Είναι ντροπή σήμερα, να αποδέχεσαι την ύπαρξη μίας ναζιστικής συμμορίας σαν μέρος της κοινωνίας που ζεις. Είναι εξίσου εγκληματική η ανοχή σου, είναι κακούργημα συνείδησης η άγνοια σου. Χειραγωγείσαι βάναυσα με λάσπη, προπαγάνδα και θέαμα από το εργαλείο που λέγεται τιβί, κάνοντας τώρα την υστερία και ψηφιακή.
Έτσι λοιπόν, η βία λαμβάνει το αξίωμα της ηθικής μέσα σου, η ικανότητα της κρίσης κατασφάζεται, το πνεύμα σου είναι στείρο, κενό και κακοποιημένο. Κατάφερες να αποδεχτείς και το φασισμό;
Από την ανελέητη οργή του ναζιστικού και δαιμονισμένου όχλου καταστολής, έως τους φασιστικούς νόμους του κράτους που σε πνίγουν, βλέπεις ποιος ξεκάθαρα είναι ο εχθρός σου. Είναι το κεφάλαιο, είναι ο καπιταλισμός. Και η χρυσή αυγή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι προστάτες, οι φύλακες, οι φρουροί αυτού του πλούτου. Αλώστε πρέπει να σου είναι γνωστό ότι ένα από τα στάδια του φασιστικού καθεστώτος για να επιβληθεί είναι και ο σχηματισμός μίας παραστρατιωτικής ομάδας. Στην προκειμένη περίπτωση όμως μην εξαπατάσαι η συνταγή είναι γελοία, είναι αποτυχημένη, είναι νοητικά ανάπηρη
Η αμάθεια είναι σύμμαχος της καταστροφής. Το φίδι θα σε πλησιάσει, μπορεί και να στηρίξει δήθεν τον αγώνα σου, αν είσαι άρειος μπορεί να σου χαρίσει και καμιά σακούλα χόρτα.
Μην τους πιστέψεις. Ο ρόλος του φιδιού είναι συστημικός. Εργάζεται δηλαδή για το σύστημα, για το κράτος. Αργά ή γρήγορα θα σου αποκαλυφθεί. Η αρχή είδη έγινε με το μπλοκάρισμα της επιτροπής διερεύνησης για την πώληση της ΑΤΕ, μετά με την στήριξή τους στη διαγραφή των χρεών των μεγάλων ΠΑΕ, και πρόσφατα με την υποστήριξή τους στο «κοινωφελές ίδρυμα Λάτση» μέσα στη Βουλή. Ενδεχομένως να τους είδες παρέα με τις ομάδες καταστολής και στη μεγάλη πλατεία να σου προσφέρουν ξερατά και βία. Εργατικός έλεγχος λοιπόν και το μέσο για να επιβληθεί αυτό, η βία της αυτοάμυνας των αγώνων μας.
Περιθωριοποίησε και απόρριψε οιαδήποτε ναζιστική-φασιστική-εθνικιστική συμμορία. Οδήγησέ τη στη θέση που της αρμόζει, στον πάτο της κοινωνίας των ανθρώπων μαζί με αυτά που πρεσβεύει. Το φασισμό δεν το στηρίζεις , τον τσακίζεις.
του Μιχάλη Τσεντίδη
