Είναι γεγονός, ότι τα τελευταία δύο χρόνια το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει ραγδαία και η διαμόρφωση του για τους περισσότερους, επιτείνει το πρόβλημα ισορροπίας στην κοινωνία.
Η συγκυβέρνηση εδώ και καιρό, αποτελεί μονόδρομη λύση, ενώ η εκχώρηση νέων πολιτικών κομμάτων στην Ελληνική Βουλή, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αποτέλεσε λύση ανάγκης και όχι επιλογής. Δεν είναι λίγοι οι ψηφοφόροι που στράφηκαν σε μικρότερα κόμματα -ορισμένα από αυτά νέα στην πολιτική ζωή, προκειμένου να δείξουν τη διαμαρτυρία τους για την παρούσα οικονομική τους κατάσταση και την αστάθεια της κοινωνίας.
Σε μία εποχή όπου η ανεργία μαστίζει τον ελληνικό πληθυσμό, οι αυτοκτονίες αυξάνονται μέρα με τη μέρα, παράλληλα και η εγκληματικότητα, η εμπιστοσύνη στα πολιτικά πρόσωπα εκλείπει και η ανασφάλεια κυριαρχεί, ένα υψηλό ποσοστό των πολιτών επιλέγει να στραφεί σε «ακραίες» πολιτικές λύσεις, προκειμένου να εξασφαλίσει αν όχι την εργασία και τη σταθερότητα της οικονομικής του κατάστασης, τουλάχιστον την «ασφάλεια» του.
Κατ’ αυτό τον τρόπο και με επιχειρήματα όπως «κινδυνεύουμε από τους μετανάστες», «η αστυνομία δεν κάνει τίποτα», «ήταν ώρα να μπει κάποιος στη Βουλή να πει τα πράγματα με το όνομα τους» κ.τ.λ., είδαμε το κόμμα που μέχρι πρότινως εκπροσωπούσε το αμελητέο 0,3% του λαού, να εισέρχεται στη Βουλή και τα ποσοστά του, σύμφωνα με επίκαιρες δημοσκοπίσεις, ν’ αγγίζουν πλέον το 12%. Το «φαινόμενο Χρυσή Αυγή», όπως συνηθίζουμε να το αποκαλούμε, βομβαρδίζει τα ΜΜΕ, αλλά και την καθημερινότητα μας, είτε μέσω συζητήσεων με το ευρύτερο περιβάλλον μας, είτε μέσω των γεγονότων που διαδραματίζονται γύρω μας και σχετίζονται με τη διαβόητη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Μεγαλοδημοσιογράφοι, αλλά και μικρά κανάλια -ενδεχομένως και άγνωστα στο ευρύ κοινό- ασχολούνται σχεδόν καθημερινά με τις δράσεις του κόμματος, που εκπροσωπεί ένα αρκετά υψηλό ποσοστό του ελληνικού λαού. Γείτονες, φίλοι, συγγενείς και άγνωστοι, έχουν προσχωρήσει στις καθημερινές τους συζητήσεις το «φαινόμενο Χρυσή Αυγή» υποστήριζοντας ή αποδοκιμάζοντας το.
Δημιουργούνται ολοένα και περισσότερες αντιρατσιστικές οργανώσεις, στα Πανεπιστήμια οι φοιτητές κάνουν ψηφίσματα για τη μη δημιουργία παρατάξεων της Χρυσής Αυγής, οι μαθητές που υποστήριζουν θερμά το εν λόγω πολιτικό κόμμα αυξάνονται, οι ρατσιστικές επιθέσεις σε λαϊκές αγορές, πλανόδιους μικροπωλητές, περαστικούς στο δρόμο, επιβαίνοντες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς κ.τ.λ. αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο. Και όλα αυτά στο όνομα του «φόβου», της «ανασφάλειας» και της «αυξανόμενης εγκληματικότητας».
Ένα ερώτημα επομένως που θα μπορούσε να ειπωθεί προς τους ψηφοφόρους του εν λόγω κόμματος, είναι πόσο ασφαλείς νιώθουν σήμερα, όπου η βία αντικρούεται με βία. Οι κάτοικοι του Αγ. Παντελεήμονα ευγνομωνούν την Χ.Α. που «καθάρισε» την περιοχή από τους λαθρομετανάστες που «λήστευαν και σκότωναν» καθημερινά, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους. Πράγματι, οφείλουμε να πούμε, ότι ο φόβος επικραττεί στις γύρω περιοχές των Πατησίων και της Κυψέλης κατά κύριο λόγο, όπου τα περιστατικά ληστείας και βίας είναι συχνά, χωρίς ασφαλώς να διαπράττονται αποκλειστικά από λαθρομετάναστες. Πόσο ελευθέροι είμαστε όμως σε μία κοινωνία που για να μπορέσουμε να βγούμε από το σπίτι μας με ασφάλεια, πρέπει κάποιοι να έρθουν να διώξουν με τη βία εκείνους που θεωρητικά μας φοβίζουν; Κατά πόσο η καταπολέμηση αυτής της βίας που φοβάστε μη μας ασκηθεί στο σπίτι μας, ή στο δρόμο, ή κάπου αλλού, μπορεί να μας εγγυηθεί ότι δε θα επαναληφθεί και δε θα εισβάλλει στη ζωή μας με άλλη μορφή; Δεν είμαστε συνένοχοι σ’ αυτή τη βία, όταν την επικαλούμαστε ως «από μηχανής Θεό» που θα μας λυτρώσει από το φόβο; Ίσως το ζήτημα μοιάζει πολύ απλό και όλα τα ανωτέρω να φαίνονται «αναγκαία κακά» για να λυθούν βασικά προβλήματα της καθημερινής μας ζωής. Ίσως όμως και να μην είναι έτσι, αν αναλογιστούμε ότι «η βία» ως αυτοτελής έννοια, συνεπάγεται πράξεις επιθετικότητας, κατάχρηση εξουσίας εκείνου ο οποίος την ασκεί και που αποσκοπεί πάντοτε στη ζημία ή τον τραυματισμό εις βάρος εκείνου που την υφίσταται. Άλλωστε η βία, όπως εσφαλμένα έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι, δεν είναι μόνο σωματική, αλλά πολύ συχνά και ψυχολογική. Η αθέατη αυτή βία, είναι σε θέση να υπονομεύσει το ψυχισμό και τις αποφάσεις μας, παροτρύνοντας μας να λάβουμε μέρος στη διάπραξη της, ακόμα και εν αγνοία μας.
Έτσι, πάρα τον αδιάκοπο «πόλεμο» που ασκείται από τα ΜΜΕ, την ατέρμονη προσπάθεια πολιτικών, δημοσιογράφων, και καθηγητών να καταδικάσουν τις ναζιστικές επιρροές της Χρυσής Αυγής και να ενημερώσουν κοινό και ψηφοφόρους για το αμαυρωμένο παρελθόν της και τις βίαιες πεποιθήσεις και δράσεις του κόμματος, η απήχηση του σε νέους και ηλικιωμένους αυξάνεται. Φταίει ο φόβος των πολιτών για την υψηλή αύξηση του ποσοστού εγκληματικότητας τα τελευταία χρόνια, και ο κίνδυνος στον οποίο εκτείθεται η δημόσια τάξη και η προσωπική ασφάλεια, ή το γεγονός ότι αποδέχομαστε σιωπηρά την κατάσταση, με αποτέλεσμα να γινόμαστε μέρος αυτής;
Όλο αυτό το διάστημα όπου παρακολούθησα εκπομπές και διάβασα δημοσιεύματα και άρθρα γύρω από τη Χ.Α., με σκοπό ν’ αποτρέψουν νέους ψηφοφόρους και να διαμορφώσουν την ψήφο των «παλαιών», γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα, που λίγο έως πολύ όλοι έχουμε. Αν αυτή η αρνητική διαφήμιση, που τελείται εις βάρος της Χ.Α. είναι τελικά εις βάρος της. Η αρνητική διαφήμιση είναι ομολογουμένως μία τακτική που κατά καιρούς γίνεται της μόδας και εν μέσω οικονομικής κρίσης και ακραίων πολιτικών αλλαγών, δε θα υπήρχε καλύτερη περίοδος χρήση της συγκεκριμένης τακτικής.
Άκουγοντας όμως πολλούς απογοητευμένους πολίτες από το πολιτικό μας σύστημα, να στρέφουν τη ψήφο τους προς νέες κατευθύνσεις, απλά και μόνο επειδή κουράστηκαν από τις πρακτικές και τις μεθόδους των παλαιότερων κομμάτων και πλέον υποστηρίζουν ένθερμα ότι τα νέα πρόσωπα στο πολιτικό σκηνικό, μπορούν να επιφέρουν σημαντικές θετικές αλλαγές και γι’ αυτό το λόγο απορρίπτονται από τους αντιπάλους, δεν άργησα να σκεφτώ γιατί να μην ακολούθησει κάποιος και τον ίδιο τρόπο σκέψης, τάσσοντας τον εαυτό του υπερ της Χ.Α.
Αν όλη αυτή η συζήτηση γύρω από τα «κακά» της εν λόγω οργάνωσης, δεν είναι σε θέση να αποτρέψει τους ψηφοφόρους της, μήπως είναι σε θέση να τους προσκαλέσει στο πολυπληθέστερο κοινό της; Μερικές φορές θέλοντας να επιβάλλουμε την έκαστοτε άποψη μας, είναι πιθανό να επιτύχουμε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Και αυτό, συμβαίνει ακριβώς για το λόγο ότι η επιβολή των προσωπικών μας πεποιθήσεων, σε τρίτους, περικλύει μία αφανή μορφή βίας που μπορεί να οδηγήσει σε απροσδόκητα αποτελέσματα. Επομένως, αν όλοι αποφασίσουμε να λάβουμε μέρος σε αυτό το παιχνίδι επιταγών και εντυπώσεων, προκειμένου να εξασφάλισουμε το προσωπικό μας συμφέρον, αδιαφορώντας για τα μέσα με τα οποία διεκδικείται και τις επιπτώσεις του στο κοινωνικό γίγνεσθαι, είναι πολύ πιθανό σύντομα να υποστούμε τις συνέπειες των πράξεων μας.
Στεφανία Γραικούση
Πηγη:http://andounis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_7.html?spref=fb
