8 Μάρτη-Διεθνής Απεργία Γυναικών: «Αντιπολίτευση και αντίσταση με ριζοσπαστική πολιτική»

Ερ.: Γιατί κα­λεί­τε σε μια απερ­γία γυ­ναι­κών στις 8 του Μάρτη;

Απ.: Υπάρ­χουν πολ­λοί λόγοι. Ο πρώ­τος και ίσως πιο ση­μα­ντι­κός είναι ότι η εκλο­γή του Ντό­ναλντ Τραμπ ως Προ­έ­δρου, έχει ξε­ση­κώ­σει ένα τε­ρά­στιο αριθ­μό γυ­ναι­κών ενά­ντια στο κα­θε­στώς του και την ατζέ­ντα του.

Αυτό έγινε πιο ξε­κά­θα­ρο στις 21 Γε­νά­ρη, όταν ένα χωρίς προη­γού­με­νο ξέ­σπα­σμα δια­δη­λώ­σε­ων κα­τέ­κλυ­σε τις πό­λεις σε όλη τη χώρα. Ενώ πε­ρι­μέ­να­με να προ­σέλ­θουν με­ρι­κές χι­λιά­δες στις δια­δη­λώ­σεις, τε­λι­κά εκα­τομ­μύ­ρια άντρες και γυ­ναί­κες γέ­μι­σαν τους δρό­μους σε όλη τη χώρα για να δεί­ξουν τη βαθιά τους απο­στρο­φή και ενα­ντί­ω­ση προς τον Τραμπ.

Η προ­σέ­λευ­ση ήταν απρό­σμε­νη, αλλά το αί­σθη­μα ενα­ντί­ω­σης και αντί­στα­σης δεν ήταν. Ο Τραμπ έχει δώσει νέα πνοή στην παλιά προ­σβλη­τι­κή έκ­φρα­ση «σε­ξι­στι­κό γου­ρού­νι». Έχει κα­τη­γο­ρη­θεί για σε­ξουα­λι­κές επι­θέ­σεις από πολ­λές γυ­ναί­κες, έχει καυ­χη­θεί για τις σε­ξουα­λι­κές του επι­θέ­σεις σε γυ­ναί­κες, έχει κάνει βίαια και κα­κο­ποι­η­τι­κά σχό­λια για την εμ­φά­νι­ση και τη νοη­μο­σύ­νη γυ­ναι­κών και άλλα πολλά. Όμως το πιο ση­μα­ντι­κό είναι ότι η ατζέ­ντα που θέλει να υλο­ποι­ή­σει, θα κάνει τη ζωή των κα­θη­με­ρι­νών γυ­ναι­κών πολύ δύ­σκο­λη.

Η 21η Γε­νά­ρη έδει­ξε τη δυ­να­μι­κή για την επα­νεμ­φά­νι­ση ενός φε­μι­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος, αλλά η 8η Μάρτη είναι ένα κά­λε­σμα για ένα φε­μι­νι­στι­κό κί­νη­μα συ­γκε­κρι­μέ­νου τύπου. Αν υπάρ­χει κά­ποια κρι­τι­κή για τη δράση της 21ης Γε­νά­ρη, αυτή αφορά το δι­σταγ­μό των διορ­γα­νω­τών να υιο­θε­τή­σουν πο­λι­τι­κό λόγο, στάση αντι­πο­λί­τευ­σης και μα­χη­τι­κό­τη­τα. Αντί­θε­τα, δεν ήθε­λαν να πα­ρου­σιά­σουν την πο­ρεία ως αντι-Τραμπ και φά­νη­κε να υπο­βαθ­μί­ζουν την πο­λι­τι­κή της διά­στα­ση.

Οπότε δεν βλέ­που­με τις 8 Μάρτη ως ένα ακόμα κά­λε­σμα για δια­μαρ­τυ­ρία ενά­ντια στον «Νε­ά­τερ­νταλ» του Λευ­κού Οίκου, αλλά θέ­λου­με να βά­λου­με τη ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή στο κέ­ντρο της αντί­στα­σης.

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ο «νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος φε­μι­νι­σμός» (Σ.τ.μ.: «Lean-in feminism», το «lean-in» είναι τί­τλος βι­βλί­ου που προ­τεί­νει μια άποψη ατο­μι­κής ανέ­λι­ξης), ο οποί­ος είχε κάπως εν­σαρ­κω­θεί στην προ­ε­δρι­κή κα­μπά­νια της Χί­λα­ρι Κλί­ντον, έχει ανα­χθεί σε στόχο για όλες τις γυ­ναί­κες. Αυτές που εν­στερ­νί­ζο­νται τις πο­λι­τι­κές του, βλέ­πουν ως αλη­θι­νό στόχο του φε­μι­νι­σμού το να ρα­γί­σουν τα γυά­λι­να τα­βά­νια που πα­ρε­μπο­δί­ζουν την ανέ­λι­ξή τους σε εται­ρι­κές αί­θου­σες συ­σκέ­ψε­ων, στο εκλο­γι­κό πο­λι­τι­κό πεδίο και σε άλ­λους προ­ο­ρι­σμούς της λευ­κής και εύ­πο­ρης Αμε­ρι­κής.

Με αυτήν τη έν­νοια, εμείς βλέ­που­με την 8η Μάρτη ως ένα σχέ­διο ανά­κτη­σης/επα­να­διεκ­δί­κη­σης -ως μια προ­σπά­θεια να επα­να­συν­δε­θού­με με μα­χη­τι­κές και ρι­ζο­σπα­στι­κές πο­λι­τι­κές του σο­σια­λι­στι­κού φε­μι­νι­σμού και του μαύ­ρου φε­μι­νι­σμού των δε­κα­ε­τιών του 1960 και 1970, ρεύ­μα­τα τα οποία εντό­πι­ζαν την κα­τα­πί­ε­ση της γυ­ναί­κας στον κα­πι­τα­λι­σμό και την ελεύ­θε­ρη αγορά.

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια η διε­θνής μέρα γυ­ναι­κών είτε περ­νά­ει απα­ρα­τή­ρη­τη είτε έχει απο­πο­λι­τι­κο­ποι­η­θεί. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι σή­με­ρα δεν γνω­ρί­ζουν καν ότι οι ρίζες της ημέ­ρας βρί­σκο­νται στον αγώνα των Αμε­ρι­κα­νί­δων ερ­γα­τριών στην υφα­ντουρ­γία ή ότι μια κι­νη­το­ποί­η­ση γυ­ναι­κών στη Ρωσία ενά­ντια στον πρώτο πα­γκό­σμιο πό­λε­μο το 1917 ήταν η σπίθα για την εξέ­γερ­ση που οδή­γη­σε στην ανα­τρο­πή του τσά­ρου και το ξε­κί­νη­μα της ρώ­σι­κης επα­νά­στα­σης.

Φέτος στις 8 του Μάρτη, ελ­πί­ζου­με ότι οι γυ­ναί­κες και αυτοί που τις υπο­στη­ρί­ζουν, θα ενώ­σουν τις δυ­νά­μεις τους σε πο­λι­τι­κές δρά­σεις σε όλη τη χώρα για να τρα­βή­ξουν την προ­σο­χή στις συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας των γυ­ναι­κών της ερ­γα­τι­κής τάξης και στον αγώνα που χρειά­ζε­ται για να με­τα­σχη­μα­τί­σου­με αυτές τις συν­θή­κες.

 

Ερ.: Θε­ω­ρεί­τε ότι η διε­θνής απερ­γία γυ­ναι­κών είναι  συν­δε­δε­μέ­νη με την ευ­ρύ­τε­ρη αντί­στα­ση ενά­ντια στον Τραμπ, την οποία έχου­με ήδη δει;

Απ.: Η αντί­στα­ση στον Τραμπ έχει πολλά μέ­τω­πα αυτή τη στιγ­μή.

Υπάρ­χει ο διαρ­κής αγώ­νας ενά­ντια στον Αγωγό της Ντα­κό­τα (Σ.τ.μ.: αγω­γός πε­τρε­λαί­ου που θα δια­σχί­σει εδάφη που ανή­κουν σε αυ­τό­χθο­νες Αμε­ρι­κά­νους με πι­θα­νές τε­ρά­στιες πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές και πο­λι­τι­σμι­κές επι­πτώ­σεις), υπάρ­χει ο ανα­δυό­με­νος αγώ­νας για τα δι­καιώ­μα­τα των με­τα­να­στών και ο αγώ­νας ενά­ντια στις απε­λά­σεις, υπάρ­χει η αντι-φα­σι­στι­κή ορ­γά­νω­ση στις πα­νε­πι­στη­μιου­πό­λεις, ο συ­νε­χι­ζό­με­νος αγώ­νας ενά­ντια στην αστυ­νο­μι­κή κα­κο­ποί­η­ση και βία και τώρα υπάρ­χει και ένα νέο ανα­πτυσ­σό­με­νο φε­μι­νι­στι­κό κί­νη­μα.

Αυτοί οι αγώ­νες δεν είναι ανε­ξάρ­τη­τοι ο ένας από τον άλλο. Το κί­νη­μα Black Lives Matter έχει σε με­γά­λο βαθμό στην ηγε­σία του μαύ­ρες γυ­ναί­κες, πολ­λές από τις οποί­ες αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται ως queer (Σ.τ.μ.: Λε­σβί­ες, αμφί, τρανς, κουήρ). Επί­σης, κά­ποιες από τις πιο μα­χη­τι­κές φωνές στον αγώνα ενά­ντια στον αγωγό στη Βό­ρεια Ντα­κό­τα είναι γυ­ναί­κες.

Σε κα­θέ­να από αυ­τούς τους αγώ­νες, η κε­ντρι­κό­τη­τα των γυ­ναι­κών στην ηγε­σία τους έχει βοη­θή­σει να ανα­γνω­ρι­στούν οι τρό­ποι με τους οποί­ους η πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή υπο­βάθ­μι­ση και η τρο­μο­κρα­τία της αστυ­νο­μί­ας έχουν δυ­σα­νά­λο­γο αντί­κτυ­πο στις γυ­ναί­κες και στις οι­κο­γέ­νειες στις οποί­ες συχνά ηγού­νται.

Όμως οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις στις 21 Γε­νά­ρη ήταν μόνο μία έκ­φρα­ση της δυ­να­μι­κής για ένα νέο φε­μι­νι­στι­κό κί­νη­μα, μαζί με τις ση­μα­ντι­κές πο­ρεί­ες σε υπε­ρά­σπι­ση της Προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νης Γο­νεϊ­κό­τη­τας (Planned Parenthood: MKO για την ανα­πα­ρα­γω­γι­κή υγεία και αντι­σύλ­λη­ψη) στις 11 Φλε­βά­ρη. Ελ­πί­ζου­με ότι η απερ­γία στις 8 του Μάρτη θα απο­τε­λέ­σει σκα­λο­πά­τι για την ανά­πτυ­ξη μιας ρι­ζο­σπα­στι­κής, πο­λι­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης στον Τραμπ.

Το ση­μείο όπου θέ­λου­με να δώ­σου­με έμ­φα­ση είναι ότι δεν χρεια­ζό­μα­στε αντι­πο­λί­τευ­ση για χάριν της αντι­πο­λί­τευ­σης, αλλά μια αντι­πο­λί­τευ­ση και αντί­στα­ση με ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή, η οποία δεν θα έχει απλά κα­τεύ­θυν­ση να εκλέ­ξει τους Δη­μο­κρα­τι­κούς στις «εν­διά­με­σες» εκλο­γές για το Κο­γκρέ­σο το 2018. Η απερ­γία στο­χεύ­ει να στρέ­ψει την προ­σο­χή στις συ­στη­μι­κές ρίζες της γυ­ναι­κεί­ας κα­τα­πί­ε­σης στην κοι­νω­νία μας.

Έχου­με επί­σης σκό­πι­μα προ­σπα­θή­σει να συν­δέ­σου­με τη γυ­ναι­κεία κα­τα­πί­ε­ση με πολ­λές από τις επι­θέ­σεις που εξα­πέ­λυ­σε η δια­κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ. Με αυτό εννοώ ότι ένα γυ­ναι­κείο κί­νη­μα το οποίο δεν παίρ­νει θέση σε ένα με­γά­λο εύρος ζη­τη­μά­των –το ρα­τσι­σμό, την ισλα­μο­φο­βία, τον αντι-με­τα­να­στευ­τι­κό ρα­τσι­σμό και μι­σαλ­λο­δο­ξία, την εκ­με­τάλ­λευ­ση των χα­μη­λό­μι­σθων, τις ανε­λέ­η­τες επι­θέ­σεις στα απο­μει­νά­ρια του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, την ατε­λεί­ω­τη διε­ξα­γω­γή πο­λέ­μων και κα­το­χών από την αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση– δεν αντι­με­τω­πί­ζει τα πραγ­μα­τι­κά ζη­τή­μα­τα που χτυ­πούν τις γυ­ναί­κες της ερ­γα­τι­κής τάξης και τις οι­κο­γέ­νειές τους.

Σε αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση, η 8η Μάρτη μπο­ρεί να συ­νει­σφέ­ρει σε μια συ­νε­χι­ζό­με­νη συ­στη­μι­κή κρι­τι­κή ενά­ντια στα στρα­βά της αμε­ρι­κα­νι­κής κοι­νω­νί­ας.

 

Ερ.: Τι εί­δους δρα­στη­ριό­τη­τες πε­ρι­μέ­νε­τε να δείτε στις 8 του Μάρτη; Τι εί­δους απερ­γί­ες θα ορ­γα­νώ­σουν οι υπο­στη­ρι­κτές;

Απ.: Η 8η Μάρτη στις ΗΠΑ είναι κομ­μά­τι ενός διε­θνούς κα­λέ­σμα­τος για μια «απερ­γία γυ­ναι­κών» που τώρα πε­ρι­λαμ­βά­νει 30 χώρες. Αυτό το κά­λε­σμα προ­έ­κυ­ψε ως αντα­πό­κρι­ση σε ήδη υπάρ­χο­ντες αγώ­νες που κα­θο­δη­γού­νται από γυ­ναί­κες σε όλο τον κόσμο, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας την κι­νη­το­ποί­η­ση στην Πο­λω­νία ενά­ντια στην κα­τάρ­γη­ση της έκτρω­σης και άλλες μα­ζι­κές πο­ρεί­ες στην Ιρ­λαν­δία και τη Νότιο Κορέα για ανα­πα­ρα­γω­γι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Κά­ποιοι έχουν συγ­χυ­στεί με τη χρήση τη λέξης «απερ­γία» και για το αν είναι σωστή η χρήση της για να πε­ρι­γρά­ψει τις δρά­σεις που κα­λού­νται για τις 8 του Μάρτη. Κομ­μά­τι αυτής της σύγ­χυ­σης και της αντι­πα­ρά­θε­σης πη­γά­ζει, πι­στεύω, από μια στενή οπτι­κή του όρου απερ­γία, ως μια δράση μου κα­λεί­ται από ένα σω­μα­τείο, αλλά και από την πίστη ότι, δε­δο­μέ­νης της αδύ­να­μης κα­τά­στα­σης του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος στις ΗΠΑ, μια απερ­γία αυτής της φύσης θα ήταν μη ρε­α­λι­στι­κή.

Πι­στεύω πως θα πρέ­πει να συμ­φω­νή­σου­με ότι μια «γε­νι­κή απερ­γία» αυτού του εί­δους θα ήταν ακα­τάλ­λη­λη και αδύ­να­το να συμ­βεί τώρα. Όμως υπάρ­χει και μια άλλη ιστο­ρία «απερ­γί­ας γυ­ναι­κών» η οποία είχε στόχο να τρα­βή­ξει προ­σο­χή στην απλή­ρω­τη και συχνά αό­ρα­τη συ­νει­σφο­ρά της γυ­ναι­κεί­ας ερ­γα­σί­ας, που κά­ποιοι ανα­φέ­ρουν ως «κοι­νω­νι­κή ανα­πα­ρα­γω­γή».

Με μια έν­νοια, αυτό είναι ακρι­βώς το νόημα: Η ερ­γα­σία των γυ­ναι­κών, ει­δι­κά στο σπίτι, αλλά και σε άλ­λους το­μείς, κάθε δου­λειά που χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως «γυ­ναι­κεία» υπο­τι­μά­ται ή εκτι­μά­ται δια­φο­ρε­τι­κά. Η αφαί­ρε­ση αυτής της ερ­γα­σί­ας τρα­βά­ει την προ­σο­χή στο ση­μα­ντι­κό και συχνά απλή­ρω­το, ή κα­κο­πλη­ρω­μέ­νο και υπο­τι­μη­μέ­νο ρόλο της γυ­ναι­κεί­ας ερ­γα­σί­ας στη λει­τουρ­γία της κοι­νω­νί­ας.

Αυτό είναι ιδιαί­τε­ρα αλή­θεια για τις μαύ­ρες γυ­ναί­κες, τις Λα­τί­νες και τις γυ­ναί­κες από κοι­νό­τη­τες με­τα­να­στών. Οι μαύ­ρες γυ­ναί­κες πλη­ρώ­νο­νται 63 σεντς λι­γό­τε­ρα για κάθε δο­λά­ριο που βγά­ζει ένας λευ­κός άντρας. Γυ­ναί­κες χωρίς χαρ­τιά που δου­λεύ­ουν σε καλ­λιέρ­γειες και ως οι­κια­κοί βοη­θοί δεν μο­χθούν απλά για πολύ χα­μη­λές αμοι­βές, αλλά είναι και υπό τη συ­νε­χή απει­λή σω­μα­τι­κής και σε­ξουα­λι­κής βίας λόγω της έλ­λει­ψης ερ­γα­σια­κής ή πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας εξ αι­τί­ας της με­τα­να­στευ­τι­κής τους κα­τά­στα­σης.

Αυτές οι ανι­σό­τη­τες εκ­δη­λώ­νο­νται σε φθί­νου­σα υγεία, φυ­λά­κι­ση, στε­γα­στι­κή ανα­σφά­λεια και μια σειρά άλλες συν­θή­κες απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης της ζωής τους.

Η Απερ­γία Γυ­ναι­κών για την Ισό­τη­τα το 1970, κα­λέ­στη­κε από τον Εθνι­κό Ορ­γα­νι­σμό για τις Γυ­ναί­κες και είχε στόχο να τι­μή­σει τον αγώνα για τη γυ­ναι­κεία ψήφο, αλλά και να ανα­δεί­ξει την απλή­ρω­τη γυ­ναι­κεία ερ­γα­σία και να απαι­τή­σει ισό­τη­τα, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας το σύν­θη­μα «δω­ρε­άν εκτρώ­σεις, όποτε ζη­τη­θούν». Χι­λιά­δες γυ­ναί­κες συμ­με­τεί­χαν στην απερ­γία, σε μια έκ­φρα­ση του γυ­ναι­κεί­ου κι­νή­μα­τος της δε­κα­ε­τί­ας του ’70.

Εμείς, όπως πολ­λοί άλλοι άν­θρω­ποι, εμπνευ­στή­κα­με από την προ­σέ­λευ­ση στις 21 Γε­νά­ρη. Με αυτήν την έν­νοια, κα­λέ­σα­με για συμ­με­το­χή στην απερ­γία σχε­δόν την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Έχου­με όμως ήδη συ­γκι­νη­θεί από το μα­ζι­κό εν­δια­φέ­ρον και τη συ­μπα­ρά­στα­ση.

Η απερ­γία έχει υπο­στη­ρι­χθεί από τους διορ­γα­νω­τές των πο­ρειών στις 21 Γε­νά­ρη και, εξί­σου ση­μα­ντι­κά, από τους «απερ­γούς των μπο­δέ­γα» (Σ.τ.μ.: ισπα­νι­κή λέξη που ση­μαί­νει κάβα, αλλά χρη­σι­μο­ποιεί­ται για μικρά μπα­κά­λι­κα-ψι­λι­κα­τζί­δι­κα κυ­ρί­ως σε γει­το­νιές με­τα­να­στών) στη Νέα Υόρκη, οι οποί­οι κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν ενά­ντια στην πα­ρά­νο­μη απα­γό­ρευ­ση του Τραμπ στη με­τα­κί­νη­ση των μου­σουλ­μά­νων. Η υπο­στή­ρι­ξη αυτών των κι­νη­μά­των για τις 8 του Μάρτη χτί­ζει αυτού του εί­δους την αλ­λη­λεγ­γύη που πι­στεύ­ου­με ότι είναι κα­θο­ρι­στι­κή για την επι­τυ­χη­μέ­νη ορ­γά­νω­ση της αντί­στα­σης ενά­ντια στον Τραμπ.

Στην ιστο­σε­λί­δα μας, αριθ­μού­με πολ­λούς τρό­πους με τους οποί­ους μπο­ρεί κα­νείς να συμ­με­τέ­χει στις 8 Μάρτη, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας πο­ρεί­ες, ομι­λί­ες, δη­μό­σια φό­ρουμ, ακόμα και το ντύ­σι­μο στα κόκ­κι­να όταν η συμ­με­το­χή δεν είναι δυ­να­τή με άλλο τρόπο.

Αλλά όπου είναι δυ­να­τό, το νόημα της απερ­γί­ας είναι οι γυ­ναί­κες να απο­μα­κρυν­θούν από την ερ­γα­σία τους, σε όλες της τις εκ­φάν­σεις, για να δώ­σου­με έμ­φα­ση στο πόσο κρί­σι­μη πα­ρα­μέ­νει η «γυ­ναι­κεία ερ­γα­σία» στην πο­λι­τι­κή οι­κο­νο­μία των ΗΠΑ.

 

Ερ.: Τι ελ­πί­ζε­τε να δείτε στις 8 του Μάρτη;

Απ.: Η συμ­με­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις θα έχει δια­φο­ρε­τι­κές μορ­φές σε όλη τη χώρα.

Φα­ντά­ζο­μαι, θα υπάρ­χουν με­γά­λες δια­δη­λώ­σεις σε μέρη όπως η Νέα Υόρκη, η Φι­λα­δέλ­φεια και η Ουά­σινγ­κτον, όπου έχει γίνει πιο ου­σια­στι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση και ορ­γά­νω­ση σε συ­νε­χή βάση. Αλλά πε­ρι­μέ­νου­με ότι θα γί­νουν κά­ποιου εί­δους δρά­σεις σε όλη τη χώρα.

Οι δρά­σεις θα πά­ρουν δια­φο­ρε­τι­κές μορ­φές. Έχω ακού­σει ότι στην πόλη Τζε­νί­βα της Πο­λι­τεί­ας της Νέας Υόρ­κης θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί «συ­νέ­λευ­ση γυ­ναι­κών» για να συ­ζη­τη­θούν οι υλι­κοί όροι που κα­θο­ρί­ζουν τις ζωές των γυ­ναι­κών. Στο Σι­κά­γο, η διορ­γά­νω­ση έχει την υπο­στή­ρι­ξη του το­πι­κού σω­μα­τεί­ου των δα­σκά­λων και άλλων ακτι­βι­στών. Στο Λος Άν­τζε­λες θα γίνει μια εντυ­πω­σια­κή συ­γκέ­ντρω­ση μαύ­ρων φε­μι­νι­στριών αγω­νι­στριών που έχουν ενερ­γή συμ­με­το­χή στη Διε­θνή Γυ­ναι­κεία Απερ­γία για αρ­κε­τά χρό­νια.

Για να είμαι ει­λι­κρι­νής, είναι δύ­σκο­λο να υπο­λο­γί­σου­με ποια έκτα­ση θα πάρει η 8η Μάρτη ή το εύρος των δρα­στη­ριο­τή­των που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν. Ξέ­ρου­με ότι η 21η Γε­νά­ρη είχε λίγες απαι­τή­σεις και ο πήχης της εμπλο­κής σε αυτήν ήταν χα­μη­λός.

Αυτή η δια­φο­ρά θα παί­ξει ρόλο στον αριθ­μό των αν­θρώ­πων που θα νιώ­σουν ότι πρέ­πει να συμ­με­τά­σχουν. Αλλά θα είναι πόλος έλξης για αυ­τούς που ψά­χνουν πιο ου­σια­στι­κές και βα­θιές πο­λι­τι­κές από τη σκέτη «αντί­δρα­ση» και «αντί­στα­ση».

Βλέ­που­με αυτήν την κι­νη­το­ποί­η­ση ως την αρχή και όχι ως το τέλος. Υπάρ­χει τε­ρά­στια δου­λειά που θα πρέ­πει να γίνει από τις 9 Μάρτη και έπει­τα. Το κυ­ριό­τε­ρο θα είναι η προ­ε­τοι­μα­σία για τις πρω­το­μα­γιά­τι­κες πο­ρεί­ες για τα δι­καιώ­μα­τα των με­τα­να­στριών και με­τα­να­στών σε όλη τη χώρα. Το πρό­σω­πο των απε­λά­σε­ων ως τώρα είναι μη­τέ­ρες που έχουν απο­σχι­στεί από τις οι­κο­γέ­νειές τους, αλλά επί­σης άντρες που εξα­φα­νί­στη­καν σε κρα­τη­τή­ρια, στε­ρώ­ντας τις οι­κο­γέ­νειές τους από πό­ρους που χρειά­ζο­νται απε­γνω­σμέ­να.

Αυτού του εί­δους οι συν­δέ­σεις ελ­πί­ζου­με ότι μπο­ρούν να ανα­δει­χτούν στις 8 του Μάρτη. Και στη συ­νέ­χεια, ελ­πί­ζου­με ότι η 8η Μάρτη θα συ­νει­σφέ­ρει στα ανα­πτυσ­σό­με­να κι­νή­μα­τα σε όλη τη χώρα.