Βγαλμένη από εγχειρίδιο προώθησης ισραηλινών θέσεων φαντάζει η ανάλυση περί του «αντισημιτισμού» της «σταλινικής Αριστεράς», που δημοσιεύει ο Όμηρος Ταχμαζίδης στο alterthess.gr

Στηριζόμενος ως επί το πλείστον σε μερικά ποιήματα που εντόπισε στον Ριζοσπάστη του… 1982, ο συγγραφέας εξαπολύει ένα δριμύ κατηγορώ στο σύνολο της Αριστεράς την οποία κατηγορεί για «αντισημιτική πολιτική κουλτούρα» λόγω της κριτικής που ασκεί στην γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Δυσκολευόμαστε φυσικά να απαντήσουμε με λογικά επιχειρήματα σε μια ανάλυση που έχει ως βασική πηγή μερικά ποιήματα των αρχών της δεκαετίας του ’80. Ο συντάκτης μεταξύ άλλων φαίνεται να ξεχνά ότι τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ συγκεντρώνει το θαυμασμό της φασίζουσας (και παραδοσιακά αντισημιτικής) δεξιάς (διαβάστε σχετικά το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ιού). Ίσως λοιπόν ο κ. Ταχμαζίδης θα έπρεπε να αναζητήσει σε αυτό το φαινομενικά παράδοξο φλερτ του Ισραήλ με την ευρωπαϊκή ακροδεξιά ορισμένα από τα στοιχεία αντισημιτισμού που βλέπει στην ελληνική κοινωνία. Πιο απλά το Ισραήλ είναι πολύ μεγαλύτερος αντισημίτης από την Αριστερά, αν κρίνουμε από τις λυκοσυμμαχίες του.

Ξαναχτύπησαν οι ασφαλίτες νύχτα τα κουδούνια χιλιάδων σπιτιών – αυτή τη φορά για να επιδώσουν φύλλα πορείας πολιτικής επιστράτευσης απεργών στα μέσα μαζικής μεταφοράς και όχι για να συλλάβουν τους πολίτες που μένουν εκεί και να τους οδηγήσουν κρατούμενους στα γήπεδα κατ΄εντολήν κάποιας στρατιωτικής χούντας πραξικοπηματιών. Η δημοκρατικά εκλεγμένη «χούντα» του δεξιού Σαμαρά και των δεκανέων Βενιζέλου και Κουβέλη αρκείται για την ώρα στην καταναγκαστική εργασία των εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζομένων χωρίς σχεδόν αμοιβή. Άλλωστε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τους «ανυπότακτους» της πολιτικής επιστράτευσης τους δικάζουν και τους καταδικάζουν σε τουλάχιστον τρεις μήνες φυλακή τα πολιτικά δικαστήρια και όχι τα έκτακτα στρατοδικεία!

Δεν είναι όμως μόνο ή κυρίως το εξόφθαλμα αντισυνταγματικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης απεργών (το Σύνταγμα το προβλέπει σε περιπτώσεις εθνικής άμυνας, φυσικών καταστροφών, κινδύνων για τη δημόσια υγεία) αυτό που μας προκαλεί ανησυχίες για τις προθέσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, των δοσίλογων πολιτικών κομμάτων που υλοποιούν τις εντολές των Γερμανών επικυρίαρχων και δρουν ως σύγχρονη εκδοχή της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου. Η συστηματική οικοδόμηση ενός όλο και πιο αυταρχικού κράτους που φλερτάρει με την ιδέα του ολοκληρωτισμού συνάγεται και από άλλα γεγονότα. Λιγότερο ίσως θεαματικά, αλλά πολύ σοβαρά σε πολιτικό συμβολισμό. Όταν ο ακροδεξιός υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας τολμάει με δημόσιες δηλώσεις του να κατηγορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι …ενθαρρύνει την τρομοκρατία(!) και ισχυρίζεται πως ελπίζει «ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να στρέφεται προς τη νομιμότητα(!)», υπονοώντας ότι τώρα βρίσκεται εκτός του πλαισίου νομιμότητας, θα έπρεπε να σημάνει συναγερμός σε όλη την Αριστερά. Η ερμηνεία των αριστερών ότι ο Δένδιας με τη «στροφή προς τη νομιμότητα» του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει απλώς πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί δεξιότερη πολιτική και σταδιακά ενσωματώνεται στο σύστημα παραβλέπει το γεγονός ότι η στη συνείδηση του κόσμου που δεν είναι αριστερός, η διατύπωση «συνέχιση της στροφής προς τη νομιμότητα» δρα εντελώς διαφορετικά. Παγιώνει την αντίληψη ότι ακόμη και η πιο μετριοπαθής δύναμη της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται εκτός νόμου, άρα κάθε αριστερό κόμμα είναι εκτός νομιμότητας! Αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εκτός νομιμότητας, που βρίσκεται το ΝΑΡ, ν νΚΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;