Οι δηλώσεις του υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλη Κικίλια, στη «Βραδυνή», με τις οποίες εξαγγέλλει την ενίσχυση του Λιμενικού Σώματος με 420 νέα στελέχη, drones μακράς εμβέλειας και εξοπλισμό πολέμου, αποκαλύπτουν χωρίς φτιασιδώματα την κυνική στρατηγική της κυβέρνησης: τα θαλάσσια σύνορα δεν προστατεύονται απλώς, αλλά μετατρέπονται σε ένα απροσπέλαστο, στρατιωτικοποιημένο φρούριο. Την ώρα που η κυβέρνηση θριαμβολογεί για τις «μειωμένες ροές» και τα «μετρήσιμα αποτελέσματα» των αποτροπών, αποκρύπτει επιμελώς το πραγματικό τίμημα αυτής της πολιτικής, το οποίο μετριέται σε ανθρώπινες ζωές, ναυάγια και συνεχιζόμενες, παράνομες επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο και το Λιβυκό Πέλαγος.
Η βαρβαρότητα ως «επιχειρησιακή επιτυχία»
Το αφήγημα της «σκληρής αλλά δίκαιης» πολιτικής καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα της συνεργασίας με καθεστώτα-χωροφύλακες, όπως αυτό της Λιβύης, με στόχο το κλείσιμο των θαλάσσιων οδών και το κυνηγητό των κατατρεγμένων ανθρώπων. Όσο για τα μεγαλεπήβολα σχέδια αναβάθμισης του Λιμενικού με προηγμένα συστήματα επιτήρησης και θερμικές κάμερες, αυτά δεν υπηρετούν καμία «προστασία», αλλά την καταστολή και το κλείσιμο του ματιού στην πιο ακροδεξιά ατζέντα. Την ίδια στιγμή, οι κοινωνικές ανάγκες συνθλίβονται κάτω από την ακρίβεια και την εξαθλίωση, ενώ τα κονδύλια κατευθύνονται στα εξοπλιστικά προγράμματα και την αστυνόμευση των συνόρων.
Απέναντι σε αυτό το δόγμα της αποτροπής, της καταστολής και της Ευρώπης-φρούριου, τα κινήματα της αλληλεγγύης στέκονται απέναντι. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι διαπραγματεύσιμη και τα σύνορα δεν μπορούν να είναι υγρά νεκροταφεία για τους πρόσφυγες του πολέμου και της φτώχειας.
