Στις 11 Αυγούστου 1917, στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, ξέσπασε μία από τις πιο σκληρές και βίαιες αναμετρήσεις στην ιστορία του αμερικανικού συνδικαλιστικού κινήματος. Σε μια περίοδο που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσαρμόζονταν στις απαιτήσεις της εισόδου τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότεροι από 1.800 οδηγοί και εισπράκτορες της ιδιωτικής εταιρείας United Railroads (URR) ακινητοποίησαν τα βαγόνια του τραμ, διεκδικώντας τα αυτονόητα: ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και αξιοπρεπείς αμοιβές.
Το Χρονικό της Κρίσης: Εξαντλητικά Ωράρια και Πληθωρισμός
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η URR διατείνονταν ότι έλεγχε την «καρδιά» των μεταφορών της πόλης. Πίσω όμως από την εικόνα της προόδου, οι εργαζόμενοι αντιμετώπιζαν εξουθενωτικά καθημερινά προγράμματα. Οι βάρδιες των τροχιοδρομικών ξεπερνούσαν συχνά τις 12 έως 14 ώρες την ημέρα, ενώ ο μισθός τους είχε καθηλωθεί στα 3 δολάρια. Με την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο τον Απρίλιο του 1917, ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε, καθιστώντας το κόστος διαβίωσης αβάσταχτο.
Τα αιτήματα των απεργών ήταν σαφή:
- Καθιέρωση του 8ώρου με ημερήσια αμοιβή $3,50.
- Επίσημη αναγνώριση του συνδικάτου τους (Amalgamated Association of Street Railway Employees).
Η αντίδραση της διοίκησης της URR ήταν αδιάλλακτη. Αρνούμενη κάθε διαπραγμάτευση, επιστράτευσε ιδιωτικά γραφεία απεργοσπαστών (scabs) από άλλες πολιτείες, οι οποίοι κατέφθασαν στο Σαν Φρανσίσκο συχνά οπλοφορώντας, με την προστασία της αστυνομίας. Η πόλη μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Στους δρόμους σημειώθηκαν εκτεταμένα επεισόδια, λιθοβολισμοί τραμ, δολιοφθορές στις ράγες και ανταλλαγές πυροβολισμών. Ο απολογισμός των τεσσάρων μηνών της σύγκρουσης ήταν βαρύς: 2 νεκροί και περισσότεροι από 200 τραυματίες. Παράλληλα, οι απεργοί δέχθηκαν σφοδρή επίθεση από τον τοπικό τύπο και την εργοδοσία, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το πολεμικό κλίμα για να τους κατηγορήσουν για «αντεθνική δράση» και υπονόμευση της πολεμικής προσπάθειας της χώρας.
Η κατάληξη και η ιστορική παρακαταθήκη
Τον Νοέμβριο του 1917, μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες εξαντλητικού αγώνα, η απεργία κάμφθηκε. Τα ταμεία αλληλεγγύης του συνδικάτου είχαν αδειάσει και η εταιρεία είχε καλύψει τις περισσότερες θέσεις με μόνιμους απεργοσπάστες. Παρ’ όλα αυτά, η απεργία της 11ης Αυγούστου δεν ήταν μια απλή ήττα. Η αδιάλλακτη στάση και η βία της ιδιωτικής URR προκάλεσαν την κατακραυγή της κοινής γνώμης, στρέφοντας τους πολίτες υπέρ της ιδέας των δημόσιων συγκοινωνιών. Η λαϊκή αυτή απαίτηση ενίσχυσε τη δημοτική εταιρεία MUNI (San Francisco Municipal Railway). Σταδιακά, η MUNI κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού και το 1944 εξαγόρασε οριστικά την URR, βάζοντας τέλος στα ιδιωτικά μονοπώλια και θέτοντας τις βάσεις για το ενιαίο, δημόσιο δίκτυο μεταφορών που εξυπηρετεί το Σαν Φρανσίσκο μέχρι σήμερα.
