Φεστιβάλ όπως το LGTBQI Κρήτης αναδεικνύουν την πόλη του Ηρακλείου ως μια δημοκρατική πόλη, που σέβεται τις δημοκρατικές ελευθερίες και την διαφορετικότητα.
Στο απόγειο των κινημάτων στην δεκαετία του 1960, διοργανώθηκε το πρώτο Gay Pride στην Νέα Υόρκη λόγω της συνεχόμενης καταδίωξης των gay και τρανς από την αστυνομία. Τα γεγονότα που πυροδότησαν το gay pride ήταν η επίθεση της αστυνομίας στο Stonewall inn την 28η Ιουνίου 1969, ένα μπάρ στην Νεα Υόρκη όπου σύχναζαν gay, transgender, λεσβίες. Παρόλο που γινόντουσαν αρκετές επιδρομές της αστυνομίας σε gay μπαρ, στο Stonewall η κατάσταση ξέφυγε εκτός ελέγχου και ξεκίνησαν ταραχές, όπου οι διαδηλωτές διεκδικούσαν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας τους. Στις 2 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου, διοργανώθηκε μια πορεία στην Νέα Υόρκη και άλλες πόλεις όπου οι διαδηλωτές ζητούσαν να σταματήσει η παρενόχληση των gay από την αστυνομία, να αρθούν οι νόμοι σοδομισμού (ποινικοποίηση ομοφυλοφιλίας) και η θέσπιση νομοθεσίας κατά των διακρίσεων. Από τότε τα gay prides, είναι φόρος τιμής στα επεισόδια που έγιναν στο Stonewall και υπενθυμίζουν ότι οι διακρίσεις κατά των gay συνεχίζουν να υπάρχουν.
Στην Ελλάδα το πρώτο «επίσημο» pride έγινε το 2005, σε συγχρονισμό με τα υπόλοιπα pride ανά τον κόσμο. Ήταν ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την Ελλάδα όπου οι μύθοι που καλύπτουν τους gay είναι περισσότεροι και από αυτούς που αφορούν εξωγήινους. Η ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα είναι βαρέως ποινικοποιημένη στο ελληνικό υποσυνείδητο. Ο μέσος Ελληνάρας θα αισθανόταν πιο άνετα να βρεθεί σε ένα διαστημόπλοιο παρά σε ένα bar που συχνάζουν gay. Σε αυτόν τον συλλογικό ρατσισμό, έχει συμβάλει η εκκλησία που συχνά πυκνά βγάζει πύρινους λόγους κατά των gay, θεωρώντας τους μιάσματα σε ένα κατά τα άλλα «υγιέστατο» ποίμνιο. Το μετάλλιο ομοφοβικού μίσους απονέμεται στον μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ, που απείλησε με αφορισμό όποιον βουλευτή ψηφίσει υπέρ του συμφώνου συμβίωσης ομοφυλοφιλικών ζευγαριών. Σε αυτό να προσθέσουμε διόλου ευκαταφρόνητα ηλίθιο tweet του Νίκου Νικολόπουλου που εξίσωσε τους γάμους ομοφυλοφίλων με την κτηνοβασία και την παιδεραστία με αφορμή το γάμο του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπέτελ με τον σύντροφο του.
Κατεβαίνοντας προς τα κάτω, τα περιστατικά βίας ενάντια σε gay αυξήθηκαν δραματικά τα τελευταία χρόνια, κυρίως γιατί αρκετοί gay έδειξαν ανοιχτά τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις (όπως το πολύ σκανδαλώδες να πιάνουν τους συντρόφους τους χέρι – χέρι). Ένα παράδειγμα ήταν το Corpus Christi όπου «καλοί» χριστιανοί με επικεφαλής τον Παναγιώταρο απειλούσαν να κάψουν το θέατρο μαζί με όσους βρισκόντουσαν μέσα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα τέτοιας ρατσιστικής βίας ήταν η επίθεση σε μια trans στην Εύβοια όπου ο καταστηματάρχης μαζί με φίλους του την ξυλοκόπησαν και μαχαίρωσαν αυτόν που πήγε να την υπερασπιστεί. Αυτά είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι της βίας που δέχονται καθημερινώς οι ΛΟΑΤ (Λεσβίες, Ομοφυλόφυλοι, Άμφι, Τρανς) στο σπίτι τους, στον χώρο εργασίας, σε δημόσιους χώρους και στην πολιτική τους ζωή.
Την οποία βία αρκετοί την αποδέχονται σιωπηλά, συνήθως αναμασώντας το ρητό «Δεν με νοιάζει τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του αλλά δεν θέλω να το βλέπω μπροστά μου». Σιωπηλά αποδεχόμαστε ότι οι gay είναι άρρωστοι και προβληματικοί και μας χαλάνε την τσολιάδικη αισθητική μας. Για να το παίξουν ορισμένοι και προχώ, ισχυρίζονται ότι έχουν ένα καλό φίλο gay (πρέπει να είναι σε όλους ο ίδιος) ο οποίος δεν προκαλεί. Τι δεν προκαλεί; Το κοινό αίσθημα; Την υψηλής ποιότητας αισθητική που κυριαρχεί στην Ελλάδα, η οποία αμαυρώνεται αν δυο άντρες/δυο γυναίκες φιληθούν ή μια τρανς πιεί τον καφέ της σε μια κεντρική καφετέρια;Κάποιοι πιο ακραίοι πιστεύουν ότι οι gay είναι παιδιά του Σατανά και ένα σύμφωνο συμβίωσης είναι η τελική σφραγίδα για να έρθει η Αποκάλυψη. Ούτε φαίνεται να τους πέρασε από το μυαλό ότι ο Χριστιανισμός που θεωρείται η θρησκεία της αγάπης δεν πρέπει να βάζει εμπόδια στην αγάπη μεταξύ δυο ανθρώπων. Τα φεστιβάλ ΛΟΑΤ και τα Pride δεν είναι παρακμή της κοινωνίας όπως κάποιοι προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο.
Υπάρχει μια λανθασμένη έως επικίνδυνη ιδέα που έχουν κάποιοι για τα φεστιβαλ ΛΟΑΤ και τα Pride, που έχει ξεπηδήσει τα τελευταία χρόνια. Παλαιότερα το pride ήταν κάτι το πρωτοποριακό και έδωσε την ευκαιρία σε αρκετούς να συμμετέχουν σε μια παρέλαση ενάντια στις σεξιστικές διακρίσεις. Τα τελευταία χρόνια το τοπίο έχει αλλάξει. Το απογυμνωμένο από οποιαδήποτε πολιτική ταυτότητα pride της Αθήνας, είναι περισσότερο ένα πάρτυ και μια καλή ευκαιρία για μπίζνα μέσω διαφημιστικών εταιριών. Πρώτη μούρη στο pride της Αθήνας ο Καμίνης, που είχε απαγορεύσει τις αντιρατσιστικές/αντιφασιστικές πορείες στην Αθήνα. Το pride λοιπόν, διαφημίζεται ως ένα πάρτυ, σαν μια χαρούμενη πορεία η οποία δεν διεκδικεί τίποτα πέρα από δέκα δρόμους στην Αθήνα. Ερήμην οποιασδήποτε πολιτικής πρότασης (τα πανό «Ναι στο σύμφωνο συμβίωσης» με μπαλόνια Red Bull δεν είναι πολιτική πρόταση), τα pride από τον μέσο Έλληνα στην καλύτερη αντιμετωπίζονται σαν μια ετήσια γιορτή φέτας ή κάποιο ιδιόμορφο πολιτιστικό φεστιβάλ. Ένα τέτοιο φεστιβάλ δεν προβληματίζει τον κόσμο, απλά τον στέλνει σπίτι του.
Τα ΛΟΑΤ φεστιβάλ δεν έχουν ως σκοπό οι ΛΟΑΤ να μαζεύονται και να τα λένε σε ένα ανοιχτό χώρο αλλά έχουν ως σκοπό ένα άνοιγμα προς την κοινωνία. Μια κοινωνία που δεν είναι καταπιεστική μόνο για τους ΛΟΑΤ αλλά και για τους straight άντρες και γυναίκες. Το πρότυπο του macho άντρα, σατράπη αναπαράγει μια καθημερινή βία, η οποία διεκδικεί θύματα όπως ο Βαγγέλης Γιακουμάκης. Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, που δεν ήταν ο σκληροπυρηνικός, ασήκωτος, βαρύμαγκας Κρητικός έγινε θύμα κακοποίησης από άλλους που πίστευαν ότι μια τέτοια συμπεριφορά είναι «γυναικουλίστικη» και όχι «αντρίκια κρητική». Οι ομάδες ΛΟΑΤ έβγαλαν μια σχετική ανακοίνωση υπενθυμίζοντας ότι τα πατριαρχικά και φαλλοκρατικά πρότυπα σκοτώνουν gay και straight με τον ίδιο τρόπο. Ομοίως οι ομάδες ΛΟΑΤ έχουν επανειλλημένα στηρίξει φεμινιστικές δράσεις, σε μια κοινωνία που η γυναίκα είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Τέλος πρέπει να υπογραμμιστεί η συμμετοχή των ΛΟΑΤ ομάδων σε όλα τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ.
Αυτό δηλαδή που πρέπει να καταλάβουμε, είναι ότι οι ΛΟΑΤ ομάδες δεν είναι κλειστές και αναφέρονται μόνο σε όσους έχουν ένα συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό. Αντίθετα είναι ανοιχτές συλλογικότητες όπου μπορεί ο κάθε ένας να συμμετέχει και να ενημερώνεται. Αυτό προσπαθεί το LGBTQI Κρήτης να επιτύχει μέσα από το φεστιβάλ το οποίο διοργανώνει στις 26-27 Ιουνίου στο Πάρκο Γεωργιάδη.
Υπάρχουν ωστόσο πιέσεις να μην διαφημίζεται πολύ το φεστιβάλ ή να ακυρωθεί, γιατί «θίγονται» διάφοροι συντηρητικοί κύκλοι και μπορεί να θιγεί ο τουρισμός. Από οικονομικής άποψης, το φεστιβάλ θα προσελκύσει κόσμο από ολόκληρη την Ελλάδα (Κρήτη και καλοκαίρι πάνε μαζί) που σημαίνει ότι θα υπάρξει μια αύξηση του τζίρου. Αλλά πέρα από τα οικονομικά οφέλη (που είναι δευτερευούσης σημασίας),τέτοια φεστιβάλ αντίθετα αναδεικνύουν την πόλη του Ηρακλείου ως μια δημοκρατική πόλη, που σέβεται τις δημοκρατικές ελευθερίες και την διαφορετικότητα καθώς και ελπίζω οι κάτοικοι να συμπαρασταθούν σε αυτό το φεστιβάλ και να συμμετέχουν ενεργά.
Πηγή: youpress.gr
