Σε κάθε καινούρια αρχή, ρωτάω πάντα τα παιδιά μου πόσες γλώσσες μιλάνε, καταγωγές και τέτοια. Σε ένα από τα πέντε σχολεία που δουλεύω φέτος, λοιπόν, γνώρισα μία μικρούλα από τη Συρία.
Στο βιβλίο που κάνουμε, στις πρώτες σελίδες έχει χαιρετισμούς γραμμένους σε διάφορες γλώσσες, η μικρή μου αναγνώρισε μία λέξη και με φώναξε στο θρανίο της, πολύ διστακτικά και μου είπε ότι εκεί λέει καλημέρα στη γλώσσα της. Της ζήτησα, εντελώς ενθουσιασμένη, να προφέρει τη λέξη δυνατά, να την ακούσουν και τα υπόλοιπα παιδιά. Χαμογελάρα μέχρι τα αφτιά, χαρά και αμηχανία με ολίγον από ντροπή, “κυρία, δεν μπορώ, ντρέπομαιαιαιαιαι”. Πολύ κρίμα, που ντρέπεσαι, της λέω, γιατί ξέρεις μία από τις πιο ωραίες και δύσκολες γλώσσες του κόσμου αλλά εντάξει, τουλάχιστον μπορείς να μου γράψεις το όνομά μου πάνω στο φάκελό μου, όχι με μολύβι, θα σβήσει, κάτσε να σου δώσω ένα ωραίο μωβ στιλό που έχω.
Να μην σας τα πολυλογώ, τσούκου-τσούκου, κάθε εβδομάδα, όταν χτύπαγε το κουδούνι για διάλειμμα, με ρώταγε αν ήθελα να μου γράψει και τίποτα άλλο στον πίνακα, στο φάκελό μου, κάπου. Ήθελα, εννοείται, πάντα.
Προχτές, βρήκα να με περιμένουν στον πίνακα κάμποσα μαζεμένα, η πιτσιρίκα στη μέση να γράφει λέξεις και τα άλλα παιδιά μου να τη θαυμάζουν που τα γράφει έτσι αυτά τα δύσκολα και μάλιστα, κυρία, κυρία, κοιτάξτε, “ανάποδα”. Γέμισαν και άλλοι φάκελοι με ονόματα στη γλώσσα της Σάλμα.
Και να σας πω, γαλλικά μπορεί να μην μάθουν πολλά, μπορεί και να μάθουν, βέβαια, θα δούμε, είναι πάντα ένα στοίχημα, αλλά αυτό, που έμαθαν ότι η γλώσσα της Σάλμα είναι δύσκολη, όμορφη, γράφεται “ανάποδα” και μοιάζει με κέντημα και που η Σάλμα είναι πια περήφανη που είναι η πρώτη της η γλώσσα και και τη δείχνει, και που το καλύτερο είναι ότι όλο αυτό προέκυψε από την ομάδα των ίδιων των παιδιών, να, για κάτι τέτοια θα υπερασπίζω το δημόσιο και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά, πώς να σας το πω και να μην ακουστώ γελοία, δεν πειράζει, ας ακουστώ, μέχρι να μου βγει η ψυχή.
Πηγή: fb Dimitra Roupa
