν. Αργότερα, ένα από τα περίστροφα που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση βρέθηκε στο αυτοκίνητο στο οποίο οδηγούσε ο Sands. Το 1977, οι εισαγγελείς τον κατηγορούν ότι ταυτοποιήθηκαν οι σφαίρες με το όπλο που είχε στην κατοχή του και είχε χρησιμοποιήσει στην ένοπλη επίθεση. Μετά τη δίκη και την καταδίκη του, Sands καταδικάστηκε σε κάθειρξη 14 ετών στη Maze Prison HM.

Ιλίσια, Απρίλης του ‘44. Ταγματασφαλίτης ποζάρει δίπλα σε απαγχονισμένο νεολαίο της ΕΠΟΝ

Ο Δήμος Σταρένιος στην ταινία “Η Χαραυγή της Νίκης” έχει αποδώσει χαρακτηριστικά το ρόλο του προδότη – συνεργάτη των ναζί με τη γνωστή ατάκα: “Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν”. Δεν πρόκειται για καρικατούρα. Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ένας από τους πιο γνωστούς ταγματασφαλίτες, στη δίκη του για την εμπλοκή στην υπόθεση Λαμπράκη δήλωνε: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’αριθμόν ένα τίμιον Έλληνα.”
Ο Γιοσμάς που έχει μείνει στην ιστορία με το γερμανικό χαϊδευτικό του, “Φον Γιοσμάς” έχοντας “υπηρετήσει” σε διάφορες ομάδες συνεργατών, όπως στον “Εθνικό Ελληνικό Στρατό” και ως ανθυπολοχαγός στο τάγμα του Γεωργίου Πούλου, έφυγε μαζί με τους Γερμανούς στην απελευθέρωση, έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη και επέστρεψε στην Ελλάδα το ‘47. Ενώ είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης, πήρε χάρη από τον βασιλιά Παύλο και βγήκε από τη φυλακή μόλις το ’51.
Στη δεκαετία του ’60 με τον “Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος» τροφοδοτούσε με τραμπούκους τον παρακρατικό μηχανισμό. Η συμμορία στηνόταν στρατολογώντας κοινωνικά απόβλητα και συναντιόταν στην ταβέρνα με το ταιριαστό όνομα: “Τα έξι γουρουνάκια”. Τα μέλη του Συνδέσμου πήγαιναν με περιβραχιόνια σε συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις ενώ το ’63 επιστρατεύτηκαν από τη Χωροφυλακή για να “προστατέψουν” τον ντε Γκολ στη διάρκεια επίσκεψής του. Ο Κοτζαμάνης, ένας από τους δύο που έκαναν την δολοφονική επίθεση στον βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάη της ίδιας χρονιάς, ήταν μέλος του “Συνδέσμου”.

Στις 6 Απριλίου 1941 τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ελλάδα, την οποία τους παρέδωσαν οι φασίστες στρατηγοί του μεταξικού καθεστώτος, ενώ η πολιτική ηγεσία του τόπου την κοπάναγε για το Κάιρο και το Λονδίνο.
Η αντίσταση στη φασιστική κατοχή, στην οποία πρωτοστάτησε το ΚΚΕ, προσέλαβε σ’ αυτή τη χώρα πρωτόγνωρες και μοναδικές διαστάσεις. Δεν περιορίστηκε σε σαμποτάζ και δράση μικρών αντιστασιακών ομάδων, όπως συνέβη στις περισσότερες κατεχόμενες χώρες. Στην Ελλάδα αναπτύχθηκε το ισχυρότερο -μαζί με το γιουγκοσλαβικό- αντάρτικο κίνημα. Αλλά εδώ υπήρξε και ένα γιγάντιο μαζικό λαϊκό κίνημα, που απουσίαζε από οπουδήποτε αλλού, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 1943.
Ιστορικοί τίτλοι τιμής για τον λαό μας, μεταξύ πολλών άλλων:
Η συμβολικά πρώτη αντιστασιακή ενέργεια στην κατεχόμενη Ευρώπη, με το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη από τους Γλέζο και Σάντα.
Το ότι δεν πήγε κανένα ελληνικό στρατιωτικό σώμα στην ΕΣΣΔ, να πολεμήσει τον Κόκκινο Στρατό.
Το ότι στην Ελλάδα η λαϊκή κινητοποίηση ανέτρεψε τα σχέδια των ναζί και δεν πήγαν πολιτικά επιστρατευμένοι Έλληνες να δουλέψουν στα γερμανικά εργοστάσια.

Πηγη:http://kopanakinews.wordpress.com