Η Κίνηση Ενεργοί Πολίτες καταγγέλλει το εν λόγω δημοσίευμα ως “ακροδεξιάς έμπνευσης κατασκευασμένη δήλωση που δεν έγινε ποτέ”.
Η δήλωση, όπως αναφέρεται, δημοσιεύτηκε σε “γνωστή ακροδεξιά ιστοσελίδα” και αναδημοσιεύτηκε από διάφορα ακροδεξιά site για “ευνόητους λόγους”. Αξίζει να σημειωθεί πως η εν λόγω ιστοσελίδα επικαλείται συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου στην Corriere Della Sera, όπου δεν υπάρχει καμία σχετική αναφορά. Ωστόσο στο δημοσίευμα γίνεται λόγος για “Τορπίλη Γλέζου”.
πηγή:tvxs
Από μέρα σε μέρα αναμένεται η ανακοίνωση για τον ορισμό της δίκης της Χρυσής Αυγής. Εν τω μεταξύ, συμπληρώνεται το δεκαοκτάμηνο κράτησης των πρώτων συλληφθέντων και οι κατηγορούμενοι για συμμετοχή και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης θα αρχίσουν να αποφυλακίζονται, με πρώτο τον κατηγορούμενο ως φυσικό αυτουργό της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, τον Γιώργο Ρουπακιά.
Μετά τις πρώτες κινήσεις που οδήγησαν στις συλλήψεις τον Σεπτέμβριο του 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά άφησε τη Δικαιοσύνη να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και βέβαια εγκατέλειψε τους δικαστικούς λειτουργούς που ανέλαβαν την υπόθεση έρμαιο στις απειλές και τις συκοφαντίες των ναζιστών.
Το νέο τροπάριο των κρυφών υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής στέκεται μόνο σε τυπικά έως και νομικίστικα επιχειρήματα. Διαφαίνεται δηλαδή η νέα υπερασπιστική γραμμή της οργάνωσης, η οποία επιχειρεί να απογυμνώσει την υπόθεση από κάθε πολιτικό χαρακτήρα, εμφανίζοντάς την ως προϊόν τυπικών δικονομικών σφαλμάτων.
Η ανακοίνωση των εργαζομέων:
24ωρη απεργία την Τρίτη 3 μαρτίου στη Vodafone για την υπογραφή αξιοπρεπούς επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας
«Πόσο αντισημιτική είναι η Γερμανία; Το Κεντρικό Συμβούλιο των Εβραίων προειδοποιεί τα μέλη της κοινότητας να μην φορούν τα παραδοσιακά καλύμματα κεφαλής, τα «κιπά», δημοσίως για να μην δίνουν στόχο», γράφει το Spiegel.
Είναι μια προφύλαξη που παίρνει εδώ και αρκετό καιρό ο 26χρονος Μαρκ Κράσνοφ.
Προτού βγει από το σπίτι του, στο Βερολίνο, αναρωτιέται αν πρέπει να ρισκάρει φορώντας το κιπά; «Δεν θέλω να προκαλέσω κανέναν ή να δημιουργήσω κάποιο επεισόδιο», λέει ο νεαρός εβραίος. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν φοράει σχεδόν ποτέ το εβραϊκό κάλυμμα της κεφαλής, όταν βγαίνει έξω. Αισθάνεται ότι είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.
Η Γερμανία είναι πατρίδα περίπου 25 εκατομμυρίων Εβραίων – περί τις 118.000 είναι μέλη των 108 επίσημων εβραϊκών κοινοτήτων της χώρας.
Είναι επίσης η μόνη χώρα στην ΕΕ, η οποία έχει δει αύξηση του εβραϊκού πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, την ώρα που σε πολλές άλλες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, υπάρχει μια έξοδος. Αλλά πέρυσι καταμετρήθηκαν 864 αντισημιτικά εγκλήματα, μια αύξηση σχεδόν 10% σε σχέση με το 2013.
Η εβραϊκή κοινότητα στη Γερμανία αισθάνεται να απειλείται από τρεις πλευρές: από δεξιούς εξτρεμιστές, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τις περισσότερες βίαιες επιθέσεις εναντίον Εβραίων, από την αντι-ισραηλινή και αντι-σιωνιστική Αριστερά, και από τους ισλαμιστές.
Ως εκ τούτου, ο Κράσνοφ προτιμά να διατηρεί χαμηλό προφίλ. Λέει ότι αν και δεν είναι ο τύπος του ανθρώπου που θα έβγαινε έξω φωνάζοντας «φιλο-ισραηλινά συνθήματα», νιώθει ότι ακόμα και η απλή πράξη του να φορέσει το κιπά δημοσίως θεωρείται από κάποιους ως πρόκληση. «Οι άνθρωποι με κοιτάζουν επίμονα, δεν είναι κάτι που έχουν συνηθίσει να βλέπουν», προσθέτει.
πηγή:eft,gr
Είναι δεκάδες τα περιστατικά βίαιης και αυταρχικής συμπεριφοράς που έχουν καταγγελθεί για τους ελεγκτές εισιτηρίων του ΟΑΣΘ. Στην πόλη της ανεργίας οι πρόσφατες αυξήσεις στα εισιτήρια και οι αυξανόμενοι έλεγχοι στα δρομολόγια από φουσκωτούς σεκιουριτάδες έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα στο μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς που υπάρχει.
Ακολουθεί ένα κείμενο-καταγγελία αναγνώστριας του alterthess:
«Είμαστε Άνεργοι αλλά Ρουφιάνοι ποτέ
Οι ιστορίες για το 78Ν του ΟΑΣΘ είναι πολλές, γράφω και τη σημερινή δική μου γιατί είναι αυτή με γέμισε θυμό, αλλά και αξιοπρέπεια και περηφάνια για όλους τους άνεργους αυτής της πόλης που συναναστρέφομαι καθημερινά.
Είμαι άνεργη κι εγώ μένω στη Θεσσαλονίκη τους χειμώνες και δουλεύω τα καλοκαίρια όπου υπάρχει δουλειά. Παίρνω το λεωφορείο συχνά και έχω βρεθεί θεατής σε διάφορες περιπτώσεις με αγενείς ελεγκτές.
Η ιστορία μου ξεκινάει στο 78Ν τη διαδρομή μου από ανατολικά προς τα δυτικά. Μέσα στο λεωφορείο είμασταν περίπου 10 επιβάτες.
Κάποια στιγμή της διαδρομής, αρκετές στάσεις πριν πλησιάσουμε το κέντρο, μπαίνουν μέσα δύο ελεγκτές, μερικοί σεκιούριτάδες και μερικοί άντρες “ντουλάπες” χωρίς καθόλου διακριτικά.
Ελέγχουν κανονικά τους λίγους επιβάτες. Δίπλα μου μια κυρία γύρω στα 50 που δείχνει μηνιαία κάρτα του Φεβρουαρίου.
– Του Μαρτίου; ρωτάει ο ελεγκτής υποτιμητικά
– Τι εννοείται; ρωτάει η κυρία
– Του Μαρτίου κάρτα έχεις; Αύριο θα είναι κλειστά είναι Κυριακή κυρία μου. Κάρτα να βγάλεις.
Η κυρία μεγαλύτερή του και πολύ ευγενική ενώ ο ελεγκτής αγενής και προσβλητικός.
Προχωράνε στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Κάποια παιδιά γύρω στα 20 μάλλον δεν έχουν κόψει εισιτήριο. Ξεκινάει μία κουβέντα μαζί τους.
Προσπάθησα να ακούσω τι γίνεται αλλά οι άνθρωποι ντουλάπες ήταν μπροστά.
Δίπλα ήταν δυο κύριοι, ξεκινάνε να μιλάνε μαζί τους. Δυσκολεύομαι πάλι να καταλάβω τι γίνεται. Είμαι σίγουρη όμως ότι βλέπω έναν μπράβο, έναν ελεγκτή και έναν σεκιούριτι ακριβώς πάνω από τα κεφάλια τους.
Αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο είναι το αίσθημα φόβου που θέλουν να προκαλούν. Σήμερα ενώ ήμουν μόνη ήθελα πραγματικά να μιλήσω με τον ελεγκτή και να σπάσω αυτό το συναίσθημα τρομοκρατίας. Διέκοψα κάπως διακριτικά τη συνάθροιση πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων και τους είπα ότι ήθελα να ρωτήσω κάτι.
Όντως μου έδωσαν λίγη σημασία άλλα όχι αρκετή για να ακούσουν τις ερωτήσεις μου. Μπροστά μου στεκόταν ένας σεκιούριτάς και από δεξιά δύο τεράστιοι άντρες χωρίς διακριτικά.
Με τη δεύτερη προσπάθεια, ο ελεγκτής που με έλεγξε με ρώτησε με κουρασμένο ενοχλημένο ύφος.
– Πέστε μου κυρία μου.
– Ήθελα να σας ρωτήσω γιατί με την ομάδα των ελεγκτών μπαίνουν και άνθρωποι χωρίς στολή και χωρίς καρτελάκι ή κάποιο άλλο διακριτικό. Αφού δεν είναι σεκιούριτι, τί είναι;
– Καρτελάκι φοράω εγώ, τι θέλεις;
Χωρίς να μου μιλάει, μου δείχνει τα σήματα στη στολή του σεκιούριτά που ήταν μπροστά μου. Ο σεκιουριτάς δείχνει και εκείνος τα σήματα στη στολή του.
Χωρίς να μιλήσω κι εγώ του δείχνω τους άλλους δύο άντρες δεξιά και αριστερά. Ο ένα από αυτούς με κοιτάει, ο άλλος συνεχίζει να μιλάει με τους κυρίους έχοντας μοιράσει την απόσταση ανάμεσα σε εκείνους και σε εμένα.
– Αυτός είναι προσωπικός μου σεκιούριτι. Λέει ο ελεγκτής δείχνοντας τον έναν από τους δύο
– Άρα, ισχύουν τα δημοσιεύματα για μπράβους μέσα στα λεωφορεία; Επιτρέπεται να έχει μπράβους μέσα στα λεωφορεία;
Μόλις ακούει για μπράβους, αρχίζει να δικαιολογείται και πριν τελειώσω τη φράση μου, λέει πόσο δύσκολη είναι η δουλειά.
– Να σου βάλω εσένα το ταμπελάκι να έρθεις εσύ να κάνεις τη δουλειά.
– Ευχαριστώ κύριε, δεν μου αρέσει η δουλειά σας.
– Ούτε εμένα μου αρέσει…..
– Αλλά έχεις επιλέξει να την κάνεις οπότε έχεις και την ευθύνη.
– Αυτή είναι η δουλειά μου και την προτιμώ από το να μείνω άνεργος.
Δεν μπόρεσα να μιλήσω. Σκέφτηκα όλους τους άνεργους φίλους και γνωστούς. Κανένας από εμάς παρά τους μήνες ή χρόνια ανεργίας δεν θα έκανε αυτή τη δουλειά. Άρχισε να δημιουργείτε μέσα μου ένας κόμπος που δεν μπόρεσε να γίνει λέξεις εκείνη τη στιγμή.
Δεν είχα κουράγιο να του μιλήσω άλλο. Του είπα ότι πήρα τις απαντήσεις μου και ευχαριστώ.
Γύρισα στο σπίτι με το κεφάλι ψηλά, γιατί ακόμα και αν η ανεργία μας έχει φτάσει στα όριά μας, συνεχίζουμε να βαδίζουμε με αξιοπρέπεια. Το μόνο που ήθελα να πω στον ελεγκτή είναι ότι είμαστε κι εμείς άνεργοι κύριε, αλλά ρουφιάνοι και φασίστες δε γίναμε».
Photo Credit: Konstantinos Tsakalidis / SOOC
πηγή:alterthess.gr
Επισκεφθήκαμε την πόλη Eisenhüttenstadt και το ομώνυμο κέντρο (lager) για πρόσφυγες εκεί καταγράφοντας ένα διακριτικό σκάνδαλο στην καρδιά της Ευρώπης.
Θύματά του οι κατατετρεγμένοι αυτού του πλανήτη. Το πρώτο ρεπορτάζ στα ελληνικά ΜΜΕ που μπαίνει στα άδυτα του μεταναστευτικού ζητήματος στην Γερμανία
Η <<Πόλη των Σιδερένιων Καλυβών>> της Γερμανίας ονομάζεται Eisenhüttenstadt. Αποτελούσε την πρώτη πόλη πρότυπο για το σοσιαλιστικό κοινωνικό και βιομηχανικό πείραμα της πρώην ανατολικής Γερμανίας. Στήθηκε εκεί, μαζί με μια μεγάλη βιομηχανία χαλυβουργίας, το 1950 στα σύνορα με την Πολωνία σε απόσταση 121 χιλιομέτρων από το Βερολίνο.
Στις μέρες μας, βέβαια, η μικρή κωμόπολη, των περίπου 32.000 κατοίκων, αποτελεί μια πόλη πρότυπο για την σκιώδη πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ στο καυτό μεταναστευτικό ζήτημα. Μια πόλη όπου οι λέξεις ‘Ευρωπαϊκό Φρούριο’ περιγράφουν με ακρίβεια την τωρινή φιλοσοφία των γραφειοκρατών του Γερμανικού κράτους, που έστησαν στην εν λόγω τοποθεσία ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών, ή, Lager, όπως είναι γνωστά στα Γερμανικά, ένα από τα περίπου 252 τέτοια κέντρα στην χώρα. ( και 19 εξειδικευμένα στην επεξεργασία αιτήσεων για άσυλο από πολιτικούς πρόσφυγες…).
Επισκεφθήκαμε την πόλη και το κέντρο των μεταναστών, όπου εκατοντάδες μετανάστες από όλον τον κόσμο διαμένουν στις μοντέρνες σιδερένιες καλύβες με την ονομασία κοντέηνερ. Σε μια ζεστή και φωτεινή καλοκαιρινή μέρα, γίναμε μάρτυρες ενός σκοτεινού κόσμου καφκικών διαστάσεων, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια πολτοποιείται κάτω από τα γραφειοκρατικά γρανάζια της πλουσιότερης ευρωπαικής χώρας που αδυνατεί να μεταχειριστεί με ανθρωπιά τους κυνηγημένους αυτού του πλανήτη. Σε αυτή την Γερμανική ‘Αμυγδαλέζα’ ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και την ξεχασμένη Παλαιστίνη της διασποράς, με τους εξαθλιωμένους Αφρικανούς που στιβαγμένοι σαν σαρδέλες σε σαπιοκάραβα άφησαν την Μαύρη Ήπειρο για το ευρωπαικό όνειρο ρισκάροντας τα πάντα και με τα θύματα του μοντέρνου ελληνικού φασισμού και της ελληνικής οικονομικής κρίσης που εγκατέλειψαν την χώρα μας πικραμένοι και φοβισμένοι
Εκμεταλλευόμενοι όλο το αντεργατικό πλαίσιο των μνημονικών πολιτικών καθώς και την ανυπαρξία μηχανισμών εργατικής προστασίας, οι εργοδότες των γνωστών franchise καταστημάτων,επιδίδονται ο ένας μετά τον άλλο σε μια σειρά επιθέσεις σε βάρος των εργαζομένων που τολμούν να διεκδικήσουν ακόμη και αυτά τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα. Μετά τα γεγονότα που είδαν το φώς της δημοσιότητας στη Λάρισα και τηΔράμα,σειρά τώρα είχε το κατάστημα της αλυσίδας στον Άλιμο.
Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού και Τουρισμού, το συγκεκριμένο κατάστημα απέλυσε εργαζόμενη επειδή «δεν ήταν «φρόνιμη» και διεκδικούσε να τηρούνται οι όροι της εργασιακής σύμβασης, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για όλους τους συναδέλφους της».
Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση του Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων & Συναφών Επαγγελμάτων Νομού Αττικής:
Ο ίδιος έγινε μάρτυρας της συμπεριφοράς αυτής με αφορμή την υπόθεση της μητέρας του Nvard Gevorgyan η οποία αν και διαμένει από το 2005 στην Ελλάδα (μέσω της επανένωσης οικογενειών) κατάφερε μόλις στις 27 Αυγούστου να βγάλει άδεια εργασίας και έτσι εργάστηκε ως οικιακή βοηθός για κάποιους μήνες συμπληρώνοντας 51 εργόσημα .
Πήγε λοιπόν ο γιος της στο τμήμα του ΙΚΑ να τα καταθέσει για να της χορηγηθεί βεβαίωση του βιβλιαρίου της έτσι ώστε να μπορέσει να ανανεώσει την άδεια παραμονής της. Το αίτημά της όμως όχι μόνο δεν ικανοποίθηκε αλλά ο προϊστάμενος προχώρησε σε μια εντελώς ρατσιστική απάντηση πως «οι μετανάστες είναι τεμπέληδες, δουλεύουν μαύρα και βρίσκουν έναν τρόπο να μαζεύουν τα ένσημα αυτά για να ανανεώνουν τις άδειές τους».
Ο προϊστάμενος ισχυρίστηκε ότι η συγκεκριμένη μετανάστρια δεν προσέφερε πραγματική εργασία και με πονηρό τρόπο προσπαθούσε να ανανεώσει την άδεια. Για τον λόγο αυτό ζήτησε να παραστεί στο τμήμα και η εργοδότρια της Nvard Gevorgyan προκειμένου να αποδειχθεί το πραγματικό της εργασίας.
12 το μεσημέρι, πλ. Κλαυθμώνος: Συγκέντρωση με χάπενινγκ και καλλιτεχνικά δρώμενα & πορεία στη Βουλή
Σήμερα η Βαλέρια είναι 32 χρονών.
Σε ηλικία 20χρονών ήρθε από την Μολδαβία στην Ελλάδα γιατί ονειρευόταν να δει τον κόσμο, να ταξιδέψει και να γνωρίσει πολλούς ανθρώπους. Ήρθε παράνομα, γιατί τότε δεν υπήρχε άλλος τρόπος να φύγει από την χώρα της. Τελικά τα κατάφερε και σήμερα ζει νόμιμα και μόνιμα στην Ελλάδα. Πέρασε πολλές περιπέτειες μέχρι να καταφέρει να ζήσει μία φυσιολογική ζωή. Στο διάστημα που περίμενε για την νομιμοποίησή της συνελήφθη από τις αρχές και κρατήθηκε για ένα μήνα στα κρατητήρια της Αμυγδαλέζας. Συναντήσαμε την Βαλέρια στο σπίτι της και μας μίλησε για την πολύ άσχημη εμπειρία της στα κρατητήρια μεταναστών, για τις δυσκολίες που πέρασε και πώς τελικά κατάφερε να τις ξεπεράσει.
«Στα 20 μου ήμουν φοιτήτρια στην Μολδαβία, αλλά παράτησα τις σπουδές μου κάπου στη μέση γιατί ήθελα να φύγω. Ήθελα να ταξιδέψω και να δω τον κόσμο. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν μπορούσα να το κάνω εξαιτίας μιας βίζας. Ήμουν πάντα πολύ ανεξάρτητη και εκείνον τον καιρό είχα ακούσει ότι άνθρωποι έφευγαν από την χώρα με τα πόδια μέσω της Βουλγαρίας και κατέληγαν στην Ελλάδα. Αποφάσισα να το κάνω και εγώ. Σκοπός μου ήταν να περάσω τα σύνορα και μετά κάπως θα βολευόμουν. Δεν είχα ιδέα πόσο επικίνδυνο ήταν και ήμουν πολύ τυχερή. Διασχίσαμε τα βουνά της Βουλγαρίας – μας συνόδευαν άνθρωποι από τον βουλγαρικό στρατό, έπαιρναν λεφτά για αυτό – μας πήρε δύο μέρες μέσα στο κρύο, στις λάσπες και στα χιόνια, αλλά χωρίς απρόοπτα. Αργότερα άκουσα για άλλα περιστατικά, άνθρωποι έκαναν εβδομάδες ολόκληρες και κάποιοι πέθαναν στην πορεία από το κρύο.
Προηγούμενο
