Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από την κατάκτηση σημαντικού τμήματος της Μακεδονίας από το Ελληνικό κράτος κρίνουμε σκόπιμο να αναδείξουμε μερικές από τις πιο σκοτεινές πτυχές αυτής της «εθνικής επιτυχίας». Ξεκινάμε λοιπόν από ένα από τα πιο δραματικά στιγμιότυπα, τον Ελληνικό Μακεδονικό Αγώνα ή καλύτερα τον Ελληνικό Αντιμακεδονικό Αγώνα που έχει υποστεί την αναγκαία «επεξεργασία» από την εθνική ιστοριογραφία.
1946:Δέκα εξέχοντες Ναζί, που καταδικάστηκαν σε θάνατο από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, απαγχονίζονται ως εγκληματίες πολέμου. Πρόκειται για τους:
Στις 20 Νοεμβρίου 1945 ξεκίνησε η πρώτη από τις δίκες της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της ναζιστικής Γερμανίας. Ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου βρέθηκαν πρώτοι κατηγορούμενοι οι στενοί συνεργάτες του Αδόλφου Χίτλερ και πρωτεργάτες της ναζιστικής θηριωδίας, μεταξύ των οποίων και οι H.W.Göring, R. Hess, και J. Von Ribbentrop. Στις 20 του Νοέμβρη του 1945 οδηγήθηκαν στο Παλάτι της Δικαιοσύνης, στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, ενώπιον των στρατιωτικών δικαστών από τις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και την Σοβιετική Ένωση, 24 πολιτικοί και στρατιωτικοί της Ναζιστικής Γερμανίας, για τη δίκη που έμεινε γνωστή ως η Δίκη των Σημαντικότερων Εγκληματιών Πολέμου.
Κατηγορούμενες επίσης ήταν 6 εγκληματικές οργανώσεις, η ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος, τα Κλιμάκια Προστασίας Schutzstaffel (SS), η Υπηρεσία Ασφαλείας Sicherheitsdienst (SD), η Μυστική Κρατική Αστυνομία Geheime Staatspolizei (Gestapo), τα Τάγματα Εφόδου Sturmabteilung (SA) και η Ανώτατη Διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (OKW).
Οι τέσσερις βασικές κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες:
– Συνωμοσία, για τη διάπραξη εγκλημάτων που διατυπώνονται στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες.
– Εγκλήματα κατά της ειρήνης, τα οποία περιλαμβάνουν σχεδιασμό, προετοιμασία, έναρξη και διεξαγωγή επιθετικού πολέμου.
– Εγκλήματα πολέμου, που περιλαμβάνουν παραβιάσεις των νόμων ή κανόνων της διεξαγωγής πολέμου.
– Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων και: δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, δίωξη για πολιτικούς ή φυλετικούς λόγους και απάνθρωπες πράξεις κατά πληθυσμών πολιτών.
Όλοι οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Η δίκη διήρκεσε έως την 1η Οκτωβρίου του 1946. Από τους κατηγορούμενους, οι 12 καταδικάστηκαν σε θάνατο, 3 σε ισόβια κάθειρξη, 4 σε φυλάκιση από 10 έως 20 χρόνια ενώ όσοι απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν το ειδικό πρόγραμμα «αποναζικοποίησης» των Συμμάχων.
Την πρώτη αυτή δίκη ακολούθησαν άλλες, μεταξύ των οποίων η «Δίκη των Γιατρών», κατά την οποία 23 γιατροί αντιμετώπισαν τις κατηγορίες της οργάνωσης και συμμετοχής σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με τη μορφή ιατρικών πειραμάτων και ιατρικών διαδικασιών που επιβλήθηκαν σε κρατούμενους και πολίτες.
πηγή: tvxs.gr
Ελλάδα 1942-1974 και οι συνεχιστές. Χρυσή αυγή, ΛΑΟΣ, ΝΔ, Πολιτικη Άνοιξη, ΕΠΕΝ.
Μέση Ανατολή 1942. Αρχίζει ο πυρήνας του «ΙΔΕΑ».
Ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967. Ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός και οι συνταγματάρχες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος καταλύουν το δημοκρατικό πολίτευμα και επιβάλλουν στρατιωτική δικτατορία.
Εξορίες, Τρομοκρατία, δολοφονίες, βασανιστήρια, φόβος, απαγόρευση κυκλοφορίας και προκλητικής ενδυμασίας, σκοταδισμός, χαφιέδες. Οι συνταγματάρχες απαγορεύουν το λόγο ακόμη και στα μικρά παιδιά.
Πλήθος κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας, γιορτάζοντας την απελευθέρωσή της. Ήταν 12 Οκτωβρίου του 1944 και η γερμανική κατοχή είχε τελειώσει. «Βρήκαμε τους δρόμους γεμάτους από ανθρώπους σε τόσο πυκνή διάταξη που το αμάξι μας προχωρούσε σπρώχνοντας με δυσκολία», θυμόταν ένας Γερμανός αξιωματούχος που εγκατέλειπε την πόλη την ημέρα εκείνη. Ήδη, από νωρίς το βράδυ, μικρά γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς το Βορρά. Στις 06:30 το πρωί άρχισε η αποχώρηση του κυρίως σώματος και δύο περίπου ώρες αργότερα, οι ελάχιστοι Γερμανοί που είχαν απομείνει, συγκεντρώθηκαν στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου σε μία βιαστική τελετή, ο στρατηγός Φέλμι κατέθεσε στεφάνι. Το τέλος της γερμανικής κατοχής σήμανε και ουσιαστικά με την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης από έναν στρατιώτη στις 09:15.
Η άποψη της νεοναζιστικής ΧΑ για τα ΑΜΕΑ δεν διαφέρει και πολύ από την άποψη των ιδεολογικών της προγόνων. Οι ναζί όπως είναι γνωστό επιτέθηκαν με μένος σε άτομα των οποίων οι ιδιαιτερότητες εμπόδιζαν την δημιουργία της αρρωστημένης « Άριας Φυλής». Σε παλαιότερη ανάρτηση του ιστολόγιου της «Πράσινης Πτέρυγας» , του οικολογικού κομματιού της συμμορίας, σχετικά με τα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες αναφέρονται τα εξής: «τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλονται σε στείρωση» Εύκολα διαφαίνεται το μίσος με το οποίο αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά οι αρχαιολάγνοι νεοναζιστές. Για τους γνώστες του αρχαιοελληνικού πολιτισμού ομως σε αυτό το σημείο εντοπίζεται ένα παράδοξο.
Προκήρυξη που κυκλοφόρησε η Αντιεθνικιστική Κίνηση κατά την διάρκεια του 14ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ
Ο κόσμος των γυναικών χωρίζεται, όπως ακριβώς και ο κόσμος των ανδρών, σε δύο στρατόπεδα: την αστική τάξη και το προλεταριάτο. Έτσι, παρόλο που και τα δύο στρατόπεδα υιοθετούν το σύνθημα για την »απελευθέρωση της γυναίκας» οι στόχοι και τα συμφέροντα τους είναι διαφορετικά.Ωστόσο στις αρχές Οκτωβρίου η Επανάσταση φαινόταν να έχει «κολλήσει», χάνοντας ταυτόχρονα και τις πρώτες αγωνιστικές ισορροπίες της. Η έλλειψη ψωμιού συνεχιζόταν ενώ φήμες είχαν κατακλύσει το Παρίσι ότι στις Βερσαλλίες, όπου διέμενε προσωρινά η βασιλική οικογένεια, οι φρουροί όχι μόνο είχαν υποστείλει την επαναστατική σημαία (με τα σημερινά χρώματα) αλλά προετοίμαζαν και αντεπανάσταση.
Εκείνη την κρίσιμη περίοδο ήταν που χιλιάδες αποφασιστικές και αποφασισμένες γυναίκες -υπολογίζονται στις 6 έως 7- ανέλαβαν δράση. Ξεκινώντας στις 5 Οκτωβρίου 1879 και περπάτησαν υπό βροχή τα δώδεκα μίλια που χώριζαν το Παρίσι από τις Βερσαλίες για να απαιτήσουν ψωμί. Αρκετοί άνδρες μάλιστα κινήθηκαν τη νύχτα εκείνη να τις συναντήσουν. Το πλήθος πορευόταν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Οκτωβρίου προς τις Βερσαλίες.
΄΄…εξετάζω, πρώτα καλά, αν το θέμα μπορώ να το επεξεργαστώ καλύτερα εγώ παρά κάποιος άλλος και τότε μόνο το αναλαμβάνω. Αν έχω και την παραμικρή υποψία πως κάποιος άλλος θα επεξεργαζόταν το θέμα αυτό καλύτερα από μένα, τότε το στέλνω σε εκείνον, άσχετα αν εγώ προσωπικά ζημιωθώ, γιατί σημασία δεν έχει να γράψω εγώ κάτι, αλλά το κάτι αυτό να γραφεί σωστά…΄΄.
‘Οποιος έχει ζήσει και έχει επιβιώσει από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης έχει καταλάβει τι πάει να πει απανθρωπιά’, λένε οι επιβιώσαντες του Μαουτχάουζεν.
Μαζί με χιλιάδες άλλους Ελληνες και εκατομμύρια πολίτες άλλων χωρών βρέθηκαν αιχμάλωτοι στη ναζιστική Γερμανία. Οι Κρητικοί κρατούμενοι στο Μαουτχάουζεν και τα στρατόπεδα – δορυφόρους του, είχαν συγκεντρωθεί από τους Ναζί τον Φεβρουάριο του 1944 σε εξορμήσεις τους στην ύπαιθρο του Νομού και κυρίως στα ορεινά χωριά της Κυδωνίας και το Σέλινο. Ηθελαν να συγκεντρώσουν κόσμο για να εργαστεί στην πολεμική τους βιομηχανία καθώς οι περισσότεροι άντρες Γερμανοί ήταν στο μέτωπο. Να εργαστούν, όμως, μέχρι θανάτου και κάτω από απερίγραπτες συνθήκες. Οι συνομιλητές μας, παρά τα βάσανα τους, στάθηκαν τυχεροί εν αντιθέσει με εκατομμύρια άλλους που πέθαναν από στερήσεις και κακομεταχείριση. Μαζί τους επιστρέφουμε πολλές δεκαετίες πίσω για να παρουσιάσουμε ορισμένες σπάνιες όσο και δυσάρεστες στιγμές.
Ο Σαλαντίν ή Σαλαδίνος, σουλτάνος της Αιγύπτου και της Συρίας, γεννήθηκε το 1138 και πέθανε το 1193. Το πλήρες όνομά του ήταν Σαλάχ αλ Ντιν Γιουσούφ Ιμπν Αγιούμπ. Στους σταυροφόρους ήταν γνωστός απλά ως Σαλαντίν. Ήταν αυτός που κατάφερε να ενώσει τους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής, από τον Ευφράτη ως την Αίγυπτο, και να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ από τους σταυροφόρους.
Προηγούμενο
