Ο αριθμός των μουσουλμάνων στην Ελλάδα σήμερα αντιστοιχεί περίπου στους 530 χιλιάδες (η συντριπτική πλειοψηφία είναι σουνίτες, ενώ μικρότερος είναι ο αριθμός των αλεβιτών/σιιτών).
Η Ισλαμοφοβία ως εργαλείο ενίσχυσης της ακροδεξιάς αλλά και αποπροσανατολισμού των λαών της Ευρώπης από τα πραγματικά προβλήματα και τους πραγματικούς ενόχους εξακολουθεί να κυριαρχεί στο δημόσιο λόγο σε ολόκληρη την ήπειρο. Στο παρόν τεύχος του περιοδικού μας ο καθιερωμένος μας πια φάκελος έχει θέμα την ισλαμοφοβία και το ρατσισμό, με άρθρα που επιχειρούν να φωτίσουν διάφορες πλευρές του θέματος (σελ. 5- ). Στην υπόλοιπη επικαιρότητα πολύ μεγάλης σημασίας είναι η επικείμενη δίκη της Χρυσής Αυγής, η έκβαση της οποίας θα επηρεάσει αλλά και θα επηρεαστεί από το αντιφασιστικό κίνημα(σελ. και). Επιπλέον, η νέα πραγματικότητα της κυβέρνησης με κορμό την Αριστερά δίνει νέες ελπίδες στους αγώνες για τα δικαιώματα των μεταναστών και προσφύγων, με ένα από τα πρώτα αιτήματα να είναι το άμεσο κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης (σελ.). Τέλος, το τραγικό συμβάν της αυτοκτονίας του Βαγγέλη Γιακουμάκη αποκαλύπτει για μια ακόμα φορά την υποκρισία μιας κοινωνίας ομοφοβικής και κυριαρχούμενης από στερεότυπα «ορθής αντρικής συμπεριφοράς»
Του Λεωνίδα Μοίρα
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η κατάρρευση του καθεστώτος στην Αλβανία και η μαζική μετανάστευση μεταναστών από τα βόρεια σύνορα ενεργοποίησε τα αντιδραστικά και ξενοφοβικά αισθήματα μέρους του ελληνικού πληθυσμού. Τα αισθήματα αυτά πυροδότησαν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία είχαν βρει το αγαπημένο τους θέμα στην «εγκληματικότητα και εγκληματική φύση των αλλοδαπών».
Τα βασανιστήρια που υπέστη και τα οποία τον ανάγκασαν να προβεί σε ψευδείς ομολογίες περιγράφει σ’ ένα προσωπικό ημερολόγιο ο Μαυριτανός, Μοχαμεντού Ουλντ Σλαχί, που κρατείται στο Γκουαντάναμο εδώ και σχεδόν 13 χρόνια, στο βιβλίο του που εκδίδεται την Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015. Επιμέλεια: Τόνια ΓκόρουΣε αποσπάσματα που δημοσιεύει ο βρετανικός Guardian, ο Σλαχί, ο οποίος συνελήφθη το 2001 στη Μαυριτανία πριν φυλακισθεί διαδοχικά στην Ιορδανία, το Αφγανιστάν και το Γκουαντάναμο, περιγράφει αυτό που αποκαλεί «μια παγκόσμια περιοδεία βασανιστηρίων και ταπείνωσης».
Ο ιστορικός χαρτογραφεί λεπτομερώς τα πεδία της σύγκρουσης και διερευνά τις πολιτικές ευθύνες όλων των πλευρών
Ο δρόμος είναι στενός, στις πόρτες των σπιτιών κάθονται οι χωρικοί, το σκοτάδι γίνεται όλο και πιο πυκνό. Από το σπίτι του νεκρού ακούγονται τα μοιρολόγια των γυναικών. Ένας συγκεχυμένος θόρυβος διαγράφει μεγάλους κύκλους γύρω μου, πέρα από αυτόν η βαθιά σιωπή. Είναι σαν να έπεσα από τον ουρανό, σαν πέτρα που πέφτει μέσα σε βάλτο. (σελ. 29)
Ο σύντροφός μου δεν απαντούσε, άκουγα την κανονική και σφυριχτή αναπνοή του και το συνεχή βόμβο που έκαναν ο μύγες ξεσηκωμένες από την ζέστη. Μια λεπτή λάμψη ερχόταν από το μισοφέγγαρο, που έμοιαζε να κρέμεται στο θαμπό ουρανό, διαπερνούσε τα κλειστά τζάμια και έπεφτε στον τοίχο που βρισκόταν μπροστά στο κρεβάτι μου. (σελ. 48)
Ο κουτσός χωρίς να κόψει το δέρμα της κατσίκας είχε κάνει μια μικρή τρύπα σ’ ένα από τα πίσω πόδια, στην τρύπα ακουμπούσε το στόμα και φυσώντας με δύναμη φούσκωνε την κατσίκα, ξεχωρίζοντας με αυτό τον τρόπο το δέρμα από το κρέας. Βλέποντας τον έτσι κολλημένο στο ζώο, που σιγά-σιγά φούσκωνε και μεγάλωνε, ενώ ο άνθρωπος, χωρίς να αλλάξει στάση, έμοιαζε να λεπταίνει, να αδειάζει από τον αέρα που είχε μέσα του, νόμιζα ότι παρακολουθούσα μια μεταμόρφωση, όπου ο άνθρωπος μεταγγιζόταν λίγο-λίγο μέσα στο ζώο. (σελ.58)
Πριν από λίγες βδομάδες κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Νήσος, η έρευνα του ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Το “βαθύ κράτος” στη σημερινή Ελλάδα και η Ακροδεξιά. Αστυνομία, Δικαιοσύνη, Στρατός, Εκκλησία». Το βιβλίο, που επιμελείται ο Δ. Χριστόπουλος, αποτελείται από κείμενα των Δ. Κουσουρή, Δ. Χριστόπουλου, Κλειώ Παπαπαντολέων, Δημοσθένη Παπαδάτου και Αλέξανδρου Σακελλαρίου.
Σίγουρα πρέπει να καλωσορίσουμε το βιβλίο, γιατί προστίθεται στις λίγες έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με τη διείσδυση της Χρυσής Αυγής στο κράτος (σε αντίθεση με τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων των φασιστών…) και μάλιστα στον σκληρό του πυρήνα που είναι ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη και το ιερατείο. Μια κάποια δυσκολία στη μελέτη, λόγω της ειδικής ορολογίας που έχει να κάνει με τους κρατικούς μηχανισμούς, δεν μειώνει την αξία της εργασίας. Από την άλλη όμως υπάρχει μια πληθώρα στοιχείων από πηγές κυρίως δημοσιογραφικές. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το ανοικτό πνεύμα των κειμένων που, παρότι παίρνουν θέση στα διάφορα ερωτήματα που προκύπτουν, δεν κλείνουν τη συζήτηση με δογματικό τρόπο…
Από τη δική μας πλευρά θέλουμε να σταθούμε σε κάποια κομβικά σημεία που αναδεικνύει η έρευνα.
Το βαθύ κράτος
Έχουμε ανάγκη έναν πολιτικό νεολογισμό στη θέση της έννοιας του παρακράτους; Ο όρος παρακράτος δημιουργεί εικόνες με οργανωμένες ομάδες τραμπούκων από τις μυστικές υπηρεσίες, που δρουν σαν προβοκάτορες –η εμπειρία του ελληνικού αριστερού κινήματος την περίοδο του ’60 είναι χαρακτηριστική. Ο όρος βαθύ κράτος έχει προέλευση την πολιτική εμπειρία της Τουρκίας και περιγράφει ένα παράλληλο κράτος με το επίσημο, που λειτουργεί συστηματικά με τους δικούς του κανόνες, στα κρυφά και με τρόπους αντισυνταγματικούς, και όχι θύλακες παρανομίας ή μεμονωμένα περιστατικά.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί την πρώτη προσπάθεια περιγραφής της ανόδου των μεγάλων θρησκειών της Δύσης από τη σκοπιά της ταξικής πάλης και των υλικών εξελίξεων στην κοινωνία, και όχι από την σκοπιά ευσεβών πλασμάτων τρεφόμενων από τους άμβωνες της εκκλησίας.
Αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό όσον αφορά το βιβλίο είναι ότι ήταν η πρώτη προσπάθεια για να περιγραφεί η ίδρυση και η άνοδος του χριστιανισμού με την μέθοδο του ιστορικού υλισμού.
Ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς χρησιμοποίησαν τη μέθοδο του ιστορικού υλισμού και την εφάρμοσαν στην περιγραφή κοινωνικών και ιστορικών εξελίξεων. Στο βιβλίο του «αντι-Ντύρινγκ» ο Ένγκελς έδωσε την συνοπτική σημασία του:
«Η υλιστική αντίληψη της ιστορίας ξεκινάει από την πρόταση ότι η παραγωγή και, δίπλα στην παραγωγή, η ανταλλαγή των προϊόντων που παράγονται, είναι η βάση όλων των κοινωνικών δομών . πως σε κάθε κοινωνία που έχει εμφανιστεί στην ιστορία, ο τρόπος με τον οποίο διανέμεται ο πλούτος και διαιρείται σε κοινωνικές τάξεις, εξαρτάται από το τι παράγεται, πώς παράγεται, και πώς γίνεται η ανταλλαγή των προϊόντων.
Το 16ο τεύχος του περιοδικού της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό κυκλοφορεί!
Το βιβλιαράκι, όπως και όλες οι εκδόσεις του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, διατίθεται δωρεάν. Για αντίτυπα, ελάτε σε επαφή με το Παράρτημα Ελλάδας. Έπειτα από πολλά χρόνια αιματηρής δράσης στο πεζοδρόμιο, η ηγεσία και στελέχη της Χρυσής Αυγής βρίσκονται αντιμέτωποι με την κατηγορία της διεύθυνσης και της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Δεν χρειάστηκε ούτε ειδική νομοθεσία ούτε πολιτική παρέμβαση. Αρκούσε η απόφαση της πολιτείας να επιτρέψει την εφαρμογή του Ποινικού Κώδικα και τη συσχέτιση των δεκάδων δικογραφιών που αναφέρονταν στη δράση των Ταγμάτων Εφόδου.
Οι εκπρόσωποι της ναζιστικής οργάνωσης μιλούν για «σκευωρία», για «πολιτική δίωξη» και αρνούνται κάθε σχέση με τον εθνικοσοσιαλισμό, ενώ διαψεύδουν και τη σχέση της με όσα μέλη της συλλαμβάνονται να διαπράττουν κακουργήματα και πλημμελήματα. Έτοιμοι να της συμπαρασταθούν είναι οι συνήθεις καιροσκόποι, εκείνοι που θεωρούν ότι μπορεί να βγάλουν πολιτικό κέρδος αν κλείσουν τα μάτια στον ρατσισμό, τη βία και το έγκλημα. Μόνο που τα στοιχεία εις βάρος της οργάνωσης είναι συντριπτικά. Και κανείς δεν μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε».
Το μικρό αυτό βιβλιαράκι εξετάζει τους λόγους για τους οποίους καθυστέρησε τόσο πολύ η δικαιοσύνη να αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή, τη δράση της οργάνωσης μετά τις εκλογές του 2012 στη Βουλή και το πεζοδρόμιο, καθώς και την υπερασπιστική της γραμμή μετά την άσκηση των διώξεων.
Προηγούμενο
