Προχθές έγινα μάρτυρας ενός περιστατικού που προσφέρεται , θαρρώ, για ορισμένα συμπεράσματα. Πρόκειται για ένα γεγονός που μάλλον δεν θα δει το φως της δημοσιότητας, και πιθανότατα έχουμε καθημερινά αρκετά, ίσως δεκάδες, τέτοια περιστατικά, από τα οποία ελάχιστα (ιδιαίτερα αν δεν έχουν νεκρούς) γνωρίζουν το φως της δημοσιότητας (παρόλο που έχουμε κυβέρνηση της «Αριστεράς» , που άλλωστε έχει χτυπήσει τη διαπλοκή στο χώρο της ενημέρωσης και έχει βάλει την Αστυνομία στο δημοκρατικό δρόμο κλπ κλπ).
Tην περασμένη Κυριακή, βράδυ, στην κεντρική πλατεία Χανιώτης, πασίγνωστου μεγαλοχωρίου -θερέτρου στο πρώτο πόδι Χαλκιδικής, 3 πιτσιρικάδες (18χρονοι μου φαίνονταν) με τα όργανά τους έπαιζαν ροκ μουσική και προσπαθούσαν με το καπελάκι τους να βγάλουν το χαρτζιλίκι τους.
Οι ιδιοκτήτες της πλησιέστερης καφετέριας αποφάσισαν ότι οι νέοι ενοχλούν τους πελάτες (και τους πιθανούς πελάτες ) της κι έστειλαν εκπρόσωπο να διώξει τους νεαρούς μουσικούς, όχι βεβαίως με κομψό τρόπο. Οι πιτσιρικάδες υπερασπίστηκαν το αναφαίρετο δικαίωμά τους να παίζουν ελεύθερα μουσική σε δημόσιο χώρο.
Οι ιδιοκτήτες μπορούσαν να επικαλεστούν την ύπαρξη, ίσως κάποιου νόμου 1, αν βεβαίως τηλεφωνούσαν στην αστυνομία για να «κάνει το καθήκον της» , να δώσει μια λύση τέλος πάντων.
Επέλεξαν να στείλουν έναν «παλικαρά» να τους διώξει με τη βία. Οι πιτσιρικάδες κατάφεραν να απεγκλωβιστούν ρίχνοντάς του μια γροθιά και βάζοντάς το στα πόδια, εγκαταλείποντας τα μουσικά όργανά τους (με στόχο να γυρίσουν προφανώς μετά από λίγο για να τα μαζέψουν). Ο εκπρόσωπος του καταστήματος , ωστόσο, αποδείχθηκε εκδικητικός και με τη σειρά του άρπαξε τα όργανα των νεαρών και τα κατέστρεψε (ντραμς, κιθάρα, μπάσο, ενισχυτές). Μετά από λίγοι οι νέοι γύρισαν να μαζέψουν τα όργανα και τα βρήκαν κατεστραμμένα. Η καρδούλα τους το ‘λεγε και ζήτησαν το λόγο από τους ιδιοκτήτες/υπαλλήλους/μπράβους του καταστήματος . Η απάντηση ήταν ένα μαζικό λιντσάρισμακαι ποδοπάτημα από φουσκωτούς του καταστήματος, απέναντι σε μικροκαμωμένους εφήβους που ο βαρύτερος ζήτημα αν ζύγιζε 65-70 κιλά. Η τραγωδία αποφεύχθηκε μόνο χάρη στη μαζική παρουσία και υποστήριξη του απλού κόσμου από γύρω (πελάτες, περαστικοί, κόσμος που άραζε στην πλατεία και είχε δει όλο το σκηνικό) , που γιούχαραν μαζικά, κάποιοι τολμηρότεροι κατάφεραν να μπούνε ανάμεσα και οι πιτσιρικάδες τη γλίτωσαν ελαφριά (έτσι φάνηκε, τουλάχιστον) χωρίς να θρηνήσουμε θύματα .
Οι εκκλήσεις του κόσμου προς τους γύρω μαγαζάτορες να πάρουν τηλέφωνο την αστυνομία έπεσαν στο κενό- μια απάντηση ήταν «εμείς όταν πειράζουν ντόπιους (σ.σ. τους μαγαζάτορες δηλαδή) τους υποστηρίζουμε».
Όμως ήδη η αστυνομία (που άλλωστε θεωρητικά ο ρόλος της εντός αστικού κράτους είναι να περιπολεί για να διευθετεί τέτοιες διαφορές), είχε ειδοποιηθεί εξαρχής από κόσμο της πλατείας, χωρίς βεβαίως να έχει εμφανιστεί , τουλάχιστον στο μισάωρο που εκτυλίχθηκε η όλη περιγραφείσα φάση.
Κάποιες λογικές σκέψεις μετά από αυτά:
1) Η αστυνομία στα τουριστικά μέρη είναι κατά βάση άφαντη , σχεδόν μετά βεβαιότητας λαδωμένη, και με εντολές άνωθεν να μην παρεμβαίνει, είτε με την καθοδήγηση είτε με την ανοχή της –εκάστοτε- κυβέρνησης . Κουμάντο κάνει το λόμπι των επιχειρηματιών κι η πραγματική αστυνομία είναι το κύκλωμα επιχειρηματιών-νταβατζήδων και μπράβων της περιοχής. Κάπως έτσι γεννιούνται «1,2, 3 , πολλοί Λαγανάδες», με νεκρούς, βιασμένες και σακατεμένους ανθρώπους. Κατά κάποιον τρόπο αυτό αποτελεί έναν χαρακτηριστικό ορισμό και μια ακραία περίπτωση αυτού που οι νεοφιλελεύθεροι αποκαλούν…αυτορρύθμιση της αγοράς, της οποίας αυτά ακριβώς είναι τα αποτελέσματα.
2) Στην τοπική κοινωνία κυριαρχεί μια άτυπη «ομερτά», στην οποία συμμετέχουν και τα ΜΜΕ, ώστε να μπορεί να «λειτουργεί το σύστημα» απρόσκοπτα, άλλωστε «από αυτή την ιστορία κερδίζουν όλοι». Κάποιοι μπορεί να διαφωνούνε με αυτή τη λογική αλλά κι αυτοί υποτάσσονται σε αυτή την τάξη πραγμάτων από φόβο και την ασυλία που απολαμβάνει το παρακράτος από το κράτος. Κι αν τύχει να δολοφονηθούν και μερικοί , αντιμετωπίζονται απλώς ως παράπλευρες απώλειες, …ας μη χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Κάπως έτσι χτίζεται το «τουριστικό θαύμα» και το “LiveyourmythinGreece”, η «βαριά βιομηχανία μας» -ο τουρισμός- και ο βασικός μοχλός για την επιστροφή στην «ανάπτυξη».
3) Την εικόνα στη Χαλκιδική «μας» και στη μαγευτική καλοκαιρινή Ελλάδα «μας» συμπληρώνουν χιλιάδες μαύρα εργαζόμενοι με διπλοβάρδιες για μισό μισθό, μηδενικά εργασιακά δικαιώματα με ακόμα πιο μηδενικούς ελέγχους από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους, στα κάτεργα της τουριστικής βιομηχανίας. Η κεντρική κατεύθυνση των κυβερνήσεων (και με …αριστερή κυβέρνηση) είναι «πλουτίστε» και απευθύνεται μόνο προς μικρούς και κυρίως μεγάλους εργοδότες-νοικοκυραίους, στο χώρο της εστίασης, των barκαι των beachbar (που τείνουν να ιδιωτικοποιήσουν τις παραλίες-φιλέτα) , της διασκέδασης και της ενοικίασης δωματίων, των πάσης φύσεως καταστημάτων. Εξοντωμένη η σύγχρονη εργατική τάξη με τρελούς ρυθμούς κι ωράρια που ξεκινούν από το πρωί και σταματάνε το βράδυ, θυσία στο βωμό του «ελληνικού θαύματος». Θα λέγαμε ίσως ότι έτσι αποκτά την πλήρη σημασία της η φράση «Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει», αλλά θα θεωρηθούμε εμπαθείς, άλλωστε είναι τόσο φρέσκια η ιστορία με τη δολοφονία του μαύρου φοιτητή στον Λαγανά Ζακύνθου, η πρόσφατη καταγγελία του νέου στην Πάρο2 κ.ά.
του Αλέξη Λιοσάτου
1Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν κρούσματα διώξεων πλανόδιων μουσικών , με την τελείως αβάσιμη κατηγορία περί επαιτείας, βλέπε πχ http://vathikokkino.gr/archives/104577. Τυπικά πάντως δεν υπάρχει τέτοιου είδους απαγόρευση. Βεβαίως η ‘αριστερή’ κυβέρνηση θα μπορούσε με νόμο να προστατεύσει τους πλανόδιους μουσικούς, όπως θα μπορούσε να κάνει και πολλά άλλα που να προστατεύουν τους φτωχούς από το κράτος και το κεφάλαιο. Αλλά κάνει ακριβώς το αντίθετο.
