Επιμονή στην αλληλεγγύη-Αγώνας για ανοιχτά σύνορα

Η υλο­ποί­η­ση της συμ­φω­νί­ας κα­ταρ­γεί κάθε ψευ­δαί­σθη­ση σε­βα­σμού αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των στο πλαί­σιο της ΕΕ –που στα χαρ­τιά έχει πρω­το­πο­ρια­κή νο­μο­θε­σία για τα δι­καιώ­μα­τα. Για να στα­μα­τή­σεις την κί­νη­ση απελ­πι­σμέ­νων αν­θρώ­πων που ανα­ζη­τούν τρόπο να επι­βιώ­σουν, πρέ­πει να πα­ρα­βιά­σεις κα­τά­φω­ρα κάθε αν­θρώ­πι­νο δι­καί­ω­μα. Πρέ­πει να αφή­σεις στη λάσπη απελ­πι­σμέ­νους αν­θρώ­πους, εκτε­θει­μέ­νους στην πείνα και τις και­ρι­κές συν­θή­κες, προ­κει­μέ­νου να στα­μα­τή­σουν να πο­λιορ­κούν τα σύ­νο­ρα. Πρέ­πει να υψώ­σεις φρά­χτες και να απω­θή­σεις με κάθε τρόπο εκεί­νους που θα προ­σπα­θή­σουν να πε­ρά­σουν. Πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιείς δυ­νά­μεις κα­τα­στο­λής ενά­ντια στα θύ­μα­τα του πο­λέ­μου και της φτώ­χειας.

Η Ευ­ρώ­πη, που χτί­στη­κε, υπο­τί­θε­ται, με τις αρχές της αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των λαών, της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, του πα­σι­φι­σμού και του σε­βα­σμού στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και στο πε­ρι­βάλ­λον, κα­τρα­κυ­λά­ει σε όλο και με­γα­λύ­τε­ρα επί­πε­δα αυ­ταρ­χι­σμού και κα­τα­στο­λής. Δη­μιουρ­γεί μια αφή­γη­ση σύμ­φω­να με την οποία αυτό είναι απα­ραί­τη­το για την ασφά­λεια των Ευ­ρω­παί­ων, που έχουν κοινή ταυ­τό­τη­τα και κουλ­τού­ρα και η ελευ­θε­ρία τους αλλά και η ζωή τους απει­λού­νται από τους «ξέ­νους», τους «αλ­λό­θρη­σκους». Είναι προ­φα­νές, ωστό­σο, ότι η πραγ­μα­τι­κή διά­κρι­ση δεν είναι Ευ­ρω­παί­οι και ξένοι, ούτε χρι­στια­νοί και μου­σουλ­μά­νοι. Είναι πλού­σιοι και φτω­χοί. Οι πλού­σιοι μου­σουλ­μά­νοι επεν­δυ­τές αντι­με­τω­πί­ζο­νται με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο –αφού ο Μάρ­δας έφτα­σε να ψά­χνει τέ­τοιους και ανά­με­σα στους πρό­σφυ­γες– ενώ οι φτω­χοί Ευ­ρω­παί­οι στε­ρού­νται βα­σι­κά δι­καιώ­μα­τα, όπως στην ερ­γα­σία, την πε­ρί­θαλ­ψη, την εκ­παί­δευ­ση, και κα­τα­στέλ­λο­νται κάθε φορά που δια­μαρ­τύ­ρο­νται για τις συν­θή­κες της ζωής τους.

Όπως είναι φυ­σι­κό, το βάρος της υλο­ποί­η­σης της συμ­φω­νί­ας έχει πέσει κυ­ρί­ως στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που για μια ακόμα φορά δέ­χτη­κε πρό­θυ­μα να το ση­κώ­σει. Με τη δι­καιο­λο­γία ότι τα σύ­νο­ρα είναι κλει­στά, και άρα δεν μένει άλλη επι­λο­γή, η κυ­βέρ­νη­ση απο­δει­κνύ­ε­ται για μια ακόμα φορά πρό­θυ­μη στην υλο­ποί­η­ση των επι­τα­γών της ΕΕ. Μια κυ­βέρ­νη­ση που όταν εκλέ­χθη­κε –την πρώτη φορά– υπο­σχό­ταν ότι θα κλεί­σει τα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης και θα δώσει νο­μι­μο­ποι­η­τι­κά έγ­γρα­φα σε πολ­λές κα­τη­γο­ρί­ες με­τα­να­στών, έφτα­σε να απε­λαύ­νει πρό­σφυ­γες και να ανοί­γει το ένα στρα­τό­πε­δο μετά το άλλο. Η συν­δρο­μή της Frontex είναι κα­λο­δε­χού­με­νη, του ΝΑΤΟ το ίδιο, των Γάλ­λων ΜΑ­Τα­τζή­δων και όποιων άλλων κα­τα­σταλ­τι­κών δυ­νά­με­ων δια­τε­θούν εδώ επί­σης. Μόνο οι πρό­σφυ­γες δεν είναι κα­λο­δε­χού­με­νοι, παρά τις περί του αντι­θέ­του δια­βε­βαιώ­σεις.

Χά­νο­νται έτσι και οι τε­λευ­ταί­ες αυ­τα­πά­τες ότι μπο­ρεί στον τομέα της οι­κο­νο­μί­ας τα πράγ­μα­τα να είναι λί­γο-πο­λύ προ­κα­θο­ρι­σμέ­να (γιατί κι εκεί, ως γνω­στόν, δεν μπο­ρού­σα­με να κά­νου­με αλ­λιώς) αλλά στα δι­καιώ­μα­τα είναι δια­φο­ρε­τι­κό να έχεις μια κυ­βέρ­νη­ση που πολλά μέλη της προ­έρ­χο­νται από τα κι­νή­μα­τα και την Αρι­στε­ρά, και δια­φο­ρε­τι­κό να έχεις τη Δεξιά του Μη­τσο­τά­κη. Η αλή­θεια είναι ότι όποιος θέλει να εφαρ­μό­σει πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας δεν μπο­ρεί να το κάνει σε­βό­με­νος ταυ­τό­χρο­να δι­καιώ­μα­τα, και όποιος θέλει να υπο­τα­χθεί στις κα­τευ­θύν­σεις της ΕΕ θα ανα­γκα­στεί να το κάνει σε όλα τα επί­πε­δα.

Αυτή η συμ­φω­νία πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θεί στην πράξη, αλ­λιώς το μέλ­λον προ­βλέ­πε­ται ζο­φε­ρό. Για τους πρό­σφυ­γες το μέλ­λον είναι απε­λά­σεις στην Τουρ­κία με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται, ή πα­ρα­μο­νή σε στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης σε άθλιες συν­θή­κες, μα­κριά από τις πό­λεις και χωρίς δυ­να­τό­τη­τα πα­ρέμ­βα­σης από τον κόσμο της αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Και όταν ανέ­χε­σαι να φυ­λα­κί­ζο­νται δίπλα σου άν­θρω­ποι που μόνο τους «έγκλη­μα» είναι ότι είναι θύ­μα­τα του πο­λέ­μου και της φτώ­χειας, είναι βέ­βαιο ότι και τα δικά σου δι­καιώ­μα­τα, όσα σου έχουν απο­μεί­νει, θα κα­τα­πα­τη­θούν όταν υπάρ­ξει ανά­γκη. Όταν βλέ­πεις να συ­ντο­νί­ζο­νται κα­τα­σταλ­τι­κές δυ­νά­μεις από όλες τις χώρες της ΕΕ αλλά και εκτός αυτής, όπως η αστυ­νο­μία της Μα­κε­δο­νί­ας, ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες, θα έρθει η ώρα που θα επι­τε­θούν συ­ντο­νι­σμέ­να στους λαούς της Ευ­ρώ­πης.

Γι’ αυτό και τα κα­θή­κο­ντα του κι­νή­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης είναι δύ­σκο­λα, αλλά οφεί­λου­με να τα ανα­λά­βου­με και να τα φέ­ρου­με σε πέρας απο­τε­λε­σμα­τι­κά.

Πρώτο κα­θή­κον, η συ­νε­χής πα­ρέμ­βα­ση της ανε­ξάρ­τη­της από κυ­βερ­νη­τι­κή ομπρέ­λα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στα κέ­ντρα κρά­τη­σης. Δεν πρέ­πει να επι­τρέ­ψου­με να «κλεί­σουν» (και για τους πρό­σφυ­γες και για τους αλ­λη­λέγ­γυους). Δεν πρέ­πει να αφή­σου­με να «εξα­φα­νι­στούν»/ξε­χα­στούν οι έγκλει­στοι πρό­σφυ­γες, ούτε να αφε­θούν οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σής τους στο κρά­τος. Η συ­νε­χής μας πα­ρου­σία σε αυτά και η πίεσή μας μπο­ρεί να απο­τρέ­ψει αυτή την εξέ­λι­ξη. Η συλ­λο­γή ειδών πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί, και οι ίδιοι οι αλ­λη­λέγ­γυοι να πη­γαί­νουν τα πράγ­μα­τα και να ελέγ­χουν – όσο μπο­ρούν – την κα­τά­στα­ση σε αυτά τα κέ­ντρα. Κάθε αγώ­νας των έγκλει­στων (για κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες, για ελευ­θε­ρία) πρέ­πει να στη­ρί­ζε­ται από την αλ­λη­λεγ­γύη και να μην απο­μο­νω­θεί.

Το δεύ­τε­ρο είναι η ανά­γκη της συ­στη­μα­τι­κής αντι­πλη­ρο­φό­ρη­σης, για να απο­τρέ­ψου­με τη δια­σπο­ρά ρα­τσι­στι­κών ψευ­δών ει­δή­σε­ων, που ύπου­λα δια­κι­νού­νται από σάιτ φα­σι­στών. Επί­σης πρέ­πει να αντι­κρού­σου­με τα επι­χει­ρή­μα­τα της κυ­βέρ­νη­σης, που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι πράτ­τει το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό, και κά­ποιοι «κακοί» αλ­λη­λέγ­γυοι πα­ρα­σύ­ρουν τους πρό­σφυ­γες ώστε να συ­νε­χί­σουν να διεκ­δι­κούν να ανοί­ξουν τα σύ­νο­ρα. Να στη­ρί­ξου­με τους αγώ­νες των προ­σφύ­γων που αρ­νού­νται να απο­δε­χτούν τη μοίρα της απέ­λα­σης ή του εγκλει­σμού.

Τέλος πρέ­πει να συ­νε­χί­σου­με να διεκ­δι­κού­με ανοι­χτές δομές φι­λο­ξε­νί­ας μέσα στις πό­λεις, (όπου υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες άδεια κτί­ρια) ακόμα και να τις δη­μιουρ­γού­με μόνοι μας. Αν οι πρό­σφυ­γες βρί­σκο­νται σε δομές ανοι­χτές μέσα στις πό­λεις μπο­ρούν να συ­νε­χί­σουν να διεκ­δι­κούν με κα­λύ­τε­ρους όρους.

Η αλ­λη­λεγ­γύη ήταν τόσο μα­ζι­κή, γιατί τους πρό­σφυ­γες τούς βλέ­πα­με, οι άν­θρω­ποι στα νησιά διέ­σω­ζαν μι­σο­πνιγ­μέ­να μωρά, οι άν­θρω­ποι στις πό­λεις έβλε­παν οι­κο­γέ­νειες να μέ­νουν στις πλα­τεί­ες στε­ρού­με­νοι τα στοι­χειώ­δη. Αν οι πρό­σφυ­γες απο­μα­κρυν­θούν από τα βλέμ­μα­τα του κό­σμου, η ρα­τσι­στι­κή προ­πα­γάν­δα θα βρει χώρο να ανα­πτυ­χθεί, ο ιδε­ο­λο­γι­κός συ­σχε­τι­σμός μπο­ρεί να ανα­τρα­πεί εις βάρος της αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Με όλα τα πα­ρα­πά­νω, μπο­ρού­με να απο­τρέ­ψου­με αυτήν την εξέ­λι­ξη. Και μαζί με τους πρό­σφυ­γες, να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα κί­νη­μα μα­ζι­κό, που θα διεκ­δι­κεί συ­νε­χώς να ανοί­ξουν τα σύ­νο­ρα, να δοθεί άσυλο και δι­καιώ­μα­τα σε όσους θέ­λουν να μεί­νουν, να κλεί­σουν τα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης, να φύγει το ΝΑΤΟ, η Frontex και οι δυ­νά­μεις κα­τα­στο­λής, να δη­μιουρ­γη­θούν ασφα­λείς δί­ο­δοι για να στα­μα­τή­σουν οι πνιγ­μοί. Το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης απαι­τεί­ται να απο­κτή­σει πιο πο­λι­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Πρέ­πει να υπάρ­ξει ένα συ­ντο­νι­σμέ­νο κί­νη­μα που θα επι­χει­ρή­σει να εμπο­δί­σει την υλο­ποί­η­ση της συμ­φω­νί­ας.

Όλες αυτές οι διεκ­δι­κή­σεις δεν είναι ξε­χω­ρι­στές από τις μάχες ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα, την ανερ­γία και την εξα­θλί­ω­ση. Μαζί με τους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να πα­λέ­ψου­με για μια πιο δί­καιη κοι­νω­νία. Αν ανε­χτού­με να ζή­σουν το φρι­χτό μέλ­λον που τους πε­ρι­μέ­νει, αυτή η οπι­σθο­χώ­ρη­ση θα προ­ε­τοι­μά­σει μια πιο αντι­δρα­στι­κή κοι­νω­νία από τη ση­με­ρι­νή, όπου οι αγώ­νες μας πολύ δύ­σκο­λα θα είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κοί.

Πηγή: https://rproject.gr