Ανταπόκριση από Μυτιλήνη του Γιώργος Τυρίκος-Εργάς:
Μια γιαγιά από τα πέριξ του Μόλυβου έχει φορτωθεί αλεύρια για τσουρέκια. Ρωτώ τι θα τα κάνει τόσα κιλά. «Εδώκα γιέ ‘μ στα ΄γγόνια, στα νήψα. Μη τα καυτσόμι…Εδώκα στσ’ απόρ, εδώκα στ’ Αλβανέλια. Εδώκα, που σι λέγω, χαρά να κάνω τσι να δίνου…Εδώκα στα μουρέλια τα ξένα που νοιτσιάζεν απέναντι, δυο-τρεις κουλούρις που θα κάμιν Πάσχα μακριά που το σπίτι ντς. Ξένα, λε δεν τρων κριγιάς. Τι να τρων; Σ΄ετούτις λέγ τις Μ.Κ.Ο. δουλεύγιν. Έδώκα τις να παν και στα μωρέλλια στη Μυτιλήν’ τούτα του πολέμου που φύγαν, στσυλοπνιγήκαν, να δεις μανάδες, πατιράδες, να δεις΄ στην πόρτα μ’ ιρχόνταν. Για ούλοι. Η χαρά ‘μ είνι».
«Θεία θα σε πιάσει κανένας Χρυσαυγίτης να σου πει ότι τους ταϊζεις».
«Χρυσαυγίτς;»
«Ναι, αυτοί που δε θέλουν ξένοι στη Μυτιλήνη γιατί κάνουν κακό».
«Δυστυχισμέν΄ανθρώπ΄…Αυτοί θέλιν κουλούρες με το πασχαλινό αυγό το κότσνο. Αύριο το Ευχέλιου. Λαδέλ’ να σάσεν! Μωρε γιέ ΄μ!»
Είπα να μη γράψω τίποτα για το Πάσχα. Ετούτη όμως η κουβέντα δεν είναι πια δικιά μου, τη χρωστώ. Αυτή για όσους νομίζουν ακόμα πως «η Λέσβος της Αλληλεγγύης» ήταν απλά ένα αφήγημα. Αυτή η κουβέντα για όσους δεν ακούν το αναστάσιμο :
«H τράπεζα γέμει, ο οίνος πολύς…τρυφήσατε πάντες. Μηδείς εξέλθη πεινών».
Όλη η ομορφιά του κόσμου στα λόγια και στις πράξεις μιας γυναίκας που κι αν έχει δει…κι αν έχει δει…
«Η χαρά ΄μ είνι»…
Και εσύ η δικιά μας χαρά, θεία Φωτώ…
