H Lola γυρίστηκε το 1981 και είναι η τρίτη από την τριλογία BRD: οι άλλες είναι Die ehe der Maria Braun [1978], Die sehnsucht der Veronika Voss [1982].
-Η Λόλα γυρίστηκε ουσιαστικά 2η, αλλά αποτελεί την BRD3-. Αποτελεί έμμεσα φόρο τιμής στο κλασσικό «The Blue Angel» του Josef von Sternberg’s, παίρνοντας βασικά σεναριακά στοιχεία, αλλά ουδεμία σχέση έχει το ένα με το άλλο.

Η δουλειά στην φωτογραφία είναι αξέχαστη. Ο διευθυντής φωτογραφίας Xaver Schwarzenberger χρησιμοποιεί συμβολικά κατά κόρον κόκκινο, γαλάζιο neon (μέχρι και στα εξωτερικά γυρίσματα) με αποτέλεσμα ένα εικαστικό αριστούργημα, ένα στυλιστικό tour de force, χρώματα που πιστεύεις ότι κάποιος πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για να βγουν. (eye-popping childlike colors, διάβασα κάπου)

Η ταινία ουσιαστικά είναι μία διαβολικά έξυπνη σάτιρα για τον καπιταλισμό κι ένα μελόδραμα. Βρισκόμαστε στα 50s. Ανοιξη 1957. Αμοραλισμός και το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Η Λόλα τραγουδάει σ’ ένα cabaret/bordello που αποτελεί το σύμβολο του καπιταλισμού. Ένα περιβάλλον όπου όλα και όλοι είναι προς πώληση. Η Λόλα κοινωνός αυτού του περιβάλλοντος, έμαθε να ζει και να επιβιώνει έτσι και μάλιστα να ελίσσεται και προς τα πάνω. Ενας νέος ελεγκτής κτιρίων, ο von Bohm, ο οποίος έχει αρχές που δεν εξαγοράζονται έρχεται στην πόλη (ο περίφημος Armin Mueller-Stahl) και η δουλειά του θ’ αποτελέσει πρόβλημα για το διεφθαρμένο περιβάλλον, στο οποίο όλη η πόλη είναι συνειδητά μαθημένη να ζει και ν’ αναπνέει. Ο Von Bohm θα γοητευτεί από την Λόλα, μη ξέροντας ότι δουλεύει στο καμπαρέ. Είναι τίμιος μα αφελής. Και η Λόλα ουσιαστικά θα είναι το νόμισμα με τον οποίο θα προσπαθήσει έμμεσα να τον εξαγοράσει η διεφθαρμένη πόλη και να τον ενσωματώσει. Με την αγάπη δηλαδή, όχι το χρήμα. Cui bono? ρωτάει σε κάποια φάση ο von Bohm. (φράση που συμπυκνώνει όλη την ταινία, αν θέλετε)

Υπάρχουν ορισμένες ταινίες, που αιφνιδιάζουν όποιον επιδιώκει να ασχοληθεί έστω και λίγο μαζί τους, να σκαλίσει την ιστορία τους και να κατανοήσει τις συγκυρίες και τις συνέπειες της δημιουργίας τους. Αυτές οι ταινίες παύουν σχεδόν αμέσως να μοιάζουν ενδιαφέρουσες για το σενάριο, τη σκηνοθεσία, ή τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών τους, όσο εξαίσια κι αν είναι όλα αυτά. Και αυτό γιατί, από την πρώτη κιόλας στιγμή, φανερώνουν πως κάτι άλλο κρύβεται από πίσω τους, κάτι πολύ πιο σημαντικό και από την ίδια την καλλιτεχνική τους συνεισφορά. Αυτές οι ταινίες αποτελούν ζωτικό, αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της κινηματογραφικής ιστορίας, καθώς μοιάζουν να ενώνουν με αόρατα νήματα πρόσωπα, καταστάσεις και στιγμές σημαντικές για την ίδια την υπόσταση της έβδομης τέχνης. Σε αυτή την ευλογημένη, μυστηριώδη και συναρπαστική κατηγορία ταινιών ανήκει το «Guess Who’s Coming To Dinner» που σκηνοθέτησε το 1967 ο Stanley Kramer.

Η μονάκριβη κόρη ενός ώριμου, ευκατάστατου ζευγαριού επιστρέφει σπίτι μετά από ένα ταξίδι. Μαζί της φέρνει και τον αγαπημένο της, έναν διάσημο, καταξιωμένο γιατρό, τον οποίο γνώρισε και ερωτεύτηκε παράφορα κατά τη διάρκεια της σύντομης απουσίας της. Σκοπός της από κοινού άφιξης είναι να ανακοινώσουν την επιθυμία τους να παντρευτούν το συντομότερο δυνατό. Μία μικρή λεπτομέρεια, ωστόσο, φαίνεται να κηλιδώνει την τέλεια εικόνα: ο επίδοξος γαμπρός είναι μαύρος. Οι εμβρόντητοι γονείς, ένας προοδευτικός ιερέας, η επίσης έγχρωμη υπηρέτρια και οι γονείς της πέτρας του σκανδάλου θα προσπαθήσουν μέσα σε ένα απόγευμα να λύσουν όσα μία ολόκληρη κοινωνία δεν κατάφερε να ξεμπερδέψει για αιώνες. Η δύναμη της αγάπης θα αναμετρηθεί με τις κοινωνικές συμβάσεις και μία συντηρητική γενιά θα νιώσει τα θεμέλιά της να κλονίζονται από τις νέες, ριζοσπαστικές απόψεις.

Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η απαγορευμένη φιλία του 8χρονου Μπρούνο με ένα αγόρι εβραϊκής καταγωγής που βρίσκεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, θα έχει αναπάντεχες συνέπειες. Η άγνοια της πραγματικότητας και ο εγκλωβισμός στην παιδική αθωότητα είναι κάποιες φορές πιο ασφαλής από τη σκληρή αλήθεια και το αβέβαιο της ζωής.

• Έτος Παραγωγής:
  • 2008
• Διάρκεια:
  • 95 λεπτά
• ΠΑΡΑΓΩΓΗ:
  • Αγγλίας
• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
  • Mark Herman
• ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
  • Asa Butterfield (Bruno) Zac Mattoon O’Brien (Leon (as Zac Mattoon-O’Brien)) Domonkos Nemeth (Martin) Henry Kingsmill (Karl) Vera Farmiga (Mother) Cara Horgan (Maria) Zsuzsa Holl (Berlin Cook) Amber Beattie (Gretel) Laszlo Aron (Lars) David Thewlis (Father)

Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λάζαρου Παυλίδη και πρωταγωνιστούν: Θύμιος Καρακατσάνης, Δήμητρα Χατούπη, Μίρκα Καλαντζοπούλου, Βασίλης Κολοβός, Λάζαρος Αντρέου. Η σκηνοθεσία είναι του Τάσου Ψαρρά.

Με δυο λόγια η ιστορία της ταινίας.

Περίοδος του εμφυλίου: Εξαθλιωμένοι αγρότες από τα χωριά της Μακεδονίας καταφθάνουν στη Θεσσαλονίκη με τα λιγοστά τους υπάρχοντα για να ξεφύγουν από τα δεινά του πολέμου.
Εκεί, συνωστίζονται κατά δεκάδες σ’ ένα παλιό οικοδόμημα, το Καραβάν Σαράι.
Σ’ αυτό το πολυώροφο εξάμβλωμα διαδραματίζεται η ταινία. Εκεί που έχει στοιβάξει τους ανθρώπους ο «εθνικός» στρατός για να ξεχωρίσει δήθεν τους αμάχους, αλλά στην ουσία για να αποκόψει τον δημοκρατικό στρατό από τους τροφοδότες του.

Εκεί λοιπόν παρακολουθούμε τους αγώνες των στερημένων χωρικών για να επιβιώσουν στη μεγαλούπολη, και ταυτόχρονα να προσπαθούν να μη χάσουν την αξιοπρέπεια τους και την ελπίδα.

Η ταινία «ΚΛΕΙΩ» του Γυμνασίου Οιχαλίας Τρικάλων κέρδισε:

α) Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στην κατηγορία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στον
3ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους που έλαβε χώρα στις Σέρρες.

Διοργανωτές της εκδήλωσης αυτής ήταν η Δ/νση Α/θμιας Εκπαίδευσης Σερρών στο πλαίσιο των δράσεων του Εθνικού Δικτύου Αγωγής Τηλεόρασης, η Ελληνική Ραδιοφωνική Τηλεόραση, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και η Δ/νση Ραδιοτηλεόρασης.

β) Το Α΄ Βραβείο Καλύτερης Μαθητικής Ταινίας στο 5ο Νεανικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους που διεξήχθη στην Λάρισα την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013.
Διοργάνωση: Περιφέρεια Θεσσαλίας – Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Συνδιοργάνωση: Artfools, ΤΕΙ Λάρισας, Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας.

Ο Ντάριο Φο το 1974 σκάρωσε και παρουσίασε ένα θεότρελο θεατρικό έργο με τον τίτλο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Μέσα σε μια από τις πολλές πετρελαϊκές κρίσεις, που όπως φαίνεται τείνουν στη μονιμότητα, με τον πληθωρισμό να καλπάζει και τους εργάτες να χάνουν τις δουλειές τους ή να υποαπασχολούνται με τα γνωστά εργασιακά τερτίπια της ημιαπασχόλησης που σημαίνουν απλήρωτη εργασία, μια ομάδα γυναικών μπουκάρει σε σούπερ – μάρκετ και αρνείται να πληρώσει τις νέες υπερδιπλάσιες τιμές, λόγω κρίσης, των προϊόντων. Δημιουργούν τρομακτική σύγχυση στο ταμείο, έρχονται σε ανοιχτή ρήξη με το διευθυντή, σχεδόν τον απειλούν με λιντσάρισμα, και τελικά αρπάζουν τα αγαθά πληρώνοντας κατά βούληση. Το πράγμα παίρνει τεράστιες διαστάσεις, αφού κάποιες γυναίκες φτάνουν σε σημείο να αρπάζουν ό,τι βρουν, χωρίς να πληρώσουν τίποτα. Ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο.
Μια κυρία, ενσαρκώνοντας την αποθέωση του θράσους, κατευθύνεται προς την έξοδο φορτωμένη με θεόρατες σακουλάρες, που αδυνατεί να σηκώσει, και απαιτεί πίστωση από το διευθυντή του σούπερ – μάρκετ χωρίς όμως να δώσει κανένα στοιχείο της. Επικαλείται το γνωστό τροπάρι των εμπόρων που λέει ότι πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στους εμπόρους, αντιστρέφοντάς το. Και οι έμποροι πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στους καταναλωτές. Δεν πρέπει να υπάρχει ανησυχία, ούτε καταγραφή στοιχείων, η αμοιβαία εμπιστοσύνη πιστοποιεί την εξόφληση κάθε λογαριασμού. Όπως είναι φυσικό, εντός ολίγου έρχεται η αστυνομία να αποκαταστήσει τη νομιμότητα, αλλά είναι τέτοιο το μπούγιο και τόσο ανεξέλεγκτη η κατάσταση που το έργο της γίνεται αδύνατο. Οι εξαγριωμένες κυρίες μπαίνουν στο τραμ κι εξαφανίζονται και οι αστυνομικοί δεν μπορούν να εξακριβώσουν ποια ψώνια είναι νόμιμα και ποια όχι. Εξάλλου, η οργή των γυναικών, ο πανικός και το πρωτόγνωρο της υπόθεσης τους αιφνιδιάζουν και τους καθηλώνουν. Ένα μικρό χάος, τόσο ξαφνικό, αυτοσχέδιο και ανήκουστο που γελοιοποιεί τις αρχές καθιστώντας τις ανίσχυρες.

Πλάι στον ετοιμοθάνατο Καβάφη ένας βιογράφος προσπαθεί να αποσπάσει στοιχεία για τη ζωή του. Ο ποιητής μένει σιωπηλός, ενώ από το νού του περνούν εικόνες και γεγονότα…

Το έργο ανατρέχει στην παιδική ηλικία του Καβάφη και στην ψυχική του ενηλικίωση που τον οδηγεί σε υψηλότερα επίπεδα ποιητικής έκφρασης. Η ζωή στην Αλεξάνδρεια, τα ταξίδια του στην Ελλάδα και στην Κωνσταντινούπολη τον έφεραν κοντά στον πλούσιο αισθησιασμό αρχαίων πολιτισμών και τον οδήγησαν σε μία ζωή γεμάτη πάθη και ερωτικές επιθυμίες. Ο Καβάφης εξέφρασε με λυρισμό τον κρυφό του έρωτα για νέους άντρες, ξεπερνώντας τη σεμνοτυφία των καιρών του, αλλά παρέμεινε το κύριο στοιχείο μιας ζωής σημαδεμένης από πίκρα και βαθιές απογοητεύσεις. Οι ερωτικές του προτιμήσεις εξιδανικεύονται μέσα από την αγνή κλασική παράδοση και αποτελούν την κινητήρια δύναμη μιας θεσπέσιας ποίησης.

Το 1987 εκδόθηκε το βιβλίο οι Αόρατοι, που είναι οι χιλιάδες νέοι της γενιάς του «κινήματος του `77», οι νέοι της Αυτονομίας.
Το βιβλίο βασίστηκε στην αληθινή ιστορία ενός νεαρού αυτόνομου, του Σέρτζιο Μπιάνκι, που ο Μπαλεστρίνι συνάντησε στη Γαλλία. Χωρίζεται σε τρεις θεματικές ενότητες- σταθμούς στη συγκρότηση της προσωπικότητας του ήρωα: Το κίνημα και την πολιτικοποίηση, τη σύλληψη και τη σύγκρουσή του με το δικαστικό μηχανισμό, την καθημερινή ζωή στη φυλακή και την εξέγερση.
O αφηγητής περιγράφει τη ζωή στην κωμόπολη που γεννήθηκε, την πολιτικοποίησή του και τη δραστηριότητά του μέσα στο σχολείο ενώ ήταν ακόμη μαθητής του λυκείου, τη συμμετοχή του σε πορείες και την ίδρυση μιας πολιτικής ομάδας, την κατάληψη μιας αποθήκης και τη μετατροπή της σε αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο, την εγκατάλειψή του μετά την επέμβαση της αστυνομίας, την εμπειρία του από τη μαύρη εργασία σ` ένα από τα εργοστάσια της περιοχής του, την σύλληψή του, την εξέγερση και την ήττα, τις επιδράσεις της πάνω στους δεσμούς αλληλεγγύης, τις προσωπικές και συντροφικές σχέσεις, τις πολιτικές επιλογές.

Αυθεντικός Τίτλος: Gli Invisibili
Τίτλος στα Ελληνικά: Οι Αόρατοι
Τίτλος στα Αγγλικά: The Invisibles
Σκηνοθεσία: Pasquale Squitieri
Παραγωγή: Vidi
Χώρα: Ιταλία
Έτος: 1988