Μηνιαίο Αρχείο:Φεβρουάριος 2013

Ο Roman Vishniac (1897 – 1990) ήταν ένας Ρώσος, Αμερικανός φωτογράφος, γνωστός για την καταγραφή του πολιτισμού των Εβραίων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη πριν από το Ολοκαύτωμα. Ένα πλήρες αρχείο του έργου του ανήκει τώρα στο International Center of Photography. Ο Vishniac ήταν ένα πολύπλευρο φωτογράφος, ένας επιτυχημένος βιολόγος, ένας συλλέκτης έργων τέχνης και καθηγητής της ιστορίας της τέχνης. Έκανε επίσης σημαντική επιστημονική συμβολή στην μικροφωτογράφηση και time-lapse φωτογραφία. Ο Vishniac ήταν λάτρης της ιστορίας, ότι ειδικά των προγόνων του, έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στις εβραϊκές ρίζες του. Ο Vishniac κερδισε τη διεθνή αναγνώριση για τις φωτογραφίες των εβραϊκών γκέτο, τα πορτρέτα διασημοτήτων, και της μικροσκοπικής βιολογίας. Το βιβλίο του «Ένας Εξαφανισμένος Κόσμος», που δημοσιεύθηκε το 1983, τον έκανε διάσημο και είναι μία από τις πιο λεπτομερείς τεκμηριώσεις του εβραϊκού πολιτισμού στην Ανατολική Ευρώπη, στη δεκαετία του 1930.

του Άγγελου Τσέκερη

Αν σύμβουλοι του Σαμαρά και επώνυμα στελέχη της Ν.Δ. περιφέρονται στον χώρο των κοινωνικών μέσων κάνοντας επίδειξη πολιτικής αλητείας, αυτό δεν είναι πρόβλημα δικό τους. Είναι πρόβλημα του Σαμαρά. Μετά το προχθεσινό επεισόδιο στο “twitter”, ο πρωθυπουργός ερωτήθηκε από την ΣΥΡΙΖΑ αν κρατάει τον Φαήλο Κρανιδιώτη στη θέση του και προτίμησε να παραστήσει τον χαζό. Έβαλε όμως να τον αποδοκιμάσουν ο Κεδίκογλου και ο Μουρούτης. Δηλαδή οι αυτουργοί του παραποιημένου βίντεο, που εμφάνιζε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να καλεί τον κόσμο σε ένοπλη εξέγερση. Είναι και αυτό μια πρόοδος.

Γύρω από τον Σαμαρά συσπειρώνεται ένα ακροδεξιό κέντρο που θυμίζει ολοένα και περισσότερο τη Ν.Δ. του Αβέρωφ. Νοσταλγοί του μετεμφυλιακού κράτους, πάντοτε με έναν καλό λόγο στα χείλη για τη χούντα ή για τις γιορτές μίσους. Θαυμαστές της πατριωτικής δράσης της «Χ», ενθουσιώδεις οπαδοί της άποψης ότι οι μετανάστες αξίζουν κάθε είδους βίαιη αντιμετώπιση και πεπεισμένοι ότι η Αριστερά για να στρώσει χρειάζεται «ζαρντινιέρες» και ξερονήσια. Κάτω από την ηγεμονία τους, η Δεξιά του Σαμαρά εγκαταλείπει τη δημοκρατική συναίνεση που οικοδομήθηκε σιγά – σιγά και με πολύ κόπο από τη Μεταπολίτευση και μετά. Αν οι τσαμπουκάδες του Φαήλου Κρανιδιώτη και οι εξάρσεις θυμικού του Αδώνιδος Γεωργιάδη αποκαλύπτουν το εξαιρετικά χαμηλό πολιτισμικό και πολιτικό επίπεδο αυτής της ομάδας, οι δηλώσεις του Δένδια και του Βορίδη κάνουν φανερή την πολιτική της στόχευση.

Αναπαραγεται σημερα πολυ αυτο το δημοσιευμα της «εγκριτης» εφημεριδας «ΤΑ ΝΕΑ» για το πώς η Χ.Α . στρατολογει στα σχολεια.Οι χρυσαυγιτες μαθητες ειναι κατι γεροδεμενοι,ψηλοι και αγερωχοι τυποι,που αλωνιζουν εντος και εκτος σχολειων,σαπιζοντας μεταναστες στο ξυλο,σκορπιζοντας το φοβο,στρατολογωντας αβερτα και βγαζοντας και γκομενες πανω σε αυτην ακριβως τη βαση…Οι κακομοιροι οι καθηγητες τους παρακολοθουν αμηχανα και φοβισμενοι και κανουν,λεει,σεμιναρια για να αντιμετωπισουν το «φαινομενο».Αλλου τους δινουν αποβολες!Στο τελος,σαν απο μηχανης θεος εμφανιζεται ο Παπαθεοδωρου -υφ Παιδειας- που θα προωθησει,λεει,και αλλα σεμιναρια μεσα στα σχολεια για να αντιμετωπισει το γενικευμενο εκφασισμο της σχολικης κοινοτητας….Ευχομαι να διαβασουν αυτο το αρθρο οσο το δυνατον λιγοτεροι μαθητες..Καλυτερη και πιο κεκαλυμμενη διαφημιση της Χ.Α ,με μανδυα «φριττουμε εμεις οι δημοκρατες για την κατασταση» δε θα μπορουσε να υπαρξει…
του Γιάννη Παπαδόπουλου
Δηλώνει εθνικιστής και ενεργός υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής. Ο Δημήτρης είναι μαθητής της Γ’ Λυκείου, κοντά στο 1,80 ύψος, με παιδικό πρόσωπο και δυνατή χειραψία. Βασικό μέλος, όπως λέει, της ομάδας Εθνικιστική Συσπείρωση Βορείων Προαστίων, στην οποία συμμετείχαν συνομήλικοί του, νεότεροι και 30άρηδες. «Βγάζαμε δικά μας αυτοκόλλητα, γράφαμε συνθήματα. Υπήρχαν όμως και κάποιοι που κοπανούσαν αλλοδαπούς στα φανάρια» λέει.
Στο σχολείο του η δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής έχει αυξηθεί μετά την είσοδο του κόμματος στη Βουλή. «Κάποτε ήταν μόδα η αναρχία. Απλά και μόνο για να πας κόντρα στο σύστημα. Ετσι και σήμερα υπάρχουν πολλοί νέοι που λένε ότι είναι εθνικιστές. Ερχονται με φούτερ του ελληνικού Στρατού ή με μπλούζες της Χρυσής Αυγής. Ισως το κάνουν και για τις κοπέλες» αναφέρει. Η τάση εμφανίστηκε στην περιοχή του μετά τις δημοτικές εκλογές του 2010. Τότε, όπως εξηγεί, κάθε τάξη απέκτησε τρία με τέσσερα παιδιά ακροδεξιών αντιλήψεων.

Mπορεί η Ελληνική Αστυνομία όταν δεν συμπράττει να ανέχεται τις τραμπουκικές   ενέργειες  των φασιστοειδών  της Χρυσής Αυγής , μπορεί  παράγοντες του κρατικού μηχανισμού και των υπηρεσιών να συνδιαλέγονται μαζί τους για την «Εθνική ευταξία» της κοινωνίας, μπορεί χουντοδεσπότες και παπάδες  να ευλογούν και να εύχονται για το θεάρεστο έργων  των τέκνων τους .Μπορεί ο άθλιος  πολιτευτήςτου μνημονίου Λοβέρδος  να τους αποκαλεί «αυθεντικό κίνημα»!

Όλα μπορούν να γίνουν στην Ελλάδα του Σαμαρά, του Δένδια , του Βορίδη  και των ελεεινών συγκυβερνητών τους  , για την υποταγή του εργαζόμενου κόσμου στα βάρβαρα σχέδιά τους.
Όπως  μπορεί και  όταν ο κόσμος είναι  αποφασισμένος και αντιστέκεται, να αποτρέπει τα καθάρματα της συμμορίας να παρεμβαίνουν αδίστακτα για να ματαιώσουν τις πράξεις  αλληλεγγύης της  πληττόμενης  από τις βάρβαρες πολιτικές κοινωνίας μας. Όπως ακριβώς έγινε και στο Ναύπλιο στις 20/2 όταν ο  πολιτιστικός σύλλογος «Πύλη Πολιτισμού»  – που όπως δηλώνουν τα μέλη του δεν έχει σχέση με κάποιο φορέα-  απέτρεψε  τους αποθρασυνόμενους φασίστες  να παρεμποδίσουν την διανομή τροφίμων στη περιοχή έξω και πέρα από τα όρια του αλήτικου και δημαγωγικού συνθήματός τους «μόνο για Έλληνες».

Με τα παλούκια και τις σημαίες οι φασίστες  με τον κόσμο αλληλέγγυο ο  πολιτιστικός σύλλογος  ύστερα από κάλεσμα συμπαράστασης που έκανε, κατάφεραν να κάνουν πράξη την απόφασή τους χωρίς την παρέμβαση της αστυνομίας φυσικά, η οποία «αδιάκριτα» και απαθέστατα παρατηρούσε.

Πηγη:http://vathikokkino.com

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες

23 Φεβρουαρίου 1957 πεθαίνει η Μαρίκα Νίνου.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1918. Από τον Καύκασο όπου είχε μεταναστεύσει ήρθε στην Αθήνα το 1947 και εμφανίστηκε σε διάφορα κέντρα κάνοντας ακροβατικά νούμερα με τη φίρμα «Ντούο Νίνο και μισό» που την αποτελούσαν ο άντρας και το παιδί της.

Τον Οκτώβριο του 1948, ο Στελλάκης Περπινιάδης την πήρε κοντά του ως τραγουδίστρια στο κέντρο «Φλώριντα» του Γ. Μελίτια στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Ακολουθεί η συνεργασία της με το Βασίλη Τσιτσάνη το 1949 στο κέντρο «Τζίμης ο Χονδρός» που υπήρξε καθοριστική στη ζωή και των δύο. Η Μαρίκα Νίνου υπήρξε θρυλική μεταρεμπέτικη τραγουδίστρια με καταλυτική επίδραση στο έργο του συνθέτη. Το ντουέτο Τσιτσάνη – Νίνου κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

Τον Οκτώβριο του 1951 έκανε κάποιες εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Τσιτσάνη. Μετά από το ταξίδι αυτό χώρισαν ξαφνικά και η Νίνου πήγε στις Η.Π.Α. όπου τραγούδησε δίπλα στον Κώστα Καπλάνη επί δύο χρόνια.

Πριν μεταβεί στην Αμερική είχε υποβληθεί στην Αθήνα σε εγχείρηση για καρκίνο, αλλά στην Αμερική υπήρξε ραγδαία μετάσταση. Επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε για λίγο με φοβερούς πόνους και τελικά πέθανε την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 1957, σε ηλικία 38 ετών.

«Στο λίκνο της Δημοκρατίας, τα περιστέρια φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες», τραγουδάει ο Nick Cave στο νέο του κομμάτι με τίτλο «Lightning Bolts», οι στίχοι του οποίου έχουν σαφείς αναφορές στην κοινωνική έκρηξη της Ελλάδας, αλλά και τη γενικότερη κοινωνική κρίση που μας αφήνει «χαμένους».

Δύο κεραυνοί,παραδόθηκαν στο δωμάτιό μου!
Ήταν δώρα από τον ΔΙΑ!
Πέταξα τους κεραυνούς,σε μία κούνια από πεύκα.
Ο κόσμος με ρωτάει «πως είμαι».
Λέω «είμαι εντάξει.Είμαι καλά».
Σπρώχνω τον κεραυνό σε ένα (παιδικό) καροτσάκι,
μέχρι να δύσει ο ήλιος και να σκοτεινιάσει.
Τα κορίτσια στην οδό Τζούμπιλι,κρέμονται από τα παράθυρά τους
και γνέφουν και με ρωτούν «πως είμαι απόψε».
Λέω «είμαι καλά.Είμαι εντάξει»
Στην Αθήνα,όλοι οι νέοι κλαίνε από τα χημικά.
Κάθομαι κοντά στην πισίνα του ξενοδοχείου και «δουλεύω» το μαύρισμά μου.
Ο κόσμος έρχεται και ρωτάει «ποιος είμαι».
Λέω «αν δεν ξέρετε,μην ρωτάτε».
Ο ΔΙΑς γελάει,αλλά είναι από το αέριο.
Με ρωταέι «πως είμαι».
Λέω «ΔΙΑ μην ρωτάς»
«Οι κεραυνοί μου,είναι δονήσεις χαράς.
Είναι τα παιδιά της χαράς από τον ΔΙΑ.
Τα ταΐζω με κουάκερ όταν κάθονται
στα καθίσματα της γνώσης,
στο λίκνο της Δημοκρατίας».
Τα περιστέρια,φοράνε μάσκες για τα χημικά.
Οι κεραυνοί μου,παίζουν στο ασανσέρ,γλιστρούν πάνω στα κάγκελα του ξενοδοχείου
και ο ΔΙΑς πετάει ένα κάνιστρο με αέριο
που στριφογυρίζει γύρω από την πισίνα,καθώς τα περιστέρια φοράνε ατσάλινους αναπνευστήρες .
Ο ΔΙΑς τα θέλει πίσω!
«Ω κεραυνοί μου της χαράς!
Ω αγαπημένα μου μικρά αγόρια…»
Και ο κόσμος,δεν επιστρέφει ποτέ πίσω.
Το βράδυ,τον βλέπω να κοιμάται και να κλαίει χρόνια δακρύων
και δεν είναι από τα χημικά.
Ο κόσμος με ρωτάει «πως είμαστε»
«Είμαστε»,λέω,»χαμένοι» !!!

Πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες Τζιμάκο, αλλά ο ρατσισμός. Όπως πρόβλημα δεν ήταν οι εβραίοι, οι οποίοι ήταν μόλις το 1% του πληθυσμού, επί ναζί αλλά  ο αντισημιστισμός, ο οποίος μάλιστα αναπτύχθηκε εκεί κυρίως όπου δεν υπήρχαν εβραίοι.

Μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό, Δίεση 101,3, ο «Τζιμάκος» αναφέρθηκε αρχικά στις νέες εμπειρίες που απέκτησε επισκεπτόμενος ένα ελληνικό νοσοκομείο: «Ήταν ένα ηλεκτροσόκ ρεαλισμού. Σε προσγειώνει στην πραγματικότητα και φεύγουν όλα αυτά τα δήθεν τα οράματα που έχουν οι καλλιτέχνες. Το σημαντικό είναι ότι εκεί συναντάς ανθρώπους κανονικούς που στις δικές μας τις παρέες δυστυχώς δεν υπάρχουν.

Και βλέπεις τα παιδιά που δουλεύουν εκεί, να μην κοιμούνται καθόλου, να παίρνουν 800 ευρώ και αυτά να τους τα χρωστάνε. Εκεί όμως, στον πόνο και στο θάνατο, είμαστε όλοι ίσοι. Εκεί μέσα γνώρισα κανονικούς ανθρώπους και το σημαντικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πολιτική ιδεολογία και είναι τόσο καθαροί για το πώς θα σου αναλύσουν τα πράγματα. Η δική μου η παρέα που είναι ΔΗΜΑΡ, με τα πέντε διδακτορικά δεν μπορεί να φτάσει εκεί το μυαλό τους».

Σήμερα ζούμε σε μια περίοδο κατά την οποία η επίθεση της άρχουσας τάξης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων κλιμακώνεται. Και στην Αριστερά έχει ανοίξει μια συζήτηση για το πώς μπορεί αυτή η επίθεση να απαντηθεί.

Ξεκινώντας από μια ανάλυση για οικονομική κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς καπιταλιστές, αναδεικνύεται η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που, όπως κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οργάνωσε τον αγώνα ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές, έτσι και σήμερα θα οργανώσει την αντίσταση στη νέα μορφή κατοχής της χώρας. Σε αυτό το νέο ΕΑΜ χωράνε όσοι θέλουν να παλέψουν ενάντια στο μνημόνιο, για να σωθεί η χώρα από την οικονομική καταστροφή.

Οι παραπάνω απόψεις πρέπει να απαντήσουν σε δύο ερωτήματα. Πρώτο, αν αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε υπό κατοχή από το γερμανικό ή κάποιον άλλο καπιταλισμό και δεύτερο, αν το ΕΑΜ είναι το κατάλληλο εργαλείο για να οργανωθεί η άμυνα των λαϊκών στρωμάτων.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο ερώτημα, η γνώμη μας είναι ότι ο βασικός ένοχος για τις πολιτικές που εφαρμόζονται δεν είναι κάποιο ξένο κράτος, αλλά η συνεργασία του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Σε σχέση όμως με το δεύτερο ερώτημα την απάντηση θα προσπαθήσει να δώσει το συγκεκριμένο άρθρο.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 5 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η 3η οργανωτική συνέλευση της 19ης Αντιρατσιστικής Γιορτής στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Γιατράκου 22 στο...