Rafael Trejo – Dukes on the Ropes
Συνέντευξη του φωτογράφου Δημήτρη Σιδερίδη στον Ανδρέα Κατσικούδη για το polismagazino.gr
Στις 23 Φεβρουαρίου 1942, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο Στέφαν Τσβάιχ, αυτοκτονεί μαζί με τη γυναίκα του, απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης, όπως αυτό διαγραφόταν με τον καλπασμό του ναζισμού. Δεν ξέρω αν θα έκαναν το ίδιο αν κάποιος τους έλεγε πως σε τρία χρόνια το τέρας θα ψυχορραγούσε. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι, διαβλέποντας πως δεν έχει γυρισμό η πολιτιστική και αξιακή κατάπτωση της Ευρώπης.
Επίσκεψη και ξενάγηση στο Μουσείο Αλληλεγγύης Σαλβαδόρ Αλλιέντε. Μια αφορμή για την επανεξέταση των σχέσεων Τέχνης και Επανάστασης.
Σκοτάδι πάνε να φέρουν και στην τέχνη, εφαρμόζοντας τις διατάξεις του λεγόμενου τρομονόμου, στοχεύοντας σε οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί «ανατρεπτικό». Σύμφωνα με το άρθρο 8 του νομοσχεδίου για τα ΜΜΕ που αναμένεται να ψηφιστεί αύριο, απαγορεύεται οποιοδήποτε υλικό που ανεβαίνει στο διαδίκτυο από δημιουργό – καλλιτέχνη ή ακόμα και από οποιοδήποτε χρήστη «να εμπεριέχει υποκίνηση σε βία ή μίσος & δημόσια πρόσκληση σε τρομοκρατικό έγκλημα». Στην Ισπανία με βάση αντίστοιχη νομοθεσία, έχουν γίνει δεκάδες διώξεις καλλιτεχνών. Στίχοι τραγουδιού που λένε «Δεν θα καταφέρουν να με λυγίσουν» απέναντι στις ειδικές δυνάμεις, θεωρούνται έως και «ωραιοποίηση της τρομοκρατίας».
Μετάφραση: Πηνελόπη Σταμάτη
Στις 21 Οκτωβρίου του 1929 στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, γεννήθηκε η πολυαγαπημένη συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Ούρσουλα Λε Γκεν. Η Λε Γκεν μάς έδειξε μέσα από τα βιβλία της κάτι σημαντικό για τους ουτοπικούς κόσμους και τις ουτοπικές κοινωνίες· πως η ουτοπία δεν είναι τελειότητα, η ουτοπία είναι διαδικασία. Είναι προβληματισμός και προσαρμογή, μάθηση και εξέλιξη. Είναι επικοινωνία και σεβασμός, αυτογνωσία και ειλικρίνεια. Αυτή η ιδέα αντηχεί σε όλο της το έργο, όπου εξερευνά την ουτοπία ως διαδικασία. Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία της Ούρσουλα Λε Γκεν στα National Book Awards το 2014, όπου βραβεύτηκε για τη συνεισφορά της στην αμερικανική λογοτεχνία:
Έρχονται δύσκολες στιγμές, στις οποίες θα χρειαζόμαστε τις φωνές συγγραφέων, που μπορούν να βλέπουν εναλλακτικές λύσεις στον τρόπο που ζούμε τώρα, που μπορούν να βλέπουν μέσα από τη φοβισμένη κοινωνία μας και τις ιδεοληπτικές τεχνολογίες της άλλους τρόπους ύπαρξης, ακόμη και να φανταστούν πραγματικούς χώρους ελπίδας. Θα χρειαστούμε συγγραφείς, που θα μπορούν να θυμηθούν την ελευθερία –ποιητές, οραματιστές– ρεαλιστές μιας διευρυμένης πραγματικότητας.
Αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε συγγραφείς που γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ της παραγωγής ενός εμπορεύματος και της εξάσκησης μιας τέχνης. Η ανάπτυξη γραπτού υλικού που να ταιριάζει στις στρατηγικές πωλήσεων με σκοπό τη μεγιστοποίηση των εταιρικών κερδών και των διαφημιστικών εσόδων δεν είναι το ίδιο με την υπεύθυνη έκδοση ή τη συγγραφή βιβλίων.
Βλέπω, ωστόσο, τα τμήματα πωλήσεων να έχουν τον έλεγχο της σύνταξης. Βλέπω τους δικούς μου εκδότες, σε έναν ανόητο πανικό άγνοιας και απληστίας, να χρεώνουν τις δημόσιες βιβλιοθήκες έξι ή επτά φορές περισσότερο από ό,τι χρεώνουν τους πελάτες για ένα ηλεκτρονικό βιβλίο. Έχουμε δει έναν κερδοσκόπο να προσπαθεί να τιμωρήσει έναν εκδότη για ανυπακοή, καθώς και συγγραφείς να απειλούνται από τον εταιρικό φετφά. Και βλέπω πολλούς από εμάς, τους παραγωγούς, που γράφουν τα βιβλία και φτιάχνουν τα βιβλία, να το δέχονται –αφήνοντας όσους αισχροκερδούν από αυτά να μας πουλάνε σαν αποσμητικό και να μας λένε τι να δημοσιεύουμε, τι να γράφουμε.
Τα βιβλία δεν είναι απλά εμπορεύματα· τα κίνητρα του κέρδους έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τους στόχους της τέχνης. Ζούμε στον καπιταλισμό, η εξουσία του φαίνεται ανυπέρβλητη –αλλά το ίδιο ίσχυε και για την ελέω θεού εξουσία των βασιλιάδων. Τα ανθρώπινα όντα μπορούν να αντισταθούν σε οποιαδήποτε ανθρώπινη εξουσία και να την αλλάξουν. Η αντίσταση και η αλλαγή συχνά ξεκινούν από την τέχνη. Πολύ συχνά, μάλιστα, μέσα από τη δική μας τέχνη, την τέχνη των λέξεων.
Είχα μια μακρά και καλή καριέρα ως συγγραφέας, με καλή συντροφιά. Τώρα, στο τέλος της, δεν θέλω να δω την αμερικανική λογοτεχνία να ξεπουλιέται ακολουθώντας το ρεύμα. Εμείς που ζούμε γράφοντας και δημοσιεύοντας θέλουμε –και πρέπει να απαιτήσουμε– το δίκαιο μερίδιό μας στα έσοδα. Αλλά το όνομα της όμορφης ανταμοιβής μας δεν είναι το κέρδος. Το όνομά της είναι η ελευθερία.
Πηγή:aftoleksi.gr
