Τα «μαζεύει» -ή εν πάση περιπτώσει, προσπαθεί να τα «μαζέψει»- ο Θάνος Πλεύρης, μετά την μακροσκελή ανάρτησή του όπου, ούτε λίγο ούτε πολύ, εμφανιζόταν να τα βάζει με διεθνείς δικαιοδοτικούς οργανισμούς, όπως το ΕΔΔΑ ή το Διεθνές Δικαστήριο, υποστηρίζοντας ότι με τη λειτουργία τους δεν επιτρέπουν στις χώρες να ασκούν εθνική πολιτική για ζητήματα, όπως, π.χ. το μεταναστευτικό.
Μετά το «πυρ ομαδον» που δέχθηκε, ο Θ. Πλεύρης επιχείρησε να διαχωρίσει τα διεθνή δικαστήρια από οργανισμούς όπως η Διεθνής Αμνηστία, λέγοντας ότι «τα διεθνή δικαστήρια έχουν το τεκμήριο ότι σεβόμαστε τις δικαστικές κρίσεις», αν και ισχυρίστηκε ότι «υπάρχει μια νομολογία που διαμορφώθηκε επί σειρά ετών, έχει έναν υπερβάλλοντα ζήλο απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα που φτάνει στο σημείο να μην επιτρέπει στις χώρες να κάνουν κυρίαρχη πολιτική».
Η επίθεση του υπουργού στα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα δεν είναι μια απλή «προσωπική άποψη», αλλά η έκφραση της ροπής του αστικού κράτους προς τον αυταρχισμό όταν οι διεθνείς συνθήκες που το ίδιο υπέγραψε γίνονται εμπόδιο στην επιβολή της κατασταλτικής του πολιτικής. Για τον Πλεύρη και την τάξη που εκπροσωπεί, τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι αποδεκτά μόνο ως διακοσμητικά στοιχεία ή ως εργαλεία ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας κατά τρίτων χωρών. Όταν όμως αυτά τα δικαιώματα επικαλούνται οι κυνηγημένοι της γης —οι μετανάστες και οι εργάτες— τότε βαφτίζονται «υπερβάλλων ζήλος» που εμποδίζει την «εθνική κυριαρχία».
Στην πραγματικότητα, η «κυριαρχία» που επικαλείται ο υπουργός είναι η ελευθερία του κεφαλαίου και των κατασταλτικών μηχανισμών να δρουν ανεξέλεγκτα, μακριά από κάθε έννοια κοινωνικής λογοδοσίας. Η προσπάθειά του να «μαζέψει» τις δηλώσεις του, διαχωρίζοντας τα δικαστήρια από τις ΜΚΟ, είναι μια κυνική ομολογία: σέβεται τους θεσμούς μόνο όσο μπορεί να τους ελέγξει ή να τους αγνοήσει στην πράξη, ενώ εξακολουθεί να θεωρεί το διεθνές δίκαιο ως μια «ενοχλητική λεπτομέρεια».
Ασφαλώς η μόνη πραγματική εγγύηση των δικαιωμάτων δεν βρίσκεται στις αίθουσες των αστικών δικαστηρίων του Στρασβούργου ή της Χάγης, αλλά στην ενιαία πάλη της διεθνούς εργατικής τάξης. Η κυβερνητική ρητορική στοχεύει στον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων, καλλιεργώντας τον εθνικισμό, για να κρύψει το γεγονός ότι η ίδια «κυριαρχία» που καταπατά τα δικαιώματα των προσφύγων στα σύνορα, είναι εκείνη που καταπατά τα εργασιακά δικαιώματα μέσα στις πόλεις.
Πηγή: topontiki.gr
