ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Μια ηχηρή απάντηση στη ρητορική του μίσους έδωσαν οι κάτοικοι και οι αντιφασιστικές συλλογικότητες της Βαρκελώνης, ακυρώνοντας στην πράξη την προσπάθεια του νεοφασιστικού κόμματος VOX να σπείρει το διχασμό στις γειτονιές της πόλης. Οι εκπρόσωποι της ακροδεξιάς, που επιχείρησαν να στήσουν περίπτερα πολιτικής προπαγάνδας και να πραγματοποιήσουν ομιλίες, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν αδιαπέραστο «ανθρώπινο τοίχο». Εκατοντάδες πολίτες, μέλη τοπικών επιτροπών και αντιφασίστες, ανταποκρίθηκαν ακαριαία στο κάλεσμα για την προστασία του δημόσιου χώρου, καθιστώντας σαφές ότι η παρουσία των νοσταλγών του φρανκισμού δεν είναι ανεκτή σε μια πόλη που έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στον αγώνα κατά του φασισμού.

Σαν σήμερα, στις 25 Απριλίου του 1974, στην Πορτογαλία, μια από τις πιο στυγνές δικτατορίες που γνώρισε η Ευρώπη ανατράπηκε από μία ομάδα μεσαίων και κατώτερων αξιωματικών του στρατού. Το γεγονός αυτό, που έμεινε γνωστό και ως «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», ήταν η αφορμή για να ξεσπάσει ένα κολοσσιαίο επαναστατικό κίνημα, που κλόνισε τα θεμέλια του συστήματος σε ολόκληρη την ήπειρο. Oι εργάτες και οι φτωχοί αγρότες καταλάβανε τα εργοστάσια, τις τράπεζες και τα αγροκτήματα. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να εθνικοποιήσει το 75% της οικονομίας. Η εξουσία βρισκόταν πολύ κοντά στα χέρια των εργαζομένων.

Στη Λισαβόνα, με αφορμή την ολοκλήρωση της ανακαίνισης του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (MAC/CCB), η διοίκηση του μουσείου αποφάσισε να ανατρέψει το παραδοσιακό πρωτόκολλο των εγκαινίων, που συνήθως φυλάσσεται για την πολιτική ηγεσία, τους πλούσιους δωρητές και την καλλιτεχνική ελίτ, επιλέγοντας να ανοίξει τις πόρτες του πρώτα για τους εργάτες που το έχτισαν. Οικοδόμοι, τεχνικοί, συντηρητές και βοηθοί εργαστηρίων, πολλοί εκ των οποίων είναι μετανάστες που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κατασκευαστικού κλάδου στην Πορτογαλία, ξεναγήθηκαν στους νέους χώρους ως επίσημοι προσκεκλημένοι, βλέποντας το αποτέλεσμα του μόχθου τους μεταμορφωμένο σε χώρο πολιτισμού.

Αναλυτικά τα αιτήματα των εργαζομένων.

Απολύσεις, επισφαλή εργασία και αβεβαιότητα για τη συνέχιση του προγράμματος επείγουσας προστασίας ασυνόδευτων ανήλικων που βρίσκονται στο δρόμο ή σε επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης καταγγέλλουν εργαζόμενοι στη Μονάδα Παιδικής Προστασίας της οργάνωσης Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Το δικαστήριο έκρινε αθώους και τους Δημήτρη Π. και Νίκο Α.Κ., ενώ ένοχες κρίθηκαν οι Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζ.

Αθώοι λόγων αμφιβολιών κρίθηκαν πριν από λίγο από το δικαστήριο οι Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης Π. και Νίκος Α.Κ. στη δίκη για τη φονική έκρηξη στους Αμπελόκηπους.

Η 25η Απριλίου του 1945 δεν αποτελεί απλώς μια ημερομηνία απελευθέρωσης από τον ξένο ζυγό, αλλά τη στιγμή που η εργατική τάξη της βόρειας Ιταλίας επιχείρησε να επιβάλει τη δική της κοινωνική σφραγίδα στις εξελίξεις. Η γενική απεργία που ξεκίνησε στις 24 Απριλίου μετατράπηκε γρήγορα σε ένοπλη εξέγερση, με τους εργάτες του Μιλάνου να καταλαμβάνουν τα εργοστάσια και να στήνουν οδοφράγματα πριν ακόμα φτάσουν οι συμμαχικές δυνάμεις στην πόλη. Το σύνθημα «Παραδοθείτε ή πεθάνετε» που εξέδωσε η Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης δεν απευθυνόταν μόνο στους Ναζί, αλλά και στην εγχώρια φασιστική ελίτ που για δύο δεκαετίες δυνάστευε τον λαό.

«Αυτό το βραβείο ανήκει σε εκείνους και όχι σε μένα»

Το πρώτο βραβείο του World Press Photo 2026 απονεμήθηκε σε φωτογραφία που αποτυπώνει τον βίαιο χωρισμό οικογένειας μεταναστών από τις αμερικανικές αρχές μετανάστευσης (ICE), σύμφωνα με την ανακοίνωση του οργανισμού. Η εικόνα της Αμερικανίδας φωτορεπόρτερ Carol Guzy, για τη Miami Herald μέσω ZUMA και iWitness, καταγράφει τη στιγμή που ο Λουίς, μετανάστης από τον Ισημερινό, συλλαμβάνεται αμέσως μετά από ακροαματική διαδικασία στη Νέα Υόρκη στις 26 Αυγούστου 2025 και αποχωρίζεται τη σύζυγο και τα παιδιά του. Τα παιδιά εμφανίζονται σε έντονη συναισθηματική φόρτιση, να προσπαθούν να κρατηθούν από τον πατέρα τους, μέσα σε σκηνές που αποτυπώνουν τον ξαφνικό και βίαιο αποχωρισμό.

«Αυτό το βραβείο δείχνει την κρίσιμη σημασία αυτής της ιστορίας σε παγκόσμια κλίμακα. Είμαστε μάρτυρες της ταλαιπωρίας αμέτρητων οικογενειών, αλλά και της αξιοπρέπειας και της ανθεκτικότητάς τους απέναντι στις αντιξοότητες», δήλωσε η Guzy. Η ίδια σημείωσε ότι η εμπιστοσύνη των ανθρώπων που επέτρεψαν να καταγραφεί η ιστορία τους είναι αυτό που δίνει νόημα στη φωτογραφία, τονίζοντας πως «αυτό το βραβείο ανήκει σε εκείνους και όχι σε μένα».

@The Untold

Το πολιτισμικό μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ προχωρά ένα βήμα παραπέρα η Σλοβενία, καθώς ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της χώρας όχι μόνο επιβεβαίωσε ότι δεν θα μεταδώσει τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision φέτος, που εξακολουθεί να φιλοξενεί το γενοκτονικό κράτος, αλλά ότι αντ’ αυτού θα προβάλλει ένα ειδικό πρόγραμμα με παλαιστινιακό κινηματογράφο και πολιτικές συζητήσεις.