Ο Φρεντ Χάμπτον, ο χαρισματικός ηγέτης των Μαύρων Πανθήρων στο Σικάγο, δολοφονήθηκε από την αστυνομία στις 4 Δεκεμβρίου 1969. Η δολοφονία του, μια από τις πιο στυγνές πράξεις κρατικής βίας στην αμερικανική ιστορία, δεν ήταν απλώς η εξόντωση ενός 21χρονου επαναστάτη. Ήταν μια συντονισμένη επίθεση από το κράτος ενάντια σε ένα κίνημα που δεν διεκδικούσε απλώς ίσα δικαιώματα, αλλά την ολοκληρωτική ανατροπή ρατσισμού και εν τέλει του καπιταλισμού.
Ξεκινώντας ως μια οργάνωση αυτοάμυνας, οι Πάνθηρες γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση των αφροαμερικανών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης στο σύνολό της. Ο Χάμπτον, με την διορατικότητά του, οδήγησε τους Πάνθηρες να οικοδομήσουν το «Ουράνιο Τόξο», έναν πολυφυλετικό συνασπισμό που ένωσε λευκούς φτωχούς, Πουερτορικανούς και άλλες καταπιεσμένες ομάδες. Αυτή η συμμαχία δεν ήταν μια απλή κίνηση τακτικής, αλλά η έμπρακτη εφαρμογή της αρχής ότι η απελευθέρωση των καταπιεσμένων φυλετικών ομάδων περνά μέσα από την ταξική ενότητα.
Στις ΗΠΑ, τόνιζε ότι οι μαύροι εργάτες αποτελούν την πιο εκμεταλλευόμενη και, συνεπώς, την πιο επαναστατική πτέρυγα της εργατικής τάξης. Η καπιταλιστική τάξη χρησιμοποιεί τον ρατσισμό για να διχάσει τους εργάτες, στρέφοντας τους λευκούς εργάτες ενάντια στους μαύρους, αποτρέποντας έτσι την κοινή τους πάλη. Η απάντηση του Χάμπτον σε αυτή την τακτική ήταν η οικοδόμηση του «Ουράνιου Τόξου», μια πράξη που ενσάρκωνε την στρατηγική της ενιαίας μετωπικής πάλης ενάντια στον κοινό εχθρό, τον καπιταλισμό. Ο Χάμπτον δεν έβλεπε τους λευκούς φτωχούς ως τον εχθρό, αλλά ως συμμάχους, καθώς μοιράζονταν την ίδια ταξική θέση και υπέφεραν από την ίδια καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Επιπλέον, ο Χάμπτον, μέσα από την πολιτική εκπαίδευση που προσέφεραν οι Πάνθηρες, έδειξε ότι ο αγώνας δεν μπορούσε να περιοριστεί σε μεταρρυθμίσεις. Οραματίστηκε την ανάγκη για σοσιαλιστική επανάσταση. Η κρατική αντίδραση στη δράση των Πανθήρων, και ιδιαίτερα η άγρια καταστολή και η δολοφονία του Χάμπτον, αποδεικνύουν την ορθότητα της θέσης ότι το αστικό κράτος, με τον κατασταλτικό του μηχανισμό, είναι ο κύριος εχθρός της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων. Το κράτος δεν είναι ουδέτερο, αλλά ένας μηχανισμός στα χέρια της άρχουσας τάξης για τη διατήρηση της εξουσίας της. Η δολοφονία του Χάμπτον από το FBI και την αστυνομία ήταν μια προσπάθεια να εξαλειφθεί μια επαναστατική φωνή που ήταν ικανή να ενώσει τους καταπιεσμένους και να τους οδηγήσει σε μια πραγματική, επαναστατική αλλαγή.
Εν κατακλείδι, ο Φρεντ Χάμπτον δεν ήταν απλώς ένας ακτιβιστής για τα δικαιώματα των αφροαμερικανών. Ήταν ένας επαναστάτης, ένας διεθνιστής που, μέσα από την πρακτική του, απέδειξε τη δύναμη της ταξικής ενότητας και την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η κληρονομιά του αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση των αφροαμερικανών είναι, στην ουσία του, ένας αγώνας για την απελευθέρωση ολόκληρης της εργατικής τάξης από τα δεσμά του καπιταλισμού.
