της Άννας Λαζαρέτου
Φτάσαμε στον Μάρτιο του 2026 και η «Διεθνής Ημέρα Τρανς Ορατότητας» μοιάζει περισσότερο με ειρωνεία παρά με ορόσημο προόδου.
Για εμάς, που αρνούμαστε να κοιτάμε τον κόσμο μέσα από τα φίλτρα των πολυεθνικών και των κενών υποσχέσεων, η σημερινή μέρα δεν είναι μια ακόμα γιορτή. Είναι μια μέρα οργής. Είναι μια μέρα που η ορατότητα αναμετράται με τα αίματα στο πεζοδρόμιο και τα άδεια στομάχια. Στην Ελλάδα του σήμερα, η τρανς κοινότητα βιώνει μια ανθρωπιστική κρίση που το σύστημα επιλέγει να αποσιωπά.
Είναι αδιανόητο, είναι εγκληματικό, το 2026 να έχουμε τρανς αδέρφια που πεθαίνουν από ασιτία. Όπως η Ελένη. Η πείνα δεν είναι «ατυχία». Είναι η κατάληξη ενός δομικού αποκλεισμού από την εργασία, τη στέγαση και την κοινωνική πρόνοια. Όταν μια τρανς γυναίκα ή ένας τρανς άντρας πετάγεται στον δρόμο, χωρίς πρόσβαση ούτε στα βασικά, η ευθύνη δεν είναι ατομική. Είναι κρατική δολοφονία! Οι αυτοκτονίες που μαστίζουν την κοινότητα δεν είναι στατιστικά στοιχεία σε μια έκθεση. Είναι κραυγές απόγνωσης ανθρώπων που η κοινωνία τους έπεισε ότι δεν έχουν θέση στον ήλιο. Κάθε φορά που ένα τρανς άτομο οδηγείται στο απονενοημένο διάβημα, η σκανδάλη κρατιέται από το χέρι ενός συντηρητισμού που αρνείται την ύπαρξή τους και μιας πολιτείας που τους θεωρεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Και οι δολοφονίες; Το αίμα των τρανς γυναικών που χύνεται παγκόσμια, αλλά και εδώ, στην» πολιτισμένη» μας χώρα, είναι το αποτύπωμα μιας πατριαρχίας που λυσσάει μπροστά σε κάθε σώμα που τολμά να αυτοπροσδιοριστεί. Ταυτόχρονα, οι τρανς άντρες παλεύουν με μια άλλη, βουβή μορφή βίας, την απόλυτη αορατότητα, τον αποκλεισμό από το σύστημα υγείας και την απαξίωση της ταυτότητάς τους, που τους πνίγει καθημερινά.
Οφείλουμε να το πούμε καθαρά: Η τρανς απελευθέρωση είναι ταξική μάχη. Δεν υπάρχει ορατότητα χωρίς ψωμί, χωρίς στέγη, χωρίς δημόσια και δωρεάν υγεία για όλες και όλους. Η αλληλεγγύη είναι το μόνο που έχουμε. Δεν ζητάμε ανοχή. Απαιτούμε δικαιοσύνη. Απαιτούμε ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί όσο ένα τρανς άτομο πεινάει ή φοβάται, η δημοκρατία σας είναι μια απάτη και η ελευθερία μας μισή. Κανένα μονο, καμία μόνη. Καμία άλλη απώλεια.
