Το απόγευμα της 21ης Σεπτεμβρίου 2018, σε μια περίοδο που η πολιτική ατμόσφαιρα στην Ιταλία μύριζε μπαρούτι ολοκληρώθηκε μια ειρηνική αντιρατσιστική πορεία στην περιοχή Λιμπερτά του Μπάρι. Τότε, μια ομάδα περίπου τριάντα μελών της CasaPound, οπλισμένων με σιδηρολοστούς, πτυσσόμενα κλομπ και ζώνες με βαριές αγκράφες, έστησε μια δολοφονική ενέδρα στους διαδηλωτές που επέστρεφαν στα σπίτια τους. Η επίθεση ήταν τυφλή και άγρια. Ανάμεσα στους στόχους βρέθηκε η τότε ευρωβουλευτής της Αριστεράς, Ελεονώρα Φορέντζα, και ο βοηθός της, ο οποίος δέχθηκε σφοδρά χτυπήματα στο κεφάλι. Η εικόνα των φασιστικών ταγμάτων εφόδου να δρουν μέρα-μεσημέρι σε μια πυκνοκατοικημένη γειτονιά, θύμισε τις πιο μαύρες σελίδες της ιταλικής ιστορίας του προηγούμενου αιώνα. Η πρόσφατη δικαστική εξέλιξη στην Ιταλία με την καταδίκη των δώδεκα μελών της CasaPound δεν αποτελεί απλώς μια τυπική ποινική απόφαση, αλλά μια ηχηρή επιβεβαίωση της εγκληματικής φύσης των «φασιστών της τρίτης χιλιετίας». Το δικαστήριο έκρινε ότι η επίθεση εναντίον διαδηλωτών και της τότε ευρωβουλευτού της Αριστεράς, Ελεονώρας Φορέντζα, ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση πολιτικής τρομοκρατίας που αποσκοπούσε στον εκφοβισμό όσων εναντιώνονται στο μίσος. Παρά την προσπάθεια της CasaPound να παρουσιαστεί ως ένα «κοινωνικό κίνημα» που ασχολείται με τη στέγαση και την πρόνοια, η δικαιοσύνη αποκάλυψε το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό της παραστρατιωτικής συμμορίας που λειτουργεί ως βραχίονας κρούσης κατά του εργατικού κινήματος και της αντιφασιστικής πρωτοπορίας.
Η καθυστέρηση οκτώ ολόκληρων ετών για την τελεσίδικη καταδίκη αυτών των στοιχείων αποδεικνύει την οργανική απροθυμία του αστικού κράτους να συγκρουστεί με τα «μαντρόσκυλα» του κεφαλαίου. Για εμάς, ο φασισμός δεν είναι μια ιδεολογική «παρέκκλιση», αλλά το έσχατο καταφύγιο του συστήματος όταν η ταξική πάλη οξύνεται. Η CasaPound και οι όμοιοί της χρησιμοποιούνται για να τρομοκρατούν τις γειτονιές και να διασπούν την ενότητα της εργατικής τάξης, στρέφοντας τον ντόπιο εργάτη ενάντια στον μετανάστη αδελφό του.
Στην Ιταλία της Τζόρτζια Μελόνι, όπου τα σύνορα ανάμεσα στη θεσμική δεξιά και την εξωκοινοβουλευτική ακροδεξιά γίνονται συχνά δυσδιάκριτα, η καταδίκη αυτή δημιουργεί ένα κρίσιμο νομικό προηγούμενο. Η χρήση του νόμου Scelba για την απαγόρευση της ανασύστασης του φασιστικού κόμματος δείχνει ότι υπάρχουν ακόμα ρωγμές στο σύστημα που επιτρέπουν την ανάσχεση αυτής της βίας. Ωστόσο, η πραγματική πρόκληση παραμένει η αποκάλυψη του υποκριτικού κοινωνικού προσωπείου της CasaPound. Όσο το κράτος αποσύρεται από την κοινωνική πρόνοια, τέτοιες οργανώσεις θα προσπαθούν να καλύψουν το κενό με «φιλανθρωπία μόνο για Ιταλούς», δηλητηριάζοντας τις συνειδήσεις των φτωχότερων στρωμάτων.
Η ιστορία διδάσκει ότι ο φασισμός τρέφεται από την απελπισία και την απουσία μιας ισχυρής αριστεράς. Η φυλάκιση των δώδεκα στελεχών είναι μια ανάσα για το κίνημα, αλλά ο αγώνας συνεχίζεται ενάντια στις αιτίες που γεννούν αυτά τα μορφώματα. Η διεθνιστική αλληλεγγύη προς τους Ιταλούς αντιφασίστες είναι το ελάχιστο χρέος μας, υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας κατά του φασισμού είναι αδιάσπαστο κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού που τον συντηρεί.
