Τα Ίμια, τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και η Χρυσή Αυγή

Είχε προη­γη­θεί βίαιη ει­σβο­λή χρυ­σαυ­γι­τών στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Θεσ­σα­λο­νί­κης, που θύ­μι­ζε προ­γε­νέ­στε­ρες επο­χές τσα­μπου­κά­δων των νε­ο­να­ζί. Στο συλ­λα­λη­τή­ριο της Θεσ­σα­λο­νί­κης, η Χρυσή Αυγή χει­ρο­κρο­τή­θη­κε από τμήμα του πλή­θους και δεν απο­δο­κι­μά­στη­κε από κα­νέ­ναν. Κο­λύ­μπη­σε στον εθνι­κι­στι­κό πα­ρο­ξυ­σμό του πα­πα­δα­ριού, των χου­λι­γκά­νων, των εφέ­δρων, των παμ­μα­κε­δο­νι­κών ενώ­σε­ων και των ακρο­δε­ξιών συ­νον­θυ­λευ­μά­των σαν ψάρι στο νερό, συμ­με­τέ­χο­ντας για πρώτη φορά τα τε­λευ­ταία χρό­νια σε κι­νη­το­ποί­η­ση ευ­ρύ­τε­ρη από τις δικές της γιορ­τές μί­σους. Στο ίδιο συλ­λα­λη­τή­ριο, φα­σι­στι­κές ομά­δες έκα­ψαν την κα­τά­λη­ψη Libertatia, ενώ οι χρυ­σαυ­γί­τες βε­βή­λω­σαν το μνη­μείο του Ολο­καυ­τώ­μα­τος στην πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας, κυ­νή­γη­σαν και ξυ­λο­κό­πη­σαν πε­ρα­στι­κούς. Αυτές τους οι «επι­τυ­χί­ες», καθώς και οι μνή­μες από τις πα­λαιό­τε­ρες εθνι­κι­στι­κές φιέ­στες για το Μα­κε­δο­νι­κό το ’92, μέσα στις οποί­ες η Χρυσή Αυγή αν­δρώ­θη­κε ως φα­σι­στι­κή ορ­γά­νω­ση, έδω­σαν στον Μι­χα­λο­λιά­κο την ελ­πί­δα πως μπο­ρεί να ξε­φύ­γει από την απο­μό­νω­ση όπου έχει πε­ριέλ­θει μέσα από τη δίκη της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης και τις συ­νε­χι­ζό­με­νες αντι­φα­σι­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις όποτε ξε­μυ­τί­ζουν σε δη­μό­σιο χώρο. Ήταν μια χρυσή ευ­και­ρία για τους Έλ­λη­νες ναζί να ξα­να­βγούν στον αφρό του εθνι­κι­στι­κού ρεύ­μα­τος ως νό­μι­μο κόμμα πα­τριω­τών-εθνι­κι­στών.

Κά­λε­σαν λοι­πόν τη δική τους φιέ­στα μί­σους με διπλό στίγ­μα (Ίμια και Μα­κε­δο­νία), στις 3 Φλε­βά­ρη στα γρα­φεία τους στη Με­σο­γεί­ων, με την πρό­θε­ση να κα­τε­βά­σουν πα­νελ­λα­δι­κά στην Αθήνα τον με­γα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό όγκο μελών και υπο­στη­ρι­κτών τους που θα συμ­με­τεί­χε και την επό­με­νη μέρα 4/2 στο εθνι­κι­στι­κό συλ­λα­λη­τή­ριο της Αθή­νας. Εξήγ­γει­λαν με­γα­λό­στο­μα λα­μπα­δη­φο­ρία χι­λιά­δων «μα­χη­τι­κών εθνι­κι­στών» στους δρό­μους της Αθή­νας, ελ­πί­ζο­ντας ότι η «αίγλη» του εθνι­κι­στι­κού συλ­λα­λη­τη­ρί­ου της επό­με­νης μέρας θα τρο­φο­δο­τού­σε και τη δική τους φιέ­στα μί­σους του Σαβ­βά­του. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα ήταν οι­κτρά. Λίγες εκα­το­ντά­δες (400-500 άτομα) ήταν οι αμε­τα­νό­η­τοι φα­σί­στες που κα­τά­φε­ραν να μα­ζέ­ψουν από όλη την Ελ­λά­δα στη φιέ­στα της λε­ω­φό­ρου Με­σο­γεί­ων. Η πο­ρεία των ναζί εμπο­δί­στη­κε να πο­ρευ­τεί προς το κέ­ντρο της Αθή­νας από την πολ­λα­πλά­σια σε μέ­γε­θος αντι­φα­σι­στι­κή δια­δή­λω­ση που ξε­κί­νη­σε από το μνη­μείο των Ιμίων στην πλα­τεία Ρη­γίλ­λης και έφτα­σε μέχρι τον φραγ­μό της αστυ­νο­μί­ας στη λε­ω­φό­ρο Με­σο­γεί­ων. Πολ­λές εκα­το­ντά­δες ήταν και οι δια­δη­λω­τές που συμ­με­τεί­χαν το προη­γού­με­νο Σάβ­βα­το 27 Γε­νά­ρη σε διε­θνι­στι­κή αντι­πο­λε­μι­κή συ­γκέ­ντρω­ση μαζί με Κούρ­δους και Τούρ­κους πο­λι­τι­κούς πρό­σφυ­γες πάλι από το μνη­μείο των Ιμίων, πο­ρεία που είχε κα­τευ­θυν­θεί στη Βουλή. Οι δύο δια­δη­λώ­σεις (27/1 και 3/2) κρά­τη­σαν τη συ­νέ­χεια των αντι­φα­σι­στι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων των προη­γού­με­νων χρό­νων για τα Ίμια, απο­μο­νώ­νο­ντας για άλλη μια φορά τους νε­ο­να­ζί.

Όμως και στο ίδιο το εθνι­κι­στι­κό συλ­λα­λη­τή­ριο της Κυ­ρια­κής 4/2, οι φα­σί­στες της Χρυ­σής Αυγής δεν ήταν τα κε­ντρι­κά πρό­σω­πα. Δεν κυ­ριάρ­χη­σαν αυτήν τη φορά τα συν­θή­μα­τά τους, όπως το «Αλή­τες προ­δό­τες πο­λι­τι­κοί». Η λαϊκή ακρο­δε­ξιά της ΝΔ με μπρο­στά­ρη­δες τους Σα­μα­ρά, Γε­ωρ­γιά­δη, Κι­κί­λια κ.ά. καθώς και η εμ­φα­νής κι­νη­το­ποί­η­ση της ΝΔ –που επέ­βα­λε ομι­λη­τή και τον Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη– μαζί με τα συγ­γε­νή ακρο­δε­ξιά μορ­φώ­μα­τα που επι­κοι­νω­νούν ευ­θέ­ως με πο­λι­τευ­τές της ΝΔ, αλλά και η επί­ση­μη πα­ρου­σία των μη­τρο­πο­λι­τών της Ιεράς Συ­νό­δου, κα­τά­φε­ραν να πά­ρουν τη ρε­βάνς της Θεσ­σα­λο­νί­κης και να προσ­δώ­σουν ευ­ρύ­τε­ρο χα­ρα­κτή­ρα από το στίγ­μα του Φρά­γκου Φρα­γκού­λη, με την ευ­γε­νι­κή χο­ρη­γία του ΣΚΑΪ και των λοι­πών με­γά­λων ΜΜΕ. Παρ’ όλα αυτά, οι νε­ο­να­ζί της Χρυ­σής Αυγής θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τα εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια για να προσ­δώ­σουν νο­μι­μο­ποί­η­ση στη νε­ο­να­ζι­στι­κή συμ­μο­ρία. Είναι απο­λύ­τως βέ­βαιο πως οι δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις της ΧΑ θα αυ­ξη­θούν, μαζί με τους τσα­μπου­κά­δες τους. Την ίδια τη μέρα του συλ­λα­λη­τη­ρί­ου, ομάδα νε­ο­να­ζί επι­χεί­ρη­σε να δώσει δείγ­μα­τα φα­σι­στι­κού τσα­μπου­κά, επι­χει­ρώ­ντας ορ­γα­νω­μέ­νη επί­θε­ση με πέ­τρες και μπου­κά­λια ενά­ντια στο αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νο θέ­α­τρο «Εμπρός» που απο­κρού­στη­κε από τον κόσμο που βρι­σκό­ταν στο χώρο.

Μόνη απά­ντη­ση σε αυτή την απει­λή, όπως και στην πι­θα­νό­τη­τα εμ­φά­νι­σης πο­λι­τι­κής δυ­να­μι­κής για ένα νέο ακρο­δε­ξιό κόμμα, είναι η ανά­πτυ­ξη των αγώ­νων του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος ενά­ντια στα μνη­μό­νια, η ατα­λά­ντευ­τη αντι­πα­ρά­θε­ση με τον εθνι­κι­σμό της δικής μας άρ­χου­σας τάξης, καθώς και η έντα­ση των απα­ντή­σε­ων του αντι­φα­σι­στι­κού κι­νή­μα­τος όπου οι χρυ­σαυ­γί­τες επι­χει­ρούν να εμ­φα­νι­στούν δη­μό­σια. Η ιστο­ρία μετά το 1992 είναι δι­δα­κτι­κή για το πώς το κί­νη­μα αντί­στα­σης κα­τά­φε­ρε να απα­ντή­σει με τα­ξι­κούς όρους στον εθνι­κι­στι­κό πα­ρο­ξυ­σμό και οδή­γη­σε στην πτώση της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη το 1993.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά