Η μικρού μήκους ταινία «Σάμουρε» του σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη απέσπασε στις 29 Οκτωβρίου 2005 το βραβείο Καλύτερης Μικρού μήκους ταινίας στο 27ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Montpellier (www.cinemed.tm.fr).
Η ταινία «Σάμουρε» είχε κάνει την πρεμιέρα της το Σεπτέμβρη στο 28ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας όπου και βραβεύτηκε με την «Τιμητική Διάκριση Σεναρίου». Είναι η δεύτερη φορά που ταινία του Θοδωρή Παπαδουλάκη βραβεύεται στο Montpellier, αυτή τη φορά όμως με το Grand prix du court métrage de la Ville et de l’Agglomération de Montpellier.
Το «Σάμουρε» είναι η ιστορία ενός ιδιόρρυθμου βοσκού, του Θωμά, σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης ο οποίος έχει εμμονή με τους Σαμουράι. Ζει μόνος με τη μητέρα του και έχει μια προβατίνα που τη λένε Γιόκο. Ο ήρωας υπερβαίνει τα όρια της απομονωμένης παραδοσιακής κοινωνίας στην οποία μεγάλωσε. Ζει ανάμεσα σε δύο κόσμους ο συγκερασμός των οποίων κατακρίνεται από τους συγχωριανούς του και τον εξωθεί στην εκδίκηση και τελικά στην πολυπόθητη απόδραση. Το «Σάμουρε» είναι μια ιστορία για τη διαφορετικότητα και τις συγκρούσεις που αυτή προκαλεί σε μια μικρή κοινωνία.
Casus Belli ~ Αιτία Πολέμου
Το «Μάθε παιδί μου γράμματα» είναι μια πικρή, πολιτική σάτιρα για την Ελλάδα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης που έθεσε για την εποχή της (τέλη ’70) θέματα ταμπού όπως κομμουνισμός & εθνική αντίσταση, παπαδοκρατία & αστυνομοκρατία, ανεργία και μη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Σκηνοθεσία: Θόδωρος Μαραγκός. Σενάριο: Θόδωρος Μαραγκός Μουσική: Νίκος Τάτσης. Φωτογραφία: Νίκος Μήλας. Μοντάζ: Ηλίας Σγουρόπουλος. Ήχος / ηχοληψία: Ντίνος Κίττου, Ηλίας Ιονέσκο. Πρωταγωνιστούν: Νίκος Καλογερόπουλος, Κώστας Τσάκωνας, Δήμος Αβδελιώτης, Βασίλης Διαμαντόπουλος. Η ταινία γυρίστηκε σε Στεμνίτσα, Δημητσάνα, Λαγκάδια, Καρύταινα.
Το τέλος των Ναζί σε όλη του τη φρίκη
Το κλασικό, διαχρονικό βιβλίο του
Βρισκόμαστε στα 1905. H 19χρονη Σαμπίνα από τη Ρωσία πάσχει από μια ιδιάζουσα μορφή υστερίας. Προκειμένου να θεραπευτεί, νοσηλεύεται για ένα χρόνο σε ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης. Εκεί ο νέος ψυχίατρος Καρλ Γκουστάβ Γιουνκ αναλαμβάνει τη φροντίδα της, εφαρμόζοντας για πρώτη φορά την ψυχαναλυτική μέθοδο του μέντορά του, Σίγκμουντ Φρόιντ. Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται στην προσφάτως ανακαλυφθείσα μυστική αλληλογραφία των Κάρλ Γιουνκ, Σίγκμουντ Φρόιντ και Σαμπίνας Σπιλράιν. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία με σημείο εκκίνησης τον εγκλεισμό της Σαμπίνας και τη θεραπεία της χάρη (κυρίως;) στον ερωτά της με τον ψυχίατρο Κ. Γιουνκ. Η ιστορία, έπειτα, συνεχίζεται με την επιστροφή της στην προ-εναναστατική Ρωσία, όπου -ως ψυχαναλύτρια πια- ιδρύει το διάσημο «Λευκό Βρεφοκομείο», και ολοκληρώνεται με τον ξαφνικό της θάνατο το 1942, όταν πέφτει θύμα της Ναζιστικής βίας.
Εκείνη είναι μία Γαλλίδα ηθοποιός που ήρθε στη Χιροσίμα του μεταπολέμου για να πάρει μέρος σ’ ένα ειρηνιστικό φιλμ. Εκείνος είναι ένας Ιάπωνας αρχιτέκτονας που επέζησε της ατομικής βόμβας. Μαζί θα ζήσουν 24 ώρες παράφορου έρωτα. Για την ηρωίδα του Ρενέ, ο έρωτας είναι ενιαίος και αδιαίρετος. Η νέα σχέση που ταράζει τη ζωή της ανακαλεί εικόνες από την ερωτική της ιστορία μ’ ένα Γερμανό στρατιώτη στην περίοδο του β’ παγκοσμίου πολέμου, στην επαρχιακή πόλη Νέβερ. Το παρελθόν της ηρωίδας συναντά το παρελθόν της Χιροσίμα: η πόλη βιώνει το τραύμα του πυρηνικού ολέθρου, η ηρωίδα κουβαλά την τραυματική εμπειρία ενός έρωτα που διακόπηκε βίαια στο παρελθόν. Για τον Ρενέ, η πραγματικότητα της μνήμης της Γαλλίδας ηθοποιού είναι εξίσου αληθινή με την πραγματικότητα που διαδραματίζεται στο παρόν της πόλης. Η γυναίκα θυμάται την κατακραυγή που ξεσήκωσε ο εφηβικός της έρωτας στη Νεβέρ, την τιμωρία της μετά την απελευθέρωση, την εν ψυχρώ δολοφονία του εραστή της από τους συμπολίτες της. Η ανάμνηση του φρικτού αυτού συμβάντος, που σημάδεψε την ζωή της, της επιτρέπει για πρώτη φορά να αντιληφθεί άμεσα το τραύμα που βιώνει η Χιροσίμα. Την αποκάλυψη, που δεν κατόρθωσαν να της προσφέρουν τα άψυχα τεκμήρια του πυρηνικού ολοκαυτώματος που «στολίζουν» το μουσείο της Χιροσίμα ή η συμμετοχή της σ’ ένα σχετικό φιλμ, την προσφέρει η ανάμνηση.
Το έπος



