MULTIMEDIA

Η δημοσιογράφος-συγγραφέας Έλλη Παππά γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Αδελφή της συγγραφέα Διδώς Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της. Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (1951). Καταδικάστηκαν σε θάνατο και ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά εκείνη τελικά αποφυλακίστηκε το 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Το 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα «Μακεδονία», στο περιοδικό «Γυναίκα», στην εφημερίδα «Εξπρές» και στην εφημερίδα «Έθνος». Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Υπήρξε επίτιμο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Η Έλλη Παππά απεβίωσε τα ξημερώματα της Τρίτης 27 Οκτωβρίου 2009.

Ποιος ήταν ο Λεβ Νταβίντοβιτς Τρότσκι;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να γράψει κανείς γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Η προσωπικότητά του είναι πολύπλοκη, πολύπλευρη, αντιφατική. Η δημιουργική του κληρονομιά είναι τεράστια. Μόνο για τα χρόνια 1924-1927, το δημοσιευμένο έργο του απλωνόταν ήδη σε δώδεκα τόμους (δεκατέσσερα βιβλία), και ήταν κάθε άλλο παρά πλήρες.

Αυτή τη στιγμή γίνονται προετοιμασίες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας για την έκδοση μιας συλλογής των έργων του που θα καταλαμβάνει από 80 έως 100 τόμους. Η βιβλιογραφία που είναι αφιερωμένη σ’ αυτόν αποτελείται επίσης από δεκάδες βιβλία και άρθρα. Αλλά αυτή δεν είναι παρά η μια πλευρά του ζητήματος. Η άλλη είναι το γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που επιμένουν να πιστεύουν ότι έχουν μάθει τα πάντα γι’ αυτόν τον άνθρωπο εδώ και πολλά χρόνια, παρόλο που δεν έχουν καθόλου υπόψη τους αυτό το άφθονο υλικό. Το λάθος, φυσικά, δεν βαραίνει τον αναγνώστη αλλά εκείνους που, ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του1920, τον έθρεψαν με ψευτοθεωρητικά υποκατάστατα, προτιμώντας να θεμελιώσουν την κοινωνία όχι στη βάση της συναίνεσης, την οποία πετυχαίνει κανείς στην πορεία μιας ελεύθερης διαμάχης ανάμεσα σε συνεργάτες, αλλά ουσιαστικά, στη βάση των ιδεών των μπακουνικών εκδόσεων της Ένωσης Λαϊκών Αντιποίνων («Ναρόντναγια Ρασπράβα»), όπου, κατά την έκφραση των Κ. Μαρξ και Φ. Έγκελς, η σκέψη και η επιστήμη απαγορευόταν κατηγορηματικά για τη νεολαία ως «εγκόσμιες δραστηριότητες ικανές να σπείρουν αμφιβολίες απέναντι στην παν-καταστροφική ορθοδοξία».

Προϊόν πολύχρονης δημοσιογραφικής έρευνας, από την εποχή του «Ιού της Ελευθεροτυπίας» αλλά και πιο πρόσφατα, το ιδιαίτερα χρήσιμο αυτό βιβλίο περιγράφει την άνοδο του ναζισμού στην Ελλάδα καθώς και τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που την επέτρεψαν.
Σε μια εξαιρετικού πολιτικού ενδιαφέροντος εκπομπή, ο Δημήτρης Ψαρράς απαντάει στις ερωτήσεις του «Βαθύ Κόκκινο»:

Εξηγεί γιατί είναι λάθος να χαρακτηρίζεται απλώς φασιστική η ναζιστική αυτή συμμορία, αναλύει τη φιλοεργοδοτική της στάση καθώς και τη σχέση της με τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου.

Αναφέρεται στις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, στη σύνδεση που έχει η πολιτική των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των πογκρόμ του «Ξένιου Δία» αλλά και του Μνημονίου με την ενίσχυση των ναζιστών.

Περιγράφει το ρόλο των ΜΜΕ στην ενίσχυση του ναζιστικού ρεύματος και φωτίζει τη διαπλοκή της Χρυσής Αυγής με επιχειρηματικούς ομίλους (Θεοδωρακόπουλος, Ωνάσης, Λάτσης).

Σχολιάζει τέλος την τετριμμένη «καραμέλα» της θεωρίας των ‘δύο άκρων’ που κατά κόρον αναπαράγεται καθημερινά στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

Τα κρούσματα βίας κατά αλλοδαπών μεταναστών έχουν αναδειχθεί εδώ και αρκετό καιρό σε μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα, αλλά πολλές φορές και την ίδια τη ζωή των θυμάτων των επιθέσεων.

Το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας παρουσίασε χθες τα αποτελέσματα της καταγραφή πράξεων βίας κατά τους πρώτους εννέα μήνες του 2012. Το Δίκτυο, που εκτός από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.) και την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Ε.Ε.Δ.Α.) περιλαμβάνει σήμερα 23 μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους φορείς, κατέγραψε, με βάση τις μαρτυρίες των ίδιων των θυμάτων, 87 περιστατικά ρατσιστικής βίας εναντίον προσφύγων και μεταναστών από τον Ιανουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2012.

Τα αποτελέσματα της έρευνας υπήρξαν άκρως ανησυχητικά: περισσότερα από τα μισά περιστατικά συνδέονται με εξτρεμιστικές ομάδες που δρουν οργανωμένα και βάσει σχεδίου, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα θύματα ή οι μάρτυρες ανέφεραν ότι ανάμεσα στους δράστες αναγνώρισαν άτομα που συνδέονται με τη Χρυσή Αυγή.

Orgulloso de estar entre el proletariado
es difícil llegar a fin de mes
y tener que sudar y sudar
«pa» ganar nuestro pan.
Éste es mi sitio, ésta es mi gente
somos obreros, la clase preferente
por eso, hermano proletario, con orgullo
yo te canto esta canción, somos la revolución.
SI SEÑOR! La revolución,
SI SEÑOR!, SI SEÑOR!, somos la revolución,
tu enemigo es el patrón,
SI SEÑOR!, SI SEÑOR!, somos la revolución,
viva la revolución.
«Estyhasta» los cojones de aguantar a sanguijuelas,
los que me roban mi dignidad.
Mi vida se consume soportando esta rutina
que me ahoga cada día más.

Feliz el empresario, más callos en mis manos
mis riñones van a reventar.
No tengo un puto duro, pero sigo cotizando
a tu estado del bienestar.
RESISTENCIA!
Éste es mi sitio…
En esta democracia hay mucho listo que se lucra
exprimiendo a nuestra clase social.
Les importa cuatro huevos si tienes catorce hijos
y la abuela no se puede operar.
Somos los obreros, la base de este juego
en el que siempre pierde el mismo «pringao»,
un juego bien pensado, en el que nos tienen callados
y te joden si no quieres jugar.
RESISTENCIA!
DES-O-BE-DIEN-CIA!

Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 04/02/1913 – 24/10/2005) μια έγχρωμη μοδίστρα, έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, στις 1 Δεκεμβρίου 1955  στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ , να ξεκινήσει μια διαδρομή που θα οδηγούσε στην ανάδειξή του σε κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Για τους λόγους αυτούς, η Ρόζα Παρκς σήμερα αναφέρεται σαν «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

ΤΡΙΤΗ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ στο Κ44: JELLO BIAFRA (SPOKEN WORD)
Ένας μεγάλος Αμερικανός αντιφασίστας και αντιιμπεριαλιστής μουσικός της punk-rock σκηνής, ο Jello Biafra με πολλά και συνεχή χρόνια μουσικής παρουσίας, αλλά και πολιτικό-κοινωνικής δράσης.
Συνιδρυτής των Dead Kennedys και δημιουργός των γνωστών σε όλους μας “California uber alles”, “Holiday in Cambodia”, “Nazi punks fuck off”, “Let’s lynch thelandlord” και πολλών άλλων.